[kwiecień 1972] Bardzo wąskie alejki

Przypatrywał się uważnie napotkanej panience. Damą raczej nie była, wnioskując po jej barwnej ekspresji werbalnej. Ale Ururu to nie przeszkadzało. Z każdym potrafił uciąć miłą pogawędkę, jeśli tylko chciał. Niestety mało kto to odwzajemniał.

— Okraść panienkę? Czy ja wyglądam na złodzieja?

Tak, wyglądał. Wyglądał niesamowicie podejrzanie.

— Nazywam się Ururu Marquez, do usług — rzucił swoją standardową formułkę i wykonał gest przypominający coś pomiędzy ukłonem, a dygnięciem. — Właśnie odbywam spacer.

Zdecydowanie przepiękna ścieżka na poobiedni spacerek. Przed Ururu stało potężne zadanie przekonania napotkanej panienki, że nie trafiła na typa spod ciemnej gwiazdy.

— Czy panienka się dobrze czuje? — Spytał ponownie z nutką troski w głosie.