13.08.2023, 11:12 ✶
– Mógłby też chcieć wejść w posiadanie unikatu – dodał.
Dla Cathala taka motywacja zdawała się najbardziej prawdopodobna. Chęć sprawdzenia, czy potrafi, może pragnienie posiadania wyjątkowego zwierciadła, jakiego nie ma nikt inny. Ewentualnie lustro mogło być wykorzystane i w jakiś inny, przedziwny sposób – na przykład jako zabezpieczenie czegoś – ale już takie jego użycie dość ciężko było sobie Shafiqowi wyobrazić, a przecież wiedział o magii całkiem sporo. Po co ktoś miałby męczyć się, bez wątpienia długo, zużyć sporo cennych materiałów, tylko po to, aby zobaczyć swoje pragnienia?
– Doprawdy? Przekonamy się, czy będzie ku temu okazja – powiedział na jej stwierdzenie odnośnie osobistego przekazywania informacji. Ciężko byłoby stwierdzić, że go nie zadawalało: w końcu chciał spotkać się znowu z Flintówną, więc było miłym, że ona najwyraźniej również chciała kolejnego spotkania. Prawdopodobnie nawet szczerze, bo co mogłaby od niego uzyskać, gdyby działała z wyrachowania? Owszem, pochodził ze szlachetnego rodu, ale w Anglii było przynajmniej kilku innych kawalerów o równie świetnych nazwiskach, także znacznie bliżej tytułu dziedzica. Był zamożny, ale nie bogaty – miał mieszkanie i dom, żadne jednak nie było bardzo okazałe, miał oszczędności, nie dość jednak, by opływać w luksusy, gdy większość pieniędzy wydawał po prostu na wyprawy. Prowadził właśnie wykopaliska, ale w tej chwili nikt z zewnątrz nie wiedział, że nie będzie to po prostu przypatrywanie się przez dwa lata starym budynkom, odkopywanie ich, zabezpieczanie, analizowanie szczątek… Chociaż i, w gruncie rzeczy, brał pod uwagę, że prawdopodobnie nie jest jedynym mężczyzną tak przez nią traktowanym.
Typowemu, angielskiemu dżentelmenowi, zapewne ta myśl by przeszkadzała. Cathal, który miał okazję zetknąć się z nieco innymi kulturami, i obracał w towarzystwie mało dżentelmeńskim, jeszcze nie zdecydował. W tej chwili takie odkrycie zapewne nie robiłoby na nim wrażenia. Ale jak byłoby później?
Omal się nie roześmiał, kiedy Cynthia powiedziała, że Slytherin nie narzekałby na takiego wychowanka. Nie, Cathal nie był plamą na honorze Slytherinu (taką była raczej ciotka Meropa, która wedle opowieści matki umknęła z mugolem, i jeżeli jej potomkowie faktycznie istnieli… to oni) i pewnie były chwile, kiedy przodek był z niego dumny. A Tiara Przydziału w jego wypadku akurat nie wahała się ani sekundy: słowo Slytherin zostało wykrzyczane, ledwo kapelusz dotknął jego głowy.
Ale z pewnością Shafiq nie raz był dla niego źródłem rozczarowań. Na przykład wtedy, kiedy oznajmiał głosowi w swojej głowie, że sam jest sobie winny, powinien był tysiąc lat temu zrobić konkurencyjną, lepszą szkołę dla czystokrwistych, by zapewnić im większe możliwości, a nie tracić czas na budowanie podziemnych, tajemnych komnat. I żeby nie oczekiwał, że Cathal będzie teraz naprawiał jego błędy…
– Myślę, że wiele moich poczynań nie spodobałoby się Slytherinowi – skomentował.
Kontra.
W przypadku Shafiqa wyprowadzanie kontry było dość naturalne. Pozwalał jej na wiele i głównie to Cynthia decydowała, jaką granicę przekroczyć – ale robił to przecież głównie z ciekawości i dlatego, że ostatecznie brał pod uwagę, że Flintówna może zechcieć po prostu umknąć. Nie oznaczało to jednak, że Cathal pozostawiał całą kontrolę w jej rękach. Nie leżało to w jego naturze. Skoro ona te granice przesuwała, prowokowała, on nie pozostawał biernym obserwatorem.
– Chętnie zatrzymam nagrodę na kolejną okazję – powiedział. W końcu faktycznie był Ślizgonem, a wykorzystanie tejże teraz, gdy ona zachowywała swoją, na pewno nie byłoby sprytne. W jego oczach znów zaiskrzyło rozbawienie, chwilę później, kiedy zaproponowała kawę. – Chętnie przekonam się, czy kawa jest tutaj dostatecznie dobra. Tylko czy nie będzie to dla ciebie nazbyt nudne?
Poprowadził ją z powrotem pośród luster. Nie używał zaklęcia, które mogłoby wskazać drogę – zdawał się doskonale orientować, chociaż był w labiryncie podobno po raz drugi, bez wahania skręcał w zwierciadlanym labiryncie aż wreszcie dotarli do lustra, będącego zarazem wejściem. Tu znów przestąpił przez ramę pierwszy, podobnie jak wcześniej, a potem jego opalona dłoń wyłoniła się z widmowej tafli, by pomóc przejść Cynthii. A potem nie miał i nic przeciwko temu, by spędzić z nią nieco czasu na kawie, której podobno tak potrzebowała – by po niej odprowadzić Cynthię ku najbliższemu punktowi Fiuu.
– Mam nadzieję, że nie czujesz się znudzona – powiedział, gdy dotarli do kominka, chociaż jeżeli faktycznie tym, co odczuwała dziś była nuda, to Flintówna była dużo lepszą aktorką niż Cathal dotąd podejrzewał. Bo zdecydowanie nie zauważył żadnych odznak nudy, a obserwował ją przecież bardzo uważnie.
Nim weszła w płomienie, pochylił się jeszcze, unosząc jednocześnie jej dłoń do ust. Musnął wargami same koniuszki palców, lekko, tak, że ten pocałunek – w tych czasach dość powszechny przecież pośród „ich sfer”, więc wcale nie nadzwyczajny – był ledwo wyczuwalny.
– Do kolejnego spotkania, panno Flint – rzucił, nim ją puścił i cofnął się, pozwalając, by kobietę pochłonął ogień, zabierając z powrotem do – zapewne – posiadłości Flintów.
Dla Cathala taka motywacja zdawała się najbardziej prawdopodobna. Chęć sprawdzenia, czy potrafi, może pragnienie posiadania wyjątkowego zwierciadła, jakiego nie ma nikt inny. Ewentualnie lustro mogło być wykorzystane i w jakiś inny, przedziwny sposób – na przykład jako zabezpieczenie czegoś – ale już takie jego użycie dość ciężko było sobie Shafiqowi wyobrazić, a przecież wiedział o magii całkiem sporo. Po co ktoś miałby męczyć się, bez wątpienia długo, zużyć sporo cennych materiałów, tylko po to, aby zobaczyć swoje pragnienia?
– Doprawdy? Przekonamy się, czy będzie ku temu okazja – powiedział na jej stwierdzenie odnośnie osobistego przekazywania informacji. Ciężko byłoby stwierdzić, że go nie zadawalało: w końcu chciał spotkać się znowu z Flintówną, więc było miłym, że ona najwyraźniej również chciała kolejnego spotkania. Prawdopodobnie nawet szczerze, bo co mogłaby od niego uzyskać, gdyby działała z wyrachowania? Owszem, pochodził ze szlachetnego rodu, ale w Anglii było przynajmniej kilku innych kawalerów o równie świetnych nazwiskach, także znacznie bliżej tytułu dziedzica. Był zamożny, ale nie bogaty – miał mieszkanie i dom, żadne jednak nie było bardzo okazałe, miał oszczędności, nie dość jednak, by opływać w luksusy, gdy większość pieniędzy wydawał po prostu na wyprawy. Prowadził właśnie wykopaliska, ale w tej chwili nikt z zewnątrz nie wiedział, że nie będzie to po prostu przypatrywanie się przez dwa lata starym budynkom, odkopywanie ich, zabezpieczanie, analizowanie szczątek… Chociaż i, w gruncie rzeczy, brał pod uwagę, że prawdopodobnie nie jest jedynym mężczyzną tak przez nią traktowanym.
Typowemu, angielskiemu dżentelmenowi, zapewne ta myśl by przeszkadzała. Cathal, który miał okazję zetknąć się z nieco innymi kulturami, i obracał w towarzystwie mało dżentelmeńskim, jeszcze nie zdecydował. W tej chwili takie odkrycie zapewne nie robiłoby na nim wrażenia. Ale jak byłoby później?
Omal się nie roześmiał, kiedy Cynthia powiedziała, że Slytherin nie narzekałby na takiego wychowanka. Nie, Cathal nie był plamą na honorze Slytherinu (taką była raczej ciotka Meropa, która wedle opowieści matki umknęła z mugolem, i jeżeli jej potomkowie faktycznie istnieli… to oni) i pewnie były chwile, kiedy przodek był z niego dumny. A Tiara Przydziału w jego wypadku akurat nie wahała się ani sekundy: słowo Slytherin zostało wykrzyczane, ledwo kapelusz dotknął jego głowy.
Ale z pewnością Shafiq nie raz był dla niego źródłem rozczarowań. Na przykład wtedy, kiedy oznajmiał głosowi w swojej głowie, że sam jest sobie winny, powinien był tysiąc lat temu zrobić konkurencyjną, lepszą szkołę dla czystokrwistych, by zapewnić im większe możliwości, a nie tracić czas na budowanie podziemnych, tajemnych komnat. I żeby nie oczekiwał, że Cathal będzie teraz naprawiał jego błędy…
– Myślę, że wiele moich poczynań nie spodobałoby się Slytherinowi – skomentował.
Kontra.
W przypadku Shafiqa wyprowadzanie kontry było dość naturalne. Pozwalał jej na wiele i głównie to Cynthia decydowała, jaką granicę przekroczyć – ale robił to przecież głównie z ciekawości i dlatego, że ostatecznie brał pod uwagę, że Flintówna może zechcieć po prostu umknąć. Nie oznaczało to jednak, że Cathal pozostawiał całą kontrolę w jej rękach. Nie leżało to w jego naturze. Skoro ona te granice przesuwała, prowokowała, on nie pozostawał biernym obserwatorem.
– Chętnie zatrzymam nagrodę na kolejną okazję – powiedział. W końcu faktycznie był Ślizgonem, a wykorzystanie tejże teraz, gdy ona zachowywała swoją, na pewno nie byłoby sprytne. W jego oczach znów zaiskrzyło rozbawienie, chwilę później, kiedy zaproponowała kawę. – Chętnie przekonam się, czy kawa jest tutaj dostatecznie dobra. Tylko czy nie będzie to dla ciebie nazbyt nudne?
Poprowadził ją z powrotem pośród luster. Nie używał zaklęcia, które mogłoby wskazać drogę – zdawał się doskonale orientować, chociaż był w labiryncie podobno po raz drugi, bez wahania skręcał w zwierciadlanym labiryncie aż wreszcie dotarli do lustra, będącego zarazem wejściem. Tu znów przestąpił przez ramę pierwszy, podobnie jak wcześniej, a potem jego opalona dłoń wyłoniła się z widmowej tafli, by pomóc przejść Cynthii. A potem nie miał i nic przeciwko temu, by spędzić z nią nieco czasu na kawie, której podobno tak potrzebowała – by po niej odprowadzić Cynthię ku najbliższemu punktowi Fiuu.
– Mam nadzieję, że nie czujesz się znudzona – powiedział, gdy dotarli do kominka, chociaż jeżeli faktycznie tym, co odczuwała dziś była nuda, to Flintówna była dużo lepszą aktorką niż Cathal dotąd podejrzewał. Bo zdecydowanie nie zauważył żadnych odznak nudy, a obserwował ją przecież bardzo uważnie.
Nim weszła w płomienie, pochylił się jeszcze, unosząc jednocześnie jej dłoń do ust. Musnął wargami same koniuszki palców, lekko, tak, że ten pocałunek – w tych czasach dość powszechny przecież pośród „ich sfer”, więc wcale nie nadzwyczajny – był ledwo wyczuwalny.
– Do kolejnego spotkania, panno Flint – rzucił, nim ją puścił i cofnął się, pozwalając, by kobietę pochłonął ogień, zabierając z powrotem do – zapewne – posiadłości Flintów.
Koniec sesji