13.08.2023, 17:35 ✶
Gdy usłyszał szuranie krzesła, raptownie oderwał wzrok od widelczyka i, zmarszczywszy brwi, utkwił zimne spojrzenie w twarzy Oleandra. Obserwował jego ruchy z dziwną czujnością, ale też jakby z wyrzutem. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jawnie starał się odebrać mu resztki komfortu i nie potrafił pojąć w jakim celu. Może usiadł tak dlatego, bo nie chciał rozmawiać? Chociaż to byłoby do niego niepodobne.
– Jestem. Zmęczony – powiedział, bez drgnięcia powieki przyglądając się temu, jak przyjaciel rozciąga się nad stołem. Nie mógł jednak nie zwrócić uwagi na zbędność tej prezentacji, więc niekomfortowo jasnym stało się dla niego, że Oleander próbował wymusić na nim coś zgoła innego, niż zwykłą ciszę. – Jeśli brakuje ci uwagi to takimi. Podchodami jej. Nie zdobędziesz.
Westchnął i skupił się na stojącym przed nim talerzu, w centrum którego ułożony był stosik smętnych crumpets. Oleander nawet nie mógł sobie wyobrazić, jak trudno gotowało mu się pod wpływem takiej ilości alkoholu - z całej partii ciasta udało mu się wybrać ledwo pięć sztuk, które nie były ani przypalone, ani rozmoczone i dalej trzymały się w całości. Nałożył sobie dwie z nich, pozostałe zostawiając Oleandrowi.
– Dziękuję smacznego – odparł odruchowo i do obu szklanek polał suto whisky.
Do konsumpcji crumpets podszedł zaskakująco nietradycyjnie, masło rozlewając po najdalszej części talerza, tak aby nie mogło bez jego świadomej akcji dotknąć nawet krawędzi żadnego wypieku. Maczał w nim później symetrycznie odkrawane kawałki. Widać było po jego twarzy, że męczy go ta wymagająca bezsensowniej precyzji praktyka, ale nie potrafił z niej zrezygnować. Zbyt źle się na to czuł.
– Jestem. Zmęczony – powiedział, bez drgnięcia powieki przyglądając się temu, jak przyjaciel rozciąga się nad stołem. Nie mógł jednak nie zwrócić uwagi na zbędność tej prezentacji, więc niekomfortowo jasnym stało się dla niego, że Oleander próbował wymusić na nim coś zgoła innego, niż zwykłą ciszę. – Jeśli brakuje ci uwagi to takimi. Podchodami jej. Nie zdobędziesz.
Westchnął i skupił się na stojącym przed nim talerzu, w centrum którego ułożony był stosik smętnych crumpets. Oleander nawet nie mógł sobie wyobrazić, jak trudno gotowało mu się pod wpływem takiej ilości alkoholu - z całej partii ciasta udało mu się wybrać ledwo pięć sztuk, które nie były ani przypalone, ani rozmoczone i dalej trzymały się w całości. Nałożył sobie dwie z nich, pozostałe zostawiając Oleandrowi.
– Dziękuję smacznego – odparł odruchowo i do obu szklanek polał suto whisky.
Do konsumpcji crumpets podszedł zaskakująco nietradycyjnie, masło rozlewając po najdalszej części talerza, tak aby nie mogło bez jego świadomej akcji dotknąć nawet krawędzi żadnego wypieku. Maczał w nim później symetrycznie odkrawane kawałki. Widać było po jego twarzy, że męczy go ta wymagająca bezsensowniej precyzji praktyka, ale nie potrafił z niej zrezygnować. Zbyt źle się na to czuł.