Geraldine nigdy nie potrafiła zbyt długo owijać w bawełnę.
Doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, że te pytania się pojawią. Niby starałem się grać na zwłokę, ale byłem zarazem świadomy, że wiele w ten sposób nie osiągnę. Nie, kiedy moim rozmówcą była siostra. W dodatku bliźniaczka. Może gdybym nie był aż tak zmęczony, byłbym w stanie lepiej sobie z tym poradzić. Skierowałbym wszystko w inną stronę, zręcznie unikał rozmowy na tematy, których powinniśmy unikać. Dla własnego dobra. Teraz zaś... niewiele przychodziło mi do głowy.
Wzdycham ciężko, wiedząc że czeka mnie jedna z tych niełatwych przepraw.
- Może przygotuje nam herbatę. - Mówię, podnosząc się z dopiero co zajętego miejsca. - Ewentualnie mogę też zaproponować Ci jakiś alkohol, ale wybór nie jest zbyt duży.
Nie czekając na jej odpowiedź, ruszam do kuchni. Daje sobie czas na znalezienie jakiegoś ratunkowego koła. Obmyślenie strategii. Przecież nie powiem jej - tak, Geraldine, byłem na Pokątnej i to ja rzuciłem pierwsze zaklęcie w kierunku sklepu miotlarskiego rodziny Wood. Nie to, żebym obawiał się, iż z tą informacją pobiegnie do pierwszego z brzegu brygadzisty, ale... czasami lepiej jest pozostawać nieświadomym pewnych spraw.
Zajmuje się herbatą. Zajmuje się też odpowiednim napojem dla niej, o ile czegokolwiek sobie zażyczyła. Nie śpieszę się przy tym zanadto, ale też nie ociągam się jakoś szczególnie. Wreszcie wracam do salonu, w dalszym ciągu nie będąc pewnym tego, w jaki sposób powinienem to wszystko rozegrać.
- Dużo ostatnio mówi się o tym, co się dzieje w mieście. - Mówię, obejmując dłońmi swój kubek. Korzystając z przyjemnego ciepła, które od niego bije. - Chyba nikt się nie spodziewał tych ataków. Byłem wczoraj na Pokątnej i to wygląda... - Nie kończę myśli. Unoszę kubek, pociągam z niego łyk herbaty. - ...naprawdę myślisz, że mógłbym się w coś takiego zaangażować? - Spoglądam jej prosto w oczy. Mam nadzieje, że w moich własnych, nie dostrzeże czegoś, co wywoła wątpliwości. Nie zawsze udawało mi się ukryć przed nią prawdę. W przeszłości już bywało, że Geraldine czytała we mnie niemal jak w otwartej księdze. Było to jednak na długo przed tym, nim nasza relacja znacząco osłabła. W tamtych czasach częściej się widywaliśmy, spędzaliśmy ze sobą więcej czasu.
Było inaczej niż dzisiaj. To pewne.
- Wiesz, Ger, w jakimś stopniu przemawiają do mnie te postulaty, nie będę temu zaprzeczać, ale nie jestem mordercą. Przecież musisz to wiedzieć. Nie jestem też zwykłym... - tutaj przez chwilę szukam odpowiedniego słowa. - wandalem. Znamy się od tylu lat, od zawsze, nie powinnaś mnie o to w ogóle pytać. Aczkolwiek rozumiem. Nie mam ci tego za złe. To wszystko musi powodować niezły mętlik w głowie.
Odkładam na blat stołu kubek. Czekam na jej reakcje. Na odpowiedź. Czy odczuwam wyrzuty sumienia, kiedy staram się ją okłamać? Zagrać na uczuciach, które przecież musi żywić względem własnej rodziny? Staram się nie zwracać na to uwagi. Odepchnąć to na bok.