15.08.2023, 16:46 ✶
1966
Szum wody przyciągał Martę Warren jak magnes. Ktoś postronny powiedziałby, że to przez to, że umarła w toalecie, że zmuszono ją do powrotu do Hogwartu (wszystko przez tę złośliwą jędzę Oliwię Hornby!), że rezydowała w najmniej uczęszczanej łazience w całej szkole.
Ale Marta wiedziała, że sprawa nie była aż tak banalna i prosta. Lubiła szum wody już za swojego życia. Lubiła zanurzać się w ciepłej, pełnej piany wannie i fantazjować o niebieskich migdałach. Kiedy uciekała do łazienki, żeby się wypłakać, wybierała to konkretne miejsce nie tylko dlatego, że mało kto je odwiedzał, ale ponieważ czuła się tu bezpiecznie. Gdyby ktoś ją zapytał – ale ludzie jakoś rzadko pytali duchy o to, co lubią a czego nie lubią - przyznałaby się nawet, że jeśli czegoś naprawdę brakowało jej z cielesnego życia to były to właśnie kąpiele.
No i chłopcy.
Marta lubiła chłopców. Nie uważała by było w tym coś dziwnego. Albo osobliwego. Większość dziewczyn lubiła chłopców. Marta czasami się nawet zakochiwała. Zauroczała się niektórymi uczniami Hogwartu. Obserwowała ich z daleka, rzadziej decydując się na rozmowę i jakoś tak starając się być trochę… trochę ładniejsza, mądrzejsza i bardziej opanowana w ich obecności? Kiedy ktoś jej się podobał, stawała się bardzo obsesyjna. Chętnie opowiadała sobie w głowie, że to ten, ten właściwy chłopak. Jeszcze tylko fajnie by było jakby szybko umarł, a wtedy mogliby już na zawsze być razem.
Ale nie umierali. Dorastali i opuszczali mury Hogwartu. Czasem spotykała jeszcze niektórych, jak już byli całkiem dorośli i nie potrafiła zajść w głowę, co też jej się w nich tak podobało lata wcześniej.
Ostatnio cichą obsesją Marty stał się Sauriel. Lubiła na niego patrzeć. Lubiła obserwować, jak się poruszał. Lubiła słuchać jego głosu. Kibicowała mu, gdy wdawał się w draki z innymi uczniami.
Wreszcie… lubiła go podglądać.
Nie, nie z daleka. Lubiła go podglądać z całkiem bliska. Nie była może na tyle odważna, żeby nagle stanąć przed nim, gdy brał prysznic (nie była nawet na tyle odważna by stanąć za nim i popatrzeć w dół), ale lubiła przyczaić się w kącie i patrzeć na jego plecy, przesunąć dłonią po leżącym na krześle suchym ręczniku z wiedzą, że przecież potem się tym ręcznikiem owinie.
Sama nie wiedziała co tamtego dnia skłoniło ją do wyjątkowej śmiałości. Może chodziło o to, że to była już późna pora? Że był sam w łazience? Że stał pod prysznicem wyjątkowo długo a woda gorącymi strumieniami chłostała jego ciało? Albo że wydawał się smutny? A Marta bardzo nie chciała by był smutny?
Podfrunęła bliżej ku niemu. Bezszelestnie, na wyciągnięcie ręki, zawisła za jego plecami. Wyciągnęła rękę, jakby chciała go dotknąć. Ale gdy palce Marty przeniknęły przez obojczyk Sauriela, opuściła ją cała odwaga i dosłownie, zapadła się pod ziemię. Zrozumiała, że trzeba było poczekać aż wyjdzie spod prysznica, aż owinie się ręcznikiem, przefrunąć niby przypadkiem przez drzwi i wtedy zagadać. Ale szansa bezpowrotnie przepadła.
Na metalowym kranie, na ułamek sekundy, Rookwood mógł tylko dostrzec jej znikający cień.