Kawałek po kawałku próbowała złożyć w całość postać Laurenta Prewetta. Chłopca, który był na granicy śmierci, chłopca, który skończyłby kiepsko, gdyby nie ona. Czuła się odpowiedzialna za jego życie, więc nie miała zamiaru go porzucać. Strach prześlizgiwał się po jej ciele niczym wąż oplatając jej całe ciało, ale starała się być opanowana, nie ponosić się emocjom, być opanowana, nie dać się zgnębić lisowi, nie dać się zgnębić bestii, którą w sobie chowała. Ulgę czuła za każdym razem, gdy chłopak się odzywał. Żył, to wszystko znaczyło, że będzie dobrze. Zapewniała go, że zostanie, że będzie przy nim, że go nie opuści. Przeczesała mu włosy, aby nie wpadały do oczy, aby mogła je widzieć, aby mogła mieć pewność, że wszystko jest w porządku.
Elaine w swoim życiu miała tylko rodzinę i znała ogrom nieznanych osób, albo nieznani ludzi znali ją. Przychodząc na jej występ poznawali skrawek jej historii, słyszeli o tym, że jest kobietą z gumy, kobietą bez kości, że zmieści się w tym małym pudełku. Była płomiennorudą pięknością, akrobatką, twórczynią śmiesznych cukierków, bestią z lisim duchem na ramieniu. Nie była na scenie Elaine Bell, nie była małym rudym dzwoneczkiem. Była talentem, atrakcją, a każdy mógł ją podziwiać, każdy mógł ją widzieć, każdy mógł ją zapamiętać. Ona nie pamiętała tych ludzi, nie patrzyła na nich, byli rozmytą plamą krzyków podniecenia, strachu i zachwytu. Nie myślała teraz, że poznawała Laurenta, że była jego nową znajomą. Myślała o tym, aby uratować tego mężczyznę przed śmiercią.
Skinęła głową na jego słowa czując ogrom ulgi, że ten mówił, że otwierał oczy, że ruszał dłonią. Trzymała go za ramiona, aby siedział stabilnie i mógł zjeść, mógł się napić, mógł odzyskać siły i nie rozkwasić sobie nosa uderzając w ziemię przez brak stabilności. Nie spuszczała go z oczu, nie potrafiła wręcz oderwać od niego spojrzenia. Bała się, że jak przestanie patrzeć to on zniknie, on umrze, a ona będzie trzymać jego zakrwawione ciało. Nie chciała być winna jego śmierci tylko dlatego, że przestała patrzeć. Kurczowo trzymała się myśli, aby nie odrywać oczu, aby nie pozwolić mu zniknąć.
– Powoli, zaraz poczujesz się lepiej – szepnęła, ale chyba bardziej do siebie, gdy zaczął jeść i pić kolejna fala ulgi przeszła przez jej ciało. Zaczarowała koszyk tak, aby leciał tuż przy jej boku, aby wyglądał tak, że go niesie. Następnie podniosła się na nogi czując jak jej lekko zdrętwiały, złapała jego ramię przerzucając sobie przez ramiona. Pomogła mu się podnieść przenosząc większość jego ciężaru na siebie. – Postaram się ciebie utrzymać, ale ostrzegaj jak będziesz tracić więcej sił przygotuję się trzymać twój ciężar. Staraj się też coś do mnie mówić, cokolwiek, abym wiedziała, że nadal jesteś świadomy. Pojadę z tobą pociągiem do Munga – poinformowała go powoli ruszając w kierunku ulicy głównej, która miała prowadzić na stację. – Chyba, że masz sposób, aby skontaktować się z twoją znajomą? – zapytała z nadzieją w głosie.