Powoli. Nie mógł i tak poruszać się szybciej. O własnych siłach teraz nic nie mógł. Łapał powoli myśli, które wynurzały się z tego lepkiego oleju, które oblał je całe. Ślizgały się. Ciężko było je uchwycić. Zaprogramował się na jedno działanie: dotarcie do szpitala. Dzięki Elaine było to w ogóle możliwe. A teraz naturalnie opierał się na niej, tak fizycznie jak i psychicznie, żeby dotrzeć do wyznaczonego celu. Do wyznaczonego miejsca. Do Florence. Kiedy coś się działo zawsze myślał o niej w pierwszej kolejności, chociaż to też nie tak, że chciał ją zarzucać wszystkimi problemami tego świata - świata swojego. Teraz się nad tym nie zastanawiał. Rozmowy o tym jak, dlaczego, co tu się wydarzyło zazwyczaj były najtrudniejszymi, jakie nas czekały. Kiedy już było jednak po wszystkim i człowiek zaczynał doceniać życie mu dane to i jakoś rodzinne awantury przychodziły łatwiej. Elaine zaś... nie zapomni jej, och nie. I na pewno nie zapomni się odwdzięczyć. Nawet jeśli kobieta nie wydawała się niczego oczekiwać w zamian - ale do tych wniosków dotrze dopiero wtedy, kiedy poczuje się lepiej.
Ciężko było zjeść to ciastko, jego gardło, ściśnięte, nie chciało współpracować, a jeszcze gorzej było z mdłościami. Ale jadł. Tak mu powiedziano, więc jadł. Nie zastanawiał się nawet, dlaczego, bo przecież mogli mu wcisnąć jakąś truciznę. Obiecywała mu, że będzie lepiej, że się lepiej poczuje, a on zaufał jej słowom. Jej dotykowi, którym upewniała się, że nie poleci. Nie leciał. Nawet trochę się ustabilizował. Uciekł tylko przed jej dotykiem automatycznie, kiedy dotknęła tyłu jego głowy i jęknął z bólu, ale zaraz chłód przyniósł ulgę. Na tyle silną, że odetchnął. Że złapał głębszy wdech w swoje płuca i sam sięgnął dłonią, żeby przytrzymać ten materiał. Cokolwiek to było. A drugą rękę grzecznie udostępnił samej Elaine, żeby mogła założyć opatrunek. Patrzył na to. Nie do końca jednak do niego docierało to, co robiła ani to, co się z nim samym działo. Widział, ale jego mózg tego nie akceptował. I raczej - dzięki bogom.
- Różdżka... - Laurent jeszcze raz rozejrzał się za swoją różdżką i w końcu ją namierzył spojrzeniem. Ostrożnie do niej podszedł, w zasadzie na kolanach, łapiąc ją i machnął. Takim sposobem na uliczce pojawił się Błędny Rycerz. Nie musieli jechać pociągiem ani nigdzie się wielce targać. Laurent nie używał często tego środka transportu, tak i teraz zamierzał wybrać podróż pociągiem, ale to była taka chwila, która zdecydowanie tego wymagała. Kierowca zresztą widząc ich też nie był pod dobrym wrażeniem. Laurent spojrzał na Elaine, jakby teraz on chciał powiedzieć, że spokojnie, że już jest lepiej, że sobie dadzą radę. Czasami jedno spojrzenie potrafiło przekazać bardzo wiele. - Spokojnie. Dam... radę... - Tylko w zasadzie przekonywał bardziej ją czy siebie?
Z trudem się podniósł i stęknął, kiedy noga nie bardzo chciała z nim współpracować. Podparł się na ramieniu kobiety, niskiej i drobnej. Wyglądaliby pewnie prześmiesznie... gdyby nie to, że Laurent teraz wcale zabawnie nie wyglądał. Kierowca sam wyszedł im naprzeciwko, żeby zresztą pomóc zapakować Laurenta do środka.