[03/1972] Crumpets – Desmond & Oleander

"To po co pijesz alkohol"? Spojrzał na chłopaka podkrążonymi oczami, dusząc w sobie złość. Przecież on doskonale wiedział, po co Desmond pił. Nie potrafił mu tego wyjaśnić, sam sobie nie potrafił tego wyjaśnić, ale potrafił to poczuć a przecież Oleander był specjalistą w kwestii odczuwania emocji.
- Nie mogę spać po czymś takim nie mogę na trzeźwo. Patrzeć na ciebie. Czego nie rozumiesz - wymamrotał między kęsami  bez chwili namysłu.

Zamarł w bezruchu, kiedy Oleander otwarcie przyznał, że chce jego uwagi. Pokazał tym, że nie zamierzał wycofywać się z niczego, co mówił w nocy, że absolutnie nie zamierzał puszczać w niepamięć tego, co wtedy zaszło. Właściwie właśnie tego po nim oczekiwał, na to właśnie się przygotował, ale nawet mimo to ścisnęło go w piersi od tak dotkliwej, rozbisurmanionej szczerości. Nie było już odwrotu.

Drgnął mu kącik ust, to było za dużo. Jego myśli zwróciły się ku bardziej bezpieczemu tematowi, od którego nie mógł się już oderwać. Przeżuł powoli kęs wypieku, następnie odezwał się:
– O. Nie smakują ci – stwierdził lub zapytał suchym monotonem.
Mimo jego zmęczonego, znudzonego wyrazu twarzy, Oleander widział, że był szczerze dotknięty.
- Dlatego tyle sosu polałeś powinienem się domyślić. -  Odłożył sztućce na talerz, który później od siebie odsunął.

Nawet do ugotowania prostego śniadania nie był już zdolny, chociaż wcale nie stało się nic, co usprawiedliwiało doprowadzenie się do tak beznadziejnego stanu, w jakim teraz był - nikt się nie żenił, nikt nie umarł, jedyne co, to przyjaciel go zdradził. Ojciec byłby zawiedziony. Jeszcze tylko brakowało, żeby się rozpłakał.
Osuszył szklankę whisky kilkoma chwiejnymi łykami i podniósł głowę, żeby się nie porzygać.