[06/1972] Któżże ćwierkał?

Zjawił się także Perseus.
Krok miał nieco chwiejniejszy niż zwykle, uśmiech szerszy, głowa lżejsza, zaś oddech bardziej ognisty, niż wypadało. Miał jednak ku temu drobnemu nietaktowi doskonały, jego zdaniem, powód; nowinę, którą trzymał w sekrecie przez ostatnie dni nawet przed najbliższym przyjacielem. Nie wiązało się to jednak z brakiem zaufania, ani chęcią sprawienia Elliottowi przykrości swoim milczeniem - z chwaleniem się pewnymi rzeczami bezpieczniej było poczekać, dopóki sprawy się nie wyklarują. Malfoy był pierwszą osobą spoza kręgu rodzinnego, która miała poznać powód dla którego w ostatnim czasie sprawiał wrażenie podekscytowanego.
Zazwyczaj spotykali się w ulubionym pubie. Odkąd obaj zamieszkali przy Alei Horyzontalnej zdarzało im się iść na miejsce razem. Nigdy jednak nie spotykali się w swoich domach. Teraz miało być inaczej, teraz chciał mu przekazać coś ważnego bez ryzyka, że zostaną podsłuchani przez ciekawskie uszy. Poza tym, do ich organizacji dołączyć miała nowa osoba, która musiała przejść coś, co nazywał chrztem bojowym. Stowarzyszenie Błękitnych Koszul - skąd w ogóle wzięła się ta nazwa? Ilekroć próbował skupić się na początkach tej osobliwej dwuosobowej grupy, jego pamięć okazywała się dziurawa niczym szwajcarski ser. Umiał jedynie skojarzyć błękitny kolor ich koszul z ciepłym letnim wieczorem i litrami wylanego alkoholu. Z czasem spotkania Błękitnych Koszul przeniknęły do słownika Perseusa i Elliotta, stając się synonimem na napierdalanie się w piątkowy wieczór. Dżentelmenom wszak nie wypadało używać takich nieeleganckich określeń.
Zatrzymał się przed drzwiami i zapukał, po czym nie czekając na zaproszenie wszedł do środka. Zgodnie z tradycją na sobie miał idealnie wyprasowaną koszulę w kolorze nieba (niewątpliwie pasującą do oczu gospodarza), zaś pod pachą trzymał coś, co przypominało swym kształtem butelkę zawiniętą w strony najnowszego numeru "Czarownicy", z których to Brenna Longbottom zdawała się patrzeć na Perseusa z dezaprobatą.
— Szanowni podróżni, pociąg BŁĘKITNYCH KOSZUL do stacji BAR wjechał na stację DOM ELLIOTTA — rzucił wesoło zamiast powitania. Uśmiech ani na moment nie zgasł na jego twarzy, kiedy zamiast przyjaciela dostrzegł w dobrze znanym mu salonie jego kuzyna — Hoho, kogo moje oczy widzą? Cześć, młody! Elliott pewnie jest u siebie i nie może zdecydować się, czy wybrać akwamaryn, czy baby blue? No nic, najwyżej przyjdzie na gotowe — wzruszył ramionami, po czym jak gdyby nigdy nic odstawił butelkę na stół, a sam pokuśtykał w stronę kredensu, z którego wyjął trzy kieliszki z grubego szkła. Odstawił je na blat, po czym jednym ruchem zdarł papier z przyniesionego przez siebie naczynia. Ich oczom ukazała się zielona butelka z korkiem mechanicznym. Nie miała na sobie żadnych etykiet, co jasno sugerowało, że nie jest to wyrób z atestem.
— To Oddech Bazyliszka, najmocniejszy i najwspanialszy trunek w całej Wielkiej Brytanii — oświadczył niemalże z namaszczeniem, kiedy rozlewał jej zawartość do kieliszków.