06.11.2022, 18:02 ✶
Tak właściwie to nie znosiła rodowej posiadłości w Wiltshire i zapewne najchętniej już nigdy by tutaj nie wracała; zbyt blisko rodziców, od których małżeństwo okazało się niespodziewaną ucieczką i okazją do nabrania oddechu.
Ale czy tego chciała czy nie, to tutaj znajdowała się stajnia, tutaj mogła dosiąść swojego konia, tutaj mogła – u boku brata – puścić się cwałem, aż pęd wiatru wyrywał blond kosmyki ze splotów. Tu mogła się zatracić, zapomnieć choć na chwilę, uciszyć burzę, jaka szalała we wnętrzu. Burzę popychającą do czynów, których mogła pożałować, gdyby dopuściła się ich już, teraz, natychmiast.
Zemsta najlepiej smakowała na zimno.
Czy mógł dostrzec, że coś jest nie tak? Cóż, nie znał swej młodszej siostry od wczoraj, zapewne był w stanie odczytać subtelne sygnały, niewidzialne dla innych. Coś w spojrzeniu, sposób, w jaki wpadła do stajni i w jaki się poruszała – nawet jeśli w stosunku do zwierzęcia pozostawała łagodną; cóż bowiem koń zawinił, żeby miała się na nim wyżywać? Tylko tego brakowało, żeby jeszcze się znarowił i zrzucił z grzbietu w najmniej spodziewanym momencie – ton głosu. I może fakt, że najwyraźniej nie miała ochoty na spokojną przejażdżkę, tylko wręcz wyścig, którego meta nie była znana.
Do lata jeszcze daleko, stąd też i temperatura nie należała do najcieplejszych, jednakże Eunice na to nie zważała – tak samo jak i chłód pochodzący od pędu, zdający się wtłaczać z powrotem powietrze do płuc. Więziona wciąż furia ogrzewała lepiej niż gdyby usiadła przy ognisku, ta sama furia, przez którą naprawdę nie myślała rozsądnie – bo może w obecnym stanie nie powinna była wdrapywać się na koński grzbiet? I nawet nieszczególnie zwracała uwagę na to, dokąd wiodła ich trasa. Pola, łąki, wzgórza. A w końcu i dotarli i do rzeki. Ściągnęła lejce, z galopu przeszła w kłus, następnie w stęp.
- Co byś zrobił, gdybyś się dowiedział, że twoja własna teściowa podjęła decyzję, której konsekwencje mogą wywrócić całe twoje życie? – spytała, nawet nie patrząc na Elliotta, tylko gdzieś przed siebie.
Ale czy tego chciała czy nie, to tutaj znajdowała się stajnia, tutaj mogła dosiąść swojego konia, tutaj mogła – u boku brata – puścić się cwałem, aż pęd wiatru wyrywał blond kosmyki ze splotów. Tu mogła się zatracić, zapomnieć choć na chwilę, uciszyć burzę, jaka szalała we wnętrzu. Burzę popychającą do czynów, których mogła pożałować, gdyby dopuściła się ich już, teraz, natychmiast.
Zemsta najlepiej smakowała na zimno.
Czy mógł dostrzec, że coś jest nie tak? Cóż, nie znał swej młodszej siostry od wczoraj, zapewne był w stanie odczytać subtelne sygnały, niewidzialne dla innych. Coś w spojrzeniu, sposób, w jaki wpadła do stajni i w jaki się poruszała – nawet jeśli w stosunku do zwierzęcia pozostawała łagodną; cóż bowiem koń zawinił, żeby miała się na nim wyżywać? Tylko tego brakowało, żeby jeszcze się znarowił i zrzucił z grzbietu w najmniej spodziewanym momencie – ton głosu. I może fakt, że najwyraźniej nie miała ochoty na spokojną przejażdżkę, tylko wręcz wyścig, którego meta nie była znana.
Do lata jeszcze daleko, stąd też i temperatura nie należała do najcieplejszych, jednakże Eunice na to nie zważała – tak samo jak i chłód pochodzący od pędu, zdający się wtłaczać z powrotem powietrze do płuc. Więziona wciąż furia ogrzewała lepiej niż gdyby usiadła przy ognisku, ta sama furia, przez którą naprawdę nie myślała rozsądnie – bo może w obecnym stanie nie powinna była wdrapywać się na koński grzbiet? I nawet nieszczególnie zwracała uwagę na to, dokąd wiodła ich trasa. Pola, łąki, wzgórza. A w końcu i dotarli i do rzeki. Ściągnęła lejce, z galopu przeszła w kłus, następnie w stęp.
- Co byś zrobił, gdybyś się dowiedział, że twoja własna teściowa podjęła decyzję, której konsekwencje mogą wywrócić całe twoje życie? – spytała, nawet nie patrząc na Elliotta, tylko gdzieś przed siebie.
320