Skrytka bankowa
| Łącznie zdobytych | Do wykorzystania |
|---|---|
| PD | PD |
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Bonusy| brak |
| Słabej jakości lusterka dwukierunkowe (Widziany przez nie obraz jest odrobinę rozmazany i mają zasięg nie większy niż obszar Londynu, ale umożliwiają sprawną komunikację i nie zacinają się.) |
| Woreczek ze skóry wsiąkiewki (Niepozorny mały woreczek, powiększony magicznie w taki sposób, że można w nim umieścić tyle przedmiotów, co w średniej wielkości plecaku. Wykonanie go z tej konkretnie skóry czyni go bezpiecznym sposobem na przechowywanie cennych skarbów - jest w stanie wsadzić do niego dłoń jedynie jego właściciel.) |
| Prosty kapelusz ochronny (2/2) (Modny kapelusz obszyty zaklętą, srebrną nicią zdolną do odbijania zaklęć. Jest w stanie odbić dwa zaklęcia o maksymalnej ocenie Z, po czym ulega zniszczeniu i trzeba go naprawić (przewaga krawiectwo).) |
| Brelok z pomponem (Mało estetyczny, posiadający wbudowany szpikulec do samoobrony oraz zaklęty gwizdek, dzięki któremu można wezwać pomoc funkcjonariusza, znajdując się w mieście.) [działa do końca fabularnego roku 1972] |
| Porcja potrawki z elfa (2/2) (sprawia, że postać do końca dnia przestaje odczuwać lęk - niweluje opisy zawad, niezjadliwa dla wegetarian, termin ważności do końca roku 1972) |
| Porcja kiszonej dziwkapusty (2/2) (sprawia, że postać do końca dnia czuje się częścią społeczności i tryska charyzmą - niweluje opisy zawad, niezjadliwa dla mięsożerców, termin ważności do końca roku 1972) |
| Świąteczny pudding (sprawia, że postać zaczyna odczuwać świąteczny nastrój i niekontrolowanie kolęduje, polany brandy zaczyna płonąć, termin ważności do końca roku 1972) |
| Tajemnicze jajo z kalendarza adwentowego (po otrzymaniu go rzuć do końca kwartału zimowego 1972 kością Jajo z kalendarza) |
| Tajemnicza gruda węgla (Ciepła, przyjemna w dotyku gruda węgla, z pewnością magiczna. Cały czas pulsuje miękkim, czerwonym światłem. Można ogrzać się nią nawet w najzimniejszą noc, ale trzeba być uważnym: zbyt mocne ściśnięcie jej sprawi, że pęknie, a wokół rozsypią się iskry wzniecające gwałtowny pożar.) |
| Mikstura chroniąca przed zimnem (2/2) (Wypicie porcji tejże mikstury rozgrzewa ciało i pomaga wytrwać nawet w najcięższych warunkach przez okres do dziesięciu godzin. Czarodziej, który ją spożył staje się tak gorący, że na zimnie jego ciało paruje. Jest w stanie ogrzać innych, ale trzeba zbierać z niego szron utrudniający widzenie. Bezpieczny dla mięsożerców, nie zawiera alergenów.) |
| Wesoły grzaniec (Mała butelka zimowego napoju alkoholowego, która w magiczny sposób poprawia nastrój. Picie go sprawia, że zapomina się o problemach. Pomaga w zaśnięciu. Bezpieczny dla wegetarian, nie zawiera alergenów.) |
| Runa ochronna (Fréamh an Gheimhridh) (Irlandzka runa wyryta na zaschniętym korzeniu martwego drzewa, którą tradycyjnie nosi się w kieszeni przy sercu. W chwili otrzymania rany wiążącej się z gwałtowną utratą krwi, korzeń oplata ją i zasklepia, dając czarodziejowi czas na przedostanie się w bezpieczne miejsce i uzyskanie pomocy. Sama w sobie nie ratuje życia. Jednokrotnego użytku.) |
| Owoce ususzone w popiele (Spożycie owoców działa w identyczny sposób do zażywania eliksirów na Bezsenność i niweluje wszelkie inne negatywne efekty, które utrudniają zaśnięcie. Postać zapada w słodki, odprężający sen i następnego dnia czuje się bardzo energiczna – otrzymuje +5 oczek do każdego wykonanego rzutu.) |
Wiosna 1972
Guinevere przeprowadziła się do Anglii pod koniec kwietnia, by niedługo później rozpocząć pracę na wykopaliskach w Walii. W tym krótkim czasie starała się też odbudować te pojedyncze znajomości z angielskimi czarodziejami, jakie przypadkowo udało jej się zdobyć na przestrzeni lat.
Pomagała rozwikłać zagadkę dziwnych zapisków, przepowiedni, filarów i mechanizmów w Walii.
Wzięła udział w ognisku w Dolinie Godryka, mającym na choć jeden wieczór zebrać społeczność czarodziejską i mugolską i podczas tego wydarzenia doświadczyła zjawiska eutierri.
Starała się odnowić dawne znajomości z ludźmi z Wielkiej Brytanii (jak Avelina Paxton czy Laurent Prewett), ale także poznać nowe osoby (na przykład Pandora Prewett).
Mieszkając w domu dziadków, który jest ostoją dla zwierząt, starała się poznać zwyczaje różnych zwierzęcych podopiecznych, jak sobie z nimi radzić, by nie zrobić im krzywdy, co jest dla Ginny sporą nowością – nie wszystkie gatunki poznała w Egipcie (praca nad Wiedzą przyrodniczą).
Lato 1972
Lato upłynęło Guinevere pod znakiem pracy na wykopaliskach w Walii oraz cyklicznym powrotem pod Londyn do dziadków. Odnowiła też stare znajomości, których nie mogła dotychczas utrzymywać ze względu na odległość.
Guinevere większość swojego czasu poświęciła pracy na wykopaliskach w Walii, w wolnych chwilach wracając do Pangbourne, gdzie chciała nacieszyć się obecnością dziadków, pomagając im w prowadzeniu Ostoi dla zwierząt McGonagallów. W sprawach związanych z pracą archeologa skontaktowała się z Departamentem Tajemnic, prosząc o konsultację ze specjalistą do spraw przepowiedni. Brała też udział wraz z Isaakiem Bagshotem w oszacowaniu wartości i autentyczności artefaktów z czasów arturiańskich, które są jej konikiem (artefakty okazały się być podróbkami). W lipcu i sierpniu badała sprawę podszycia się jakiegoś intruza w jedną z pracownic wykopalisk, a zajmując się sprawą pogrzebanej przed setkami lat wioski (gdzie stacjonuje obóz archeologiczny), doznała serii dziwacznych snów. Cały czas dla otaczających ją ludzi, ale też tych nowo poznanych, starała się być podporą, służąc wróżbą, dobrym słowem czy historią, których zawsze ma wiele na podorędziu.
W sierpniu odwiedziła kiermasz zorganizowany z okazji Lammas, chcąc zobaczyć, jak zostanie poprowadzony. Wzięła w trakcie niego udział w szybkim kursie samoobrony, a w konkursie zajęła pierwsze miejsce. Na początku miesiaca wybrała się z trójką współpracowników z wykopalisk (Cathalem Shafiqiem, Ulyssesem Rookwoodem oraz Nell Bagshot) na wycieczkę nad jezioro Windermere, gdzie doświadczyła dziwnego zachowania Cathala. Niedługo później wzięła udział w poszukiwaniach zaginionych kotków w Dolinie Godryka wraz ze starym znajomym Thomasem Figgiem i jego siostrą Norą – udało im się znaleźć zaginionego Szyszka. W tym samym miesiącu, gnana dziwacznym snem, udała się do Doliny Godryka, gdzie spotkała dziwnie zachowującego się Samulea… Kilka dni później okazało się, że jest on jej nieznaną wcześniej rodziną.
Oprócz pracy, starała się nawiązać kontakt z garstką znajomych, jakich miała w Wielkiej Brytanii. W lipcu wybrała się też na dwie niezobowiązujące randki: z Cathalem, którego zna już bardzo długo oraz niedawno poznanym Morpheusem Longbottomem.
Charyzma – Guinevere bardzo dużo mówi. Nie stroni od odzywania się pierwsza do nieznajomych, by przełamać lody, kiedy widzi, że ktoś czegoś nie wie, czy nie rozumie – od razu podejmuje inicjatywę i mówi, opowiada, tłumaczy, próbując przekazać swój punkt widzenia, czy wszystko, co na ten temat wie. Lubi bawić się słowem. Cały czas próbowała nowych technik, by zaciekawić swojego rozmówcę, aby rozmowa z nią nie wydawała się nudna czy niezręczna (zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak bardzo się wyróżnia w tłumie swoją orientalną urodą, co może się kojarzyć od razu z tym, że nie jest zaznajomiona z kulturą Europy), pracowała też nad dykcją, w zaciszu domowym próbując naśladować różne, słyszalne w Wielkiej Brytanii akcenty. Jako, że w Anglii jest w zasadzie nieznana, bardzo duży nacisk próbowała kłaść na to, by dobrze zaprezentować się przed nieznajomymi i wywrzeć przyjemne, ciepłe pierwsze wrażenie. Została rzucona tak naprawdę na głęboką wodę (czy raczej sama się na nią rzuciła) – dużo czasu poświęciła więc na to, by rozwinąć swoje umiejętności interpersonalne. Uważa, że przyda jej się to w pracy tak historyka magii o dość rozległej wiedzy, jak i uzdrowiciela na wykopaliskach archeologicznych czy w prywatnej (choć póki co skromnej) praktyce wróżbiarskiej.
Rozpraszanie – pod koniec lipca zaczęła ćwiczyć zaklęcia rozpraszające magię, zrozumiawszy, że najwyższa pora, by trochę się w tej dziedzinie podszkolić.
Numerologia – umiejętność ta w zasadzie przestała być przez Guinevere wykorzystywana. Nie próbuje łamać szyfrów, przestała doszukiwać się schematów, czy zajmować się cyframi i liczbami, jakie opisują życie ludzi.
Sztuki plastyczne – rysowała jako dziecko, a później przestała. Teraz, będąc w Anglii, na nowo powróciła do tego zajęcia, które stało się dla niej możliwością do odreagowania, uspokojenia przebodźcowanego symbolami umysłu. Była to też dla Ginny forma uwiecznienia przyjemnych momentów. Z początku zaczęła szkicować na zwitkach pergaminu, później, gdy jej ręka stała się pewniejsza, a to, co rysowała – takie, jak chciała, zaczęła ćwiczyć różne inne techniki: dodawać kolory kredkami, następnie farbami olejnymi i akwarelami. Pod koniec lata wykonała swój pierwszy obraz na niewielkim płótnie z wykorzystaniem farb: uwieczniła w ten sposób widoczek na pole wrzosów niedaleko obozu wykopalisk w Walii. Na początku sierpnia zaczęła próbować swoich sił również w rzeźbie, co nie szło jej najgorzej, zdecydowanie jednak jej pierwszym wyborem jest pergamin i ołówek.