Guinevere większość swojego czasu poświęciła pracy na wykopaliskach w Walii, w wolnych chwilach wracając do Pangbourne, gdzie chciała nacieszyć się obecnością dziadków, pomagając im w prowadzeniu Ostoi dla zwierząt McGonagallów. W sprawach związanych z pracą archeologa skontaktowała się z Departamentem Tajemnic, prosząc o konsultację ze specjalistą do spraw przepowiedni. Brała też udział wraz z Isaakiem Bagshotem w oszacowaniu wartości i autentyczności artefaktów z czasów arturiańskich, które są jej konikiem (artefakty okazały się być podróbkami). W lipcu i sierpniu badała sprawę podszycia się jakiegoś intruza w jedną z pracownic wykopalisk, a zajmując się sprawą pogrzebanej przed setkami lat wioski (gdzie stacjonuje obóz archeologiczny), doznała serii dziwacznych snów. Cały czas dla otaczających ją ludzi, ale też tych nowo poznanych, starała się być podporą, służąc wróżbą, dobrym słowem czy historią, których zawsze ma wiele na podorędziu.

W sierpniu odwiedziła kiermasz zorganizowany z okazji Lammas, chcąc zobaczyć, jak zostanie poprowadzony. Wzięła w trakcie niego udział w szybkim kursie samoobrony, a w konkursie zajęła pierwsze miejsce. Na początku miesiaca wybrała się z trójką współpracowników z wykopalisk (Cathalem Shafiqiem, Ulyssesem Rookwoodem oraz Nell Bagshot) na wycieczkę nad jezioro Windermere, gdzie doświadczyła dziwnego zachowania Cathala. Niedługo później wzięła udział w poszukiwaniach zaginionych kotków w Dolinie Godryka wraz ze starym znajomym Thomasem Figgiem i jego siostrą Norą – udało im się znaleźć zaginionego Szyszka. W tym samym miesiącu, gnana dziwacznym snem, udała się do Doliny Godryka, gdzie spotkała dziwnie zachowującego się Samulea… Kilka dni później okazało się, że jest on jej nieznaną wcześniej rodziną.

Oprócz pracy, starała się nawiązać kontakt z garstką znajomych, jakich miała w Wielkiej Brytanii. W lipcu wybrała się też na dwie niezobowiązujące randki: z Cathalem, którego zna już bardzo długo oraz niedawno poznanym Morpheusem Longbottomem.

Charyzma – Guinevere bardzo dużo mówi. Nie stroni od odzywania się pierwsza do nieznajomych, by przełamać lody, kiedy widzi, że ktoś czegoś nie wie, czy nie rozumie – od razu podejmuje inicjatywę i mówi, opowiada, tłumaczy, próbując przekazać swój punkt widzenia, czy wszystko, co na ten temat wie. Lubi bawić się słowem. Cały czas próbowała nowych technik, by zaciekawić swojego rozmówcę, aby rozmowa z nią nie wydawała się nudna czy niezręczna (zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak bardzo się wyróżnia w tłumie swoją orientalną urodą, co może się kojarzyć od razu z tym, że nie jest zaznajomiona z kulturą Europy), pracowała też nad dykcją, w zaciszu domowym próbując naśladować różne, słyszalne w Wielkiej Brytanii akcenty. Jako, że w Anglii jest w zasadzie nieznana, bardzo duży nacisk próbowała kłaść na to, by dobrze zaprezentować się przed nieznajomymi i wywrzeć przyjemne, ciepłe pierwsze wrażenie. Została rzucona tak naprawdę na głęboką wodę (czy raczej sama się na nią rzuciła) – dużo czasu poświęciła więc na to, by rozwinąć swoje umiejętności interpersonalne. Uważa, że przyda jej się to w pracy tak historyka magii o dość rozległej wiedzy, jak i uzdrowiciela na wykopaliskach archeologicznych czy w prywatnej (choć póki co skromnej) praktyce wróżbiarskiej.

Rozpraszanie – pod koniec lipca zaczęła ćwiczyć zaklęcia rozpraszające magię, zrozumiawszy, że najwyższa pora, by trochę się w tej dziedzinie podszkolić.

Numerologia – umiejętność ta w zasadzie przestała być przez Guinevere wykorzystywana. Nie próbuje łamać szyfrów, przestała doszukiwać się schematów, czy zajmować się cyframi i liczbami, jakie opisują życie ludzi.

Sztuki plastyczne – rysowała jako dziecko, a później przestała. Teraz, będąc w Anglii, na nowo powróciła do tego zajęcia, które stało się dla niej możliwością do odreagowania, uspokojenia przebodźcowanego symbolami umysłu. Była to też dla Ginny forma uwiecznienia przyjemnych momentów. Z początku zaczęła szkicować na zwitkach pergaminu, później, gdy jej ręka stała się pewniejsza, a to, co rysowała – takie, jak chciała, zaczęła ćwiczyć różne inne techniki: dodawać kolory kredkami, następnie farbami olejnymi i akwarelami. Pod koniec lata wykonała swój pierwszy obraz na niewielkim płótnie z wykorzystaniem farb: uwieczniła w ten sposób widoczek na pole wrzosów niedaleko obozu wykopalisk w Walii. Na początku sierpnia zaczęła próbować swoich sił również w rzeźbie, co nie szło jej najgorzej, zdecydowanie jednak jej pierwszym wyborem jest pergamin i ołówek.