[ Mugolska Restauracja ] – Pierwsza Randka

Stresowałem się. Dłonie mi się pociły i zaschło mi w ustach, choć nawet jeszcze nie byłem w drodze i non stop popijałem wodę. Stresowałem się cholernie. Co najmniej tak, jakbym był dzieciakiem, smarkiem, młodzieńcem, który szykował się na pierwszą randkę w swoim życiu. I to z dziewczyną! Taką z długimi włosami, delikatnymi policzkami i uśmiechem, który mógłby zaprzeć nie jeden dech w piersi. Szkoda tylko, że Avelina z reguły patrzyła na mnie z podejrzliwością czy spod byka, spodziewając się... Sam nie wiem. Może tego, że zaraz wyskoczę z własnej skóry i pokażę jej Śmierciożercę, którym tak naprawdę nie byłem. Bynajmniej się nim nie czułem. Nie chciałem być. Cóż, na wszelki wypadek zakryłem zaklęciem maskującym tatuaż, gdyby... Sam nie wiem czemu.
Swoją drogą, ku pokrzepieniu serc i zmiany tematu, nie powinienem tej kolacji nazywać mianem randki. Byłem za stary na randki. I żonaty. Nie przystało. Ponadto niezależnie od wszystkiego, od tego, co mieliśmy okazję sobie wyznać, byliśmy dorośli i wiedzieliśmy, że nic więcej nie mogło między nami być. Byliśmy tylko znajomymi. Może trochę przyjaciółmi, aczkolwiek z tym bywało u nas różnie, szczególnie że nasza relacja była nad wyraz burzliwa. Raz mieliśmy ochotę rzucać w siebie wszystkim co popadnie, albo chociaż jedno z nas miało takie ciągoty, a innym razem rozumieliśmy się nadzwyczaj dobrze... Z kolei może aż za bardzo jak na przyjaciół. Sam nie wiem... czemu?
Poprawiłem mankiety koszuli i narzuconą na nią czarną marynarkę. Wyglądałem nieskazitelnie, zresztą jak zwykle, ale kiedy tak patrzyłem na siebie w lustrze, miałem wrażenie, że wyglądałem jak głupek. Może tak było? I ten wąs... Vesperze się nie podobał, ale mi tak, z kolei mi nie podobała się jej ciąża i co?
Westchnąłem ciężko i bez ociągania się aportowałem się na jedną z ciemnych uliczek Londynu. Zerwałem zabezpieczenie z bukietu i rzuciłem gdzieś w kąt. Były tu śmietniki. Cuchnęło, ale nie mogłem rzucać się w oczy. Nie w tej części Londynu... Czułem się tu trochę nieswojo, ale tak miało być bezpieczniej. Miałem wrażenie, że przy Avelinie nadużywałem słowa „bezpiecznie” i to już od samego początku naszej znajomości. Zagryzłem zamyślony wargę i spojrzałem na tandetnie prosty bukiet złożony z lawendy i masy drobnych białych kwiatków. Nie miałem pojęcia, co to za roślinki, ale wyglądały pięknie i delikatnie. Pasowały mi do Aveliny Paxton, a też nie chciałem jej dawać samotnego bukietu lawendy, bo by pomyślała, że robię jej tu ziołowe zakupy. Ale to nie istotne, bo teraz miałem wrażenie, że się wygłupiłem, że to głupie i że ogólnie nie przyjmie tego bukietu ode mnie, bo przecież byłem Rookwoodem. Ona nigdy nic ode mnie nie brała, oprócz tej jednej jedynej pomocy z klątwą. Nic więcej.
Pokręciłem głową i odetchnąłem. Nie powinienem się nad tym rozwodzić, bo jak tak dalej pójdzie, to się spóźnię i jeszcze może sobie pójdzie. Albo w ogóle nie przyjdzie? Mogła nie przyjść. Czemu miałaby przyjść? Na moją prośbę? Rzuconą żartem? Na moje drobne zaproszenie, które po tym wysłałem, mając głupią nadzieję, że może je przyjmie? Ale odpowiedziała.
Huh. To było dziwne. Czemu ja to zrobiłem? Teraz szedłem niczym na skazanie, póki nie ujrzałem jej siedzącej przy jednym ze stolików. Wyprostowałem się momentalnie i odchrząknąłem, postanawiając wejść do restauracji już bardziej pewnym krokiem. Przywitałem się z mężczyzną przy wejściu i pozwoliłem się poprowadzić do niej. Coś we mnie... Byłem pod wrażeniem. Wpatrywałem się w nią, jakbym tak naprawdę nie wierzył, że tu była. Może właśnie dlatego jak kretyn wypaliłem:
- Jesteś. - Na przywitanie. Nie wiem, czy wstała, czy nie na mój widok, ale mimo wszystko odruchowo postanowiłem podejść do niej, cmoknąć ją na przywitanie w policzek i wręczyć bukiet. Jakbyśmy nie byli znajomymi, jakbyśmy byli parą albo małżeństwem. Jeszcze nie tak dawno spędzałem czas z małżonką w zagranicznej restauracji. Było to w trakcie święta Beltane. Niby niedawno, a minął już miesiąc.