26.08.2023, 17:12 ✶
Miałem wrażenie, że nie spodziewała się takiego powitania. Nie byłem pewien, czy tym zaplusowałem, czy może raczej odwrotnie, mimo wszystko jednak nie dała mi w żaden sposób znać, że czuje się urażona albo niezręcznie, albo zagniewana, albo sam nie wiem...
Właściwie nie wiedziałem, co myśleć ani co mówić. Miałem kompletny bałagan w głowie i jednocześnie pustkę w niej, kiedy tak usiadłem naprzeciw Aveliny i patrzyłem jak cudownie wygląda, jak pięknie, jak inaczej niż zwykle. Zdawało mi się, że próbowała się dostosować do otoczenia, nic nie robiąc i tylko się uśmiechając, odpowiadając zdawkowo, ale w końcu pękła, się poddała, a może bardziej zapomniała i zagryzła wargę. Zaczęła ją skubać zębami. Jak zwykle zresztą, ale było jakoś inaczej. Z mojej strony. Zachichotałem i wyszczerzyłem się jak głupi, widząc tę prozaiczną czynność z jej strony, mimo że lata temu raczej odwodziłem ją od tego, hejtowałem za to.
I chyba właśnie wtedy zrozumiałem, że wcale nie musiałem się obawiać Aveliny i uczuć do niej, bo były jak najbardziej na miejscu, podobnie jak na miejscu było to, że skubała wargę. Takie proste, a tak skomplikowanie interpretowane przez te wszystkie lata... Nikt nigdy nikomu nie zakaże miłości i nie zmusi do odkochania się, bo to było coś, co wychodziło poza wszelkie ramy - tak oto zostawałem specjalistą od miłości, zamiast zgłębiać tajniki śmierci. Ewidentnie oszalałem z miłości.
Stres uleciał ze mnie w tej jednej chwili. Ująłem w dłonie kartę, skoro Avelina również postanowiła przejrzeć menu. Na moich wargach dalej gościł uśmiech, bo byłem poza Little Hangleton, poza Ministerstwem Magii, poza ciekawskimi oczami świata czarodziejów, byłem tu incognito, nieznajomy dla tych wszystkich otaczających mnie mugoli i nawet nie czułem do nich wstrętu. Tu nie byli debilnymi istotami, nie wchodzili pod nogi, usłużnie wykonywali swoją pracę i byli przy tym profesjonalni, co mnie urzekało.
Podniosłem ponownie spojrzenie na Avelinę i w sumie wzruszyłem ramionami na jej pytanie, ale pomyślałem, że to nie wystarczające, więc postanowiłem ująć to jakoś w słowa. Może dodać coś od siebie by nie brzmiało zdawkowo?
- U mnie stabilnie, ale siostra nabawiła się problemów... Jednakże sobie z tym poradzimy - przyznałem pewny swego, bo jakże mogłoby być inaczej? Może miałem swoje chwile niepewności, zapewne głębokiej depresji, to bywałem zaradny w razie potrzeby. Avelina mogła się o tym przekonać na własnej skórze nie tak dawno temu. Ta klątwa... Cieszyłem się, że jej uczucia wróciły do normy i nie była zniewolona żadnym paskudztwem.
- I wybacz mi mój błąd, moje roztargnienie… - zacząłem, odkładając delikatnie kartę na stolik, jak gdyby miała się rozpaść, gdybym zrobił to inaczej. - Ale pięknie wyglądasz. Zniewalająco.
Wpatrywałem się w nią jak w obrazek. Obserwowałem właśnie zmiany w jej spojrzeniu, w jej brązowych oczach. Nigdy tak na to nie patrzyłem, ale byliśmy dosyć podobni do siebie. Wizualnie. Oboje mieliśmy ciemne, brązowe włosy... I oczy... Pucate policzki. Tylko pozostawałem blady, zbyt dużo czasu spędzając w domu oraz w kostnicy. No i, rzecz oczywista, byliśmy innej płci.
Właściwie nie wiedziałem, co myśleć ani co mówić. Miałem kompletny bałagan w głowie i jednocześnie pustkę w niej, kiedy tak usiadłem naprzeciw Aveliny i patrzyłem jak cudownie wygląda, jak pięknie, jak inaczej niż zwykle. Zdawało mi się, że próbowała się dostosować do otoczenia, nic nie robiąc i tylko się uśmiechając, odpowiadając zdawkowo, ale w końcu pękła, się poddała, a może bardziej zapomniała i zagryzła wargę. Zaczęła ją skubać zębami. Jak zwykle zresztą, ale było jakoś inaczej. Z mojej strony. Zachichotałem i wyszczerzyłem się jak głupi, widząc tę prozaiczną czynność z jej strony, mimo że lata temu raczej odwodziłem ją od tego, hejtowałem za to.
I chyba właśnie wtedy zrozumiałem, że wcale nie musiałem się obawiać Aveliny i uczuć do niej, bo były jak najbardziej na miejscu, podobnie jak na miejscu było to, że skubała wargę. Takie proste, a tak skomplikowanie interpretowane przez te wszystkie lata... Nikt nigdy nikomu nie zakaże miłości i nie zmusi do odkochania się, bo to było coś, co wychodziło poza wszelkie ramy - tak oto zostawałem specjalistą od miłości, zamiast zgłębiać tajniki śmierci. Ewidentnie oszalałem z miłości.
Stres uleciał ze mnie w tej jednej chwili. Ująłem w dłonie kartę, skoro Avelina również postanowiła przejrzeć menu. Na moich wargach dalej gościł uśmiech, bo byłem poza Little Hangleton, poza Ministerstwem Magii, poza ciekawskimi oczami świata czarodziejów, byłem tu incognito, nieznajomy dla tych wszystkich otaczających mnie mugoli i nawet nie czułem do nich wstrętu. Tu nie byli debilnymi istotami, nie wchodzili pod nogi, usłużnie wykonywali swoją pracę i byli przy tym profesjonalni, co mnie urzekało.
Podniosłem ponownie spojrzenie na Avelinę i w sumie wzruszyłem ramionami na jej pytanie, ale pomyślałem, że to nie wystarczające, więc postanowiłem ująć to jakoś w słowa. Może dodać coś od siebie by nie brzmiało zdawkowo?
- U mnie stabilnie, ale siostra nabawiła się problemów... Jednakże sobie z tym poradzimy - przyznałem pewny swego, bo jakże mogłoby być inaczej? Może miałem swoje chwile niepewności, zapewne głębokiej depresji, to bywałem zaradny w razie potrzeby. Avelina mogła się o tym przekonać na własnej skórze nie tak dawno temu. Ta klątwa... Cieszyłem się, że jej uczucia wróciły do normy i nie była zniewolona żadnym paskudztwem.
- I wybacz mi mój błąd, moje roztargnienie… - zacząłem, odkładając delikatnie kartę na stolik, jak gdyby miała się rozpaść, gdybym zrobił to inaczej. - Ale pięknie wyglądasz. Zniewalająco.
Wpatrywałem się w nią jak w obrazek. Obserwowałem właśnie zmiany w jej spojrzeniu, w jej brązowych oczach. Nigdy tak na to nie patrzyłem, ale byliśmy dosyć podobni do siebie. Wizualnie. Oboje mieliśmy ciemne, brązowe włosy... I oczy... Pucate policzki. Tylko pozostawałem blady, zbyt dużo czasu spędzając w domu oraz w kostnicy. No i, rzecz oczywista, byliśmy innej płci.