[ Mugolska Restauracja ] – Pierwsza Randka

To, co w tej chwili miało miejsce, jest tak abstrakcyjne, że zapiera mi dech w piersi. Mam wrażenie, jakbym znajdował się w magicznej kuli kitsune o pięciu czy sześciu ogonach, że mami mnie pięknymi wizjami mojego życia, takiego, jakim mogłoby być, gdyby nie sztywne ramy, które wbijano mi do głowy przez te wszystkie lata mojego życia. Jest tak lekko, tak beztrosko, tak nienamacalnie, że mógłbym się założyć, że śnię jeden z tych snów, w których jestem naprawdę szczęśliwy i że w tej chwili szepczę przez sen o lawendach, których zapach unosi się między nami... za moją sprawą, hihi. Choć ona też nimi pachnie. Jak zwykle. Jak zawsze.
- Ach, nie dzieje się z nią nic, co mogłoby zaprzątać nam w tej chwili głowy, aczkolwiek jeśli zajdzie taka potrzeba, nie omieszkam się do ciebie zgłosić... Mistrzyni Eliksirów - odpowiedziałem jej naprędce by zanadto się nie przejmowała, by chłonęła sobą tę chwilę w ten niesamowity sposób tak jak ja. Vespera mi tego nie zepsuje, niezależnie od tego, czy była tu, czy nie... Miała swoich kochanków, więc ja też mogłem... mieć swoje sprawy. Tak.
I Avelina nie była kochanką. Była kimś więcej. Duszką. Moją bratnią duszą. Tak mi się przynajmniej zdawało, bo wciąż nasze serca były zamknięte na siebie nawzajem. Miałem ochotę ująć jej dłoń i zapewnić, że wszystko będzie w jak najlepszym porządku. Niby nie przejawiała mimiką twarzy żadnych obaw, więc kto wie? Może chciałem w tym utwierdzić samego siebie?
Ale to nieistotne. Nie chciałem w tej chwili czuć się źle. Pragnąłem skupić się na tym spokoju w swoim ciele. Był taki zaskakujący, nie do określenia. Taki, że aż westchnąłem lekko, rozkoszowałem się wdychanym powietrzem, zapachem lawendy, uśmiechem Aveliny oraz jej gładką skórą, półmrokiem wokół i jej komplementem, który wciąż odbijał się w moich uszach w postaci słodkiego szeptu kochanki. Musiałem przyznać, że komplementy ze strony Paxton to coś nowego.
- Nie mogę uwierzyć, że jesteśmy w stanie przebywać w swoim towarzystwie dłużej niż pięć minut, nie wyrzuciwszy z siebie ani jednej obelgi - zauważyłem rozbawiony.
Wszystko mnie bawi. Wszystko sprawia, że się uśmiecham. Może powinienem uważać? To nie było naturalne. To nie było normalne. Kiedy bańka ta pryśnie? Kiedy kitsune zmusi mnie do krążenia wokół siebie, wokół własnych problemów?
- Ba, pojawiają się komplementy... Jeśli chcemy, potrafimy być dojrzali i cywilizowani - kontynuowałem, wpatrując się w Avelinę, świadomą swojej urody, świadomą klasy, świadomą elegancji.
Mnie również obserwowała. Była zachwycona. Ja byłem zachwycony. Oboje byliśmy. Wszelkie złe chmury zniknęły, podobnie jak wtedy, kiedy spotykaliśmy się w środku nocy na korytarzach Hogwartu, choć wtedy... Czasami coś nie grało, a teraz było idealnie. Może miała w tym zasługę pora dnia? Późny wieczór, noc, skrywająca w półmroku naszą słodką tajemnicę? Może nasze zmysły się wyostrzały uważnie, miały noc za tarcze ochronne i nie musieliśmy używać języka by się bronić?
- I w takich momentach nie zgadniesz, o czym myślę…
Przerwałem tajemniczo, uśmiechając się pod nosem. Myślę, że zaraz będą mnie bolały mięśnie odpowiadające za uśmiech, bo to takie u mnie rzadkie i takie nieprawdopodobne, ale jest mi tak lekko, że się tym zanadto nie przejmuję. Chłonę chwilę, wpatrując się w jej brązowe oczy. Jestem w nich. Odbijam się tam ja i mój uśmiech, moje towarzystwo.
- Myślę o tym, jak ugryzłaś mnie w rękę. To było takie... wariackie - odpowiedziałem, obserwując jej reakcję. Zastanawiałem się, czy uda mi się ją speszyć, choć odrobinę, ale ona jest taka nieprzejednana, jest wojowniczką, jest dumna. I gryzie swoją wargę, jak gdyby nigdy nic. Nieświadoma, że kręci mnie to coraz bardziej.