Pod wpływem emocji po raz pierwszy nieznacznie się wycofał po tym, jak zdecydował się przekroczyć ustanowioną przez siebie granicę i zwrócić się po wsparcie do tego mężczyzny. Po raz pierwszy może tego żałować. Nie byłaby to jedyna rzecz, która trafiłaby na taką właśnie listę. W podobnych sytuacjach wychodziło to, że jest palantem. Gdyby otrzymał wszystko to, co chciał usłyszeć to bez wahania temu przyklasnąłby. Nie sprawiłoby to, że trawiący go problem zniknąłby jak plama po rozlanym wywarze za dotknięciem różdżki. Nic by się nie zmieniło na lepsze. Z dnia na dzień zdawało się robić coraz gorzej. Ponad dwa tygodnie temu wszystko było inaczej; na jego idealnym życiu pojawiały się jedynie pojedyncze pęknięcia. Teraz się pokaleczył o pierwsze odłamki, gdy próbował scalić je w całość. One też padały na innych, w tym przypadku na Laurenta.
Po słowach tego mężczyzny, tak brutalnie prawdziwych, ze strony Philipa zapanowało wymowne milczenie. Poprzednio dał upust swojemu niezadowoleniu, z którym to milczenie nie było teraz bezpośrednio powiązane. Potrzebował odzyskać kontrolę nad swoim życiem, poddanym tak drastycznym zmianom w tak krótkim czasie. Porzucił postawę zamkniętą, nieśpiesznie opuszczając ramiona wzdłuż ciała i oparł dłonie na swoich udach. Młodszy mężczyzna trafił w sedno sprawy z wprawnością równą ścigającemu Zjednoczonych podczas przerzucania kafla przez jedną z obręczy. Poruszył nawet te niewypowiedziane, niewygodne kwestie - zatapianie tego w alkoholu i brnięcie w jednonocne znajomości.
Po raz pierwszy nie wiedział, co odpowiedzieć. Potrafił być naprawdę wyszczekany. Powinien odpowiedzieć, że to właśnie chciał usłyszeć i wyjaśnić, co dokładnie miało miejsce w jego prywatnym życiu podczas tegorocznego sabatu. Jego milczenie było związane z tym, że Laurent zdołał się przebić przez wzniesioną przez niego tarczę swoją nieustępliwością i mądrością życiową, której nie można mu odmówić. Nie był skłonny go okłamywać. Pomiędzy wierszami wyczytał również to, że nie czekała go namiętna noc. Gospodarz nie będzie skłonny osobiście mu pomóc zagłuszyć własnych pragnień.
— Podszedłem zbyt blisko jadowitej tentakuli. — Po przedłużającej się chwili milczenia wypowiedział jedno enigmatyczne zdanie, które doskonale oddawało to wszystko, co doprowadziło go do tego stanu. — Potrzebuję czasu. Nigdy nie przepraszaj. Doceniam to. — Dodał po chwili, unosząc dłoń aby dotknąć krańców szczęki. Jeśli było coś, czego Laurent mógł się od niego nauczyć, to właśnie tego aby nie przepraszać za to, że żyję. Przyznanie się do tego, że to doceniał nie było dla niego tak łatwe, jakby chciał. W dalszym ciągu tutaj siedział, choć można odnieść wrażenie, że jego niespodziewana wizyta dobiegała Wypełniająca filiżankę kawa zdążyła stracić całe swoje ciepło, natomiast kawałek ciasta pozostał przez niego nietknięty.