[lato 1971, Egipt] Przeszłość i przyszłość

- Ciężko mi uwierzyć w to, że moją przyszłość da się zobaczyć na dnie tej filiżanki – powiedział Cathal, unosząc rzeczoną filiżankę do ust, by wypić kolejny łyk kawy, pachnącej cynamonem. Jeżeli Guinevere chciała bawić się we wróżby, nie zamierzał specjalnie się sprzeciwiać, ale Shafiq należał do tych nieco sceptycznych wobec wróżb i znaków. I to mimo tego, że wiedział – nie wierzył, po prostu wiedział – że istnieli jasnowidze, którzy niekiedy potrafili dostrzec przyszłość zaskakująco dokładnie. – Nie. Sądzisz, że spróbują policzyć mnie podwójnie? – spytał z rozbawieniem, a potem wskazał na nietknięte rachatłukum. – Chcesz?
Sięgał czasem po słodycze, ale nie był wielkim fanem tego egipskiego przysmaku. Chociaż Jamil i zapewne także Nell zareagowaliby na takie stwierdzenie oburzeniem. Sam po mięsie nie miał ani trochę ochoty na słodkości i wolał zadowolić się swoją kawą.
– Tylko te magiczne, królowo – stwierdził, rzecz jasna pijąc do jej imiona, jej dwóch imion, obu odziedziczonych po władczyniach, chociaż oba przyszły z dwóch stron świata. – Nie otworzą żadnej magicznej sali i nie położą rąk na malowidłach, a jedyne, co znajdą, to śmierć.
Zdarzało się im natykać na zwłoki takich złodziei grobowców. Czasem stare, czasem stosunkowo świeże. Często zmutowane, wyposażona na przykład w kilka dodatkowych głów – starożytni mieli zdumiewającą wyobraźnię, jeżeli szło o takie klątwy.
– Obrażasz mnie – oświadczył, chociaż uśmiech przemknął przez jego twarz, jasno wskazując, że wcale nie czuł się obrażony. – Przecież zabrałem tutaj tylko kopie.
Takie, które mogły zostać pobrudzone i które mógł bez problemu jej zostawić, gdyby potrzebowała więcej czasu.
– Obawiam się, że dzisiejszy dzień nie był zbyt ciekawy. Cały tydzień jest zaskakująco spokojny. Nikt nie nadepnął na skorpiona, nie pojawił się żaden czarodziej, chcący zamordować Jamila, bo ten jest mu winny pieniądze. Żadnych opętań ani pułapek. Właściwie spędziłem większość dnia załatwiając sprawunki, a wczoraj siedziałem nad tymi tekstami – przyznał Cathal. A chociaż w ich pracy zdarzały się te skorpiony, było jedno opętanie, mnóstwo pułapek i przynajmniej trzy okazje, gdy ktoś chciał odebrać dług od Jamila… to jednak wiele czasu spędzali po prostu nad obliczeniami, starymi tekstami, spieraniu się albo badaniu jednej komnaty przez dwa tygodnie. W oczach wielu ta część pracy archeologa była zapewne bardzo nudna, Shafiq kochał jednak każdy moment.
Pochylił się i sięgnął do teczki, by wydobyć plik papierów.
– Z tego, co udało mi się przetłumaczyć, jest to przepowiednia o ostatniej prawdziwej królowej Egiptu i upadku kraju – powiedział nieco ciszej, przesuwając tłumaczenie oraz znaki do kobiety. Nie padały żadne imiona ani daty, ale była tam mowa o wielkiej królowej, o dwóch oblubieńcach i wielkich bitwach. Część jednak kryła się najwyraźniej w głębszej symbolice – a Cathal nie wszystkiego mógł się domyśleć.