27.08.2023, 16:22 ✶
Ze wszystkich rzeczy, jakie widziała i słyszała, była pewna jednego: tego posągu nie powinno tu być. Nie i już. Zastanawiało trochę, dlaczego nadal tu stał, skoro ktoś już wiedział o jego istnieniu – ba, nie zdziwiłaby się, gdyby przed Cynthią znacznie więcej osób natknęło się na skamieniałą kobietę – i nie tylko wiedział. Bo skoro Flint pytała o przysłanie – sprawa została zapewne zgłoszona.
Osobiście Bones o niej nie słyszała na korytarzach Ministerstwa – więc być może ten, kto sprawę otrzymał się nią nie chwalił i nigdzie nie omawiał, a może po prostu zgłoszenie zostało gdzieś pogrzebane i zapomniane. Sprawa do sprawdzenia, w każdym razie, bo jednak nie wypadało pozostawić żyjącej przecież – nawet jeśli wydawałoby się na pierwszy rzut oka, że jest wręcz przeciwnie – osoby samej sobie, na wieki.
Bo co się działo pod tym kamieniem? Czy była cały czas wszystkiego świadoma? Czy również i jej umysł zostawał zamrożony w czasie, niczym muszka w bursztynie? A jeśli pojawi się ktoś, kto po prostu zechce rozbić statuę? Czy było to w ogóle możliwe? I co by się wtedy stało…? Znaczy, och, zapewne w ten sposób skończyłby się żywot kobiety, jak można się było domyśleć, tylko… czy nie wiązałoby się to dla niej z większym cierpieniem?
Nie, Mavelle nie planowała się tego dowiadywać, testować, sprawdzać. To się kłóciło z jej poglądami na świat i życie; nawet jeśli takie myśli przemykały, to nadal to było bardzo dalekie od sięgnięcia po różdżkę po to, by empirycznie przekonać się odnośnie możliwych skutków tych dość skrajnych działań.
Za to obserwowała czujnie poczynania Cynthii, nie do końca pewna jej intencji. Owszem, różdżkę już dawno opuściła, ale daleko jeszcze była do jej schowania… równie dobrze z tego względu, że mogła chcieć ponownie rozproszyć czar, by spróbować porozmawiać z zaklętą kobietą. I choć ta twierdziła, że wiedziała niewiele, to… na dobrą sprawę, to było całkiem sporo informacji. Hm.
- Chyba bardziej klątwa? Nie jestem pewna, czy zaklęcie byłoby tak… oporne. Nie mówiąc już o tym, że prędzej czy później by się rozwiało samo, a skoro wygląda na to, że ona jest w takim stanie już od dłuższego czasu... – to z czymkolwiek miły teraz do czynienia, z pewnością nie było zwykłym zaklęciem. Bo czary nie były – niestety – specjalnie trwałe. Klątwy już cechowały się większą upierdliwością, delikatnie mówiąc, i potrafiły przetrwać naprawdę długo. Tak, zdecydowanie powinien ją był obejrzeć klątwołamacz… a może już był? Tak, to też do sprawdzenia.
- Próbowałaś z nią porozmawiać? – spytała, zastanawiając się. Teraz przeklęta kobieta uciekła z krzykiem, ale może? Może, jeśli próbować dostatecznie wiele razy, to by się w końcu udało…?
Osobiście Bones o niej nie słyszała na korytarzach Ministerstwa – więc być może ten, kto sprawę otrzymał się nią nie chwalił i nigdzie nie omawiał, a może po prostu zgłoszenie zostało gdzieś pogrzebane i zapomniane. Sprawa do sprawdzenia, w każdym razie, bo jednak nie wypadało pozostawić żyjącej przecież – nawet jeśli wydawałoby się na pierwszy rzut oka, że jest wręcz przeciwnie – osoby samej sobie, na wieki.
Bo co się działo pod tym kamieniem? Czy była cały czas wszystkiego świadoma? Czy również i jej umysł zostawał zamrożony w czasie, niczym muszka w bursztynie? A jeśli pojawi się ktoś, kto po prostu zechce rozbić statuę? Czy było to w ogóle możliwe? I co by się wtedy stało…? Znaczy, och, zapewne w ten sposób skończyłby się żywot kobiety, jak można się było domyśleć, tylko… czy nie wiązałoby się to dla niej z większym cierpieniem?
Nie, Mavelle nie planowała się tego dowiadywać, testować, sprawdzać. To się kłóciło z jej poglądami na świat i życie; nawet jeśli takie myśli przemykały, to nadal to było bardzo dalekie od sięgnięcia po różdżkę po to, by empirycznie przekonać się odnośnie możliwych skutków tych dość skrajnych działań.
Za to obserwowała czujnie poczynania Cynthii, nie do końca pewna jej intencji. Owszem, różdżkę już dawno opuściła, ale daleko jeszcze była do jej schowania… równie dobrze z tego względu, że mogła chcieć ponownie rozproszyć czar, by spróbować porozmawiać z zaklętą kobietą. I choć ta twierdziła, że wiedziała niewiele, to… na dobrą sprawę, to było całkiem sporo informacji. Hm.
- Chyba bardziej klątwa? Nie jestem pewna, czy zaklęcie byłoby tak… oporne. Nie mówiąc już o tym, że prędzej czy później by się rozwiało samo, a skoro wygląda na to, że ona jest w takim stanie już od dłuższego czasu... – to z czymkolwiek miły teraz do czynienia, z pewnością nie było zwykłym zaklęciem. Bo czary nie były – niestety – specjalnie trwałe. Klątwy już cechowały się większą upierdliwością, delikatnie mówiąc, i potrafiły przetrwać naprawdę długo. Tak, zdecydowanie powinien ją był obejrzeć klątwołamacz… a może już był? Tak, to też do sprawdzenia.
- Próbowałaś z nią porozmawiać? – spytała, zastanawiając się. Teraz przeklęta kobieta uciekła z krzykiem, ale może? Może, jeśli próbować dostatecznie wiele razy, to by się w końcu udało…?