Tu nawet nie chodziło o bieg na policję, tylko cholera jasna – mógł napisać, że potrzebuje pomocy. Mogła pomóc mu napisać zgłoszenie, mogła go zaprowadzić do aurorów, a samej nie odbierać tej sprawy, no cokolwiek. Cholera, mogła mu nawet zrobić eliksiry, jeśli takich potrzebował, robiła ich trochę po znajomości, czasami nawet dostawała za to pieniądze. I nie było nic złego w szukaniu pomocy., zwłaszcza u kogoś, kto życzy ci dobrze i ma możliwości, by pomóc. Nie wymagała przecież od niego, by wczoraj gdzieś łaził, skąd, doskonale pamiętała jak bardzo sama nie miała siły po tamtej nocy i zmuszała się, ku przerażeniu rodziny, do tego, by nie zasnąć. Dopiero eliksir nasenny przyniósł ulgę… i kolejny sen. Kolejne przerażenie, które zmusiło ją do ucieczki z domu na kilka dni. Naprawdę rozumiała to aż za dobrze. Laurent nawet nie wiedział jak dobrze trafił.
- Nie sprawiasz mi żadnych problemów – zapewniła go. I tak, zrozumiała dokładnie jego przytyk, że teraz zachowuje się zbyt emocjonalnie, że nie powinna, bo przecież jest w pracy. Rozumiała to. I gdzieś tam ją to zirytowało, że musi ją pouczać – naprawdę nie było takiej potrzeby. Wiedziała, doskonale dlaczego bliscy nie powinni się zajmować takimi sprawami. Tak samo wiedziała dlaczego jej ojca, ojca Mavelle i Florence nie dopuszczano do namiotu i ich części, kiedy pozbierano ich po Beltane. Florence później wpuszczono… kiedy zabrano stamtąd Atreusa. Wiedziała dlaczego jej ojcu kazali iść do domu po tym, gdy na nocnym dyżurze pojawiła się w Mungu razem z Brenną. Była chyba ostatnią osobą, której Laurent musiał to tłumaczyć i całe szczęście tego nie robił, ale to wszystko zawierało się pomiędzy wierszami jego słów. Wyważonych. Może nie to miał na myśli. Ale tak właśnie to odebrała. Za to wierzyła mu i rozumiała, że chciał wyjechać na chociaż kilka dni. Ją to trafiło i ruszyło, a co dopiero jego… Ona, aurorka, powinna być odporna na takie emocje, ale tyle się w ciągu miesiąca nazbierało, że nocny zabójca był taką kropką nad „i” w jej życiu. A Laurent? Nie lubiący przemocy, zakrywający oczy, kiedy gdzieś lała się krew? Oczywiście, że bała się, że zniknie w morskich falach. Nie powiedziała tego na głos, ale oczywiście, że przebiegło jej to przez myśli.
Zaskoczyło ją, że szukał kontaktu fizycznego. Może nie powinna się dziwić… Był przecież taki wrażliwy – i w tej chwili z pewnością potrzebował oparcia. Bardziej zdziwiło ją to, że chciał dotknąć ją – Zimną. Może zapomniał jaka jest lodowata. Może nie robiło mu to teraz różnicy. Może tak bardzo tego potrzebował, a tylko ona była obok… Nie uciekła jednak i odwróciła dłonie, bo wygodniej go było złapać i odwzajemnić ten gest. Nie, nie wyczuła w tym niczego niepoprawnego, ani dwuznacznego, ani tym bardziej jednoznacznego w tym oczywistym kierunku. A gdyby wyczuła… to co by zrobiła? Teraz jednak nie musiała się nad tym zastanawiać i po prostu chciała mu dodać otuchy, delikatnie przejeżdżając kciukami po knykciach jego palców.
- Nie robisz jej żadnych kłopotów, ona i tak nie dostanie tej sprawy – wyjaśniła mu spokojnie. - Ani ona, ani jej rodzina, wszyscy będą odsunięci, a i tak myślę, że to aurorzy będą się tym zajmować, nie BUM – tu nie chodziło o to, że wspomniała o tym, bo wiedziała o czymś zakulisowo. Albo że on o czymś wiedział, o czym nie powinien. Nie, Brenna była bezpieczna, nie zrobiła nic złego. Wręcz robiła same dobre rzeczy – i odkryła jeszcze jedną sprawę, sprzed trzech lat, która też dotyczyła próby zabójstwa we śnie. Nie zaprzeczyła, że jest zła – to było widoczne jak na dłoni. Za to uniosła spojrzenie na oczy Laurenta. Te piękne, niebieskie oczy. Takie smutne, zmartwione, przestraszone… - To ja zgłosiłam tę sprawę. To mnie próbował zabić. To mnie Brenna ratowała – powiedziała mu w końcu i głośniej odetchnęła. Strach już z niej zszedł, zrobił miejsce złości. Waleczności.