27.08.2023, 18:43 ✶
Zaśmiałem się jak głupi. Chłopięcy chichot szczęścia wyrwał się z mojej piersi, kiedy patrzyłem na zaszklone oczy Aveliny. Pragnąłem uszczęśliwić ją równie mocno, co ona mnie. Och, nie powinna płakać, nie powinna się smucić. Jeśli będę w stanie, oddam jej wszystko, byleby była szczęśliwa. Pozwolę skradać jej każdą wolną chwilę, a nawet więcej. Będę przy niej, będę, kiedy będzie mnie potrzebowała.
Nie zważałem na to, jakiego rynsztokowego słownictwa używała, wyznając mi miłość, gdyż liczyło się dla mnie tylko i wyłącznie to, że to zrobiła. Powiedziała to, a ja czułem niewysłowioną ulgę, ekscytację, te wszystkie książkowe motyle, latawce, dmuchawce i wiatr. Ciepło tej nocy, urok gry mroku i światła. Jej ciepły oddech na swoich wargach. Nic nie było w stanie zepsuć mi tej chwili. Nie pozwolę na to.
- Tak, kurwa, chciałem to usłyszeć tak bardzo... - wyszeptałem do jej ust, skreślając te wszystkie przykrości i utarczki, którymi się obrzucaliśmy. Szkło pod nami groźnie skrzypiało, ale uznawałem to za trzepot motyli w moim brzuchu, które machały skrzydłami jeszcze bardziej, kiedy musnąłem wargami jej wargami. Ucałowałem raz, drugi, pocałowałem mocno, jeśli poczułem choć odrobinę zaproszenia, pragnienia ze strony Aveliny. Nigdy nie chciałem jej do niczego zmuszać. Pragnąłem jedynie by pragnęła tego samego co ja - tej bliskości, tej jedności, tej kompatybilności. Byliśmy tacy sami. Różni, ale tacy sami.
Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że użyłem wulgaryzmu. Czułem jej dotyk, ale potrzebowałem czuć więcej, bardziej, dlatego pogładziłem jej policzki swoimi dłońmi, chcąc zapamiętać już na zawsze ich miękkość, po czym objąłem ją mocno, przytuliłem, skrywając twarz w jej włosach. Zapach lawendy bił od nich jeszcze intensywniejszy. Jej objęcia, ona w objęciach to było dokładnie to, czego od zawsze potrzebowałem, ale nie zdawałem sobie z tego sprawy. Teraz wszystko stało się takie oczywiste, takie naturalne, takie na miejscu.
- Avelino, obiecaj mi... - szepnąłem do niej, nie wypuszczając jej z objęć, dusząc ją w nich i jednocześnie okrywając przed światem. - Obiecaj mi, że nigdy więcej nie pozwolimy sobie na odtrącanie siebie. Nigdy więcej - dokończyłem, obiecując to ze swojej strony. Mogła mnie przeklinać. Proszę bardzo! Wymuszałem obietnicę. Tak jak kiedyś, w Hogwarcie... Tylko że wtedy nie powiedziałem ani słowa na jej prośby. Wtedy nie chciałem jej tego obiecać, ale teraz... Stawiałem na szali własne życie, byleby być szczęśliwym, byleby nie być wykluczonym przez jej osobę.
Nie zważałem na to, jakiego rynsztokowego słownictwa używała, wyznając mi miłość, gdyż liczyło się dla mnie tylko i wyłącznie to, że to zrobiła. Powiedziała to, a ja czułem niewysłowioną ulgę, ekscytację, te wszystkie książkowe motyle, latawce, dmuchawce i wiatr. Ciepło tej nocy, urok gry mroku i światła. Jej ciepły oddech na swoich wargach. Nic nie było w stanie zepsuć mi tej chwili. Nie pozwolę na to.
- Tak, kurwa, chciałem to usłyszeć tak bardzo... - wyszeptałem do jej ust, skreślając te wszystkie przykrości i utarczki, którymi się obrzucaliśmy. Szkło pod nami groźnie skrzypiało, ale uznawałem to za trzepot motyli w moim brzuchu, które machały skrzydłami jeszcze bardziej, kiedy musnąłem wargami jej wargami. Ucałowałem raz, drugi, pocałowałem mocno, jeśli poczułem choć odrobinę zaproszenia, pragnienia ze strony Aveliny. Nigdy nie chciałem jej do niczego zmuszać. Pragnąłem jedynie by pragnęła tego samego co ja - tej bliskości, tej jedności, tej kompatybilności. Byliśmy tacy sami. Różni, ale tacy sami.
Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że użyłem wulgaryzmu. Czułem jej dotyk, ale potrzebowałem czuć więcej, bardziej, dlatego pogładziłem jej policzki swoimi dłońmi, chcąc zapamiętać już na zawsze ich miękkość, po czym objąłem ją mocno, przytuliłem, skrywając twarz w jej włosach. Zapach lawendy bił od nich jeszcze intensywniejszy. Jej objęcia, ona w objęciach to było dokładnie to, czego od zawsze potrzebowałem, ale nie zdawałem sobie z tego sprawy. Teraz wszystko stało się takie oczywiste, takie naturalne, takie na miejscu.
- Avelino, obiecaj mi... - szepnąłem do niej, nie wypuszczając jej z objęć, dusząc ją w nich i jednocześnie okrywając przed światem. - Obiecaj mi, że nigdy więcej nie pozwolimy sobie na odtrącanie siebie. Nigdy więcej - dokończyłem, obiecując to ze swojej strony. Mogła mnie przeklinać. Proszę bardzo! Wymuszałem obietnicę. Tak jak kiedyś, w Hogwarcie... Tylko że wtedy nie powiedziałem ani słowa na jej prośby. Wtedy nie chciałem jej tego obiecać, ale teraz... Stawiałem na szali własne życie, byleby być szczęśliwym, byleby nie być wykluczonym przez jej osobę.