- Na całe szczęście to czy w coś wierzysz czy nie, nie ma żadnego znaczenia – bo byłby to pierwszy przypadek, kiedy niewiara miała jakąkolwiek moc. Pokiwała jeszcze głową, na znak, że tak, jest łatwy – do zobaczenia i uznania za cel, który można oszukać, rzecz jasna. Istniała jednak szansa, że ta kelnerka pomyśli dwa razy czy warto go oszukać, skoro siedziała z nim przy stoliku ewidentnie Egipcjanka… Czy tam pół. Na pewno wyglądała bardziej na tutejszą niż on.
Przysunęła do siebie filiżankę i spodeczek od Cathala z maluteńkim wyrazem satysfakcji na twarzy. Ujęła filiżankę w lewą dłoń, uszkiem w prawą stronę i zakręciła nią trzy razy w stronę przeciwną do kierunku wskazówek zegara. A potem nakryła ją spodeczkiem i odwróciła do góry dnem, pozwalając by reszta płynu wyciekła. Widać było pewność w jej ruchach, wprawę kogoś, kto nie robi tego pierwszy raz, brakowało też nerwowego zerkania na boki jak na egzaminie z wróżbiarstwa w szkole. Odwróciła z powrotem filiżankę i zerknęła do środka.
Przez moment milczała.
- Widzę grabie. Musisz się zorganizować, w innym wypadku może ci przejść koło nosa okazja, na którą czekasz, albo którą teraz uważasz za nieważną, zaś w przyszłości okaże się istotna. Zastanów się nad twoimi priorytetami – odłożyła filiżankę na spodek i spojrzała na Cathala nieco złośliwie. - Albo po prostu patrz gdzie leziesz, bo zamiast nadepnąć skorpiona, może wejdziesz w jakieś narzędzia na wykopaliskach i trzeba ci będzie składać do kupy nogę.
To była prawda: po fakcie łatwo było przypasować sobie symbole do tego, co miało już miejsce i wytłumaczyć sobie pewne zjawiska. Sztuką było spojrzeć ponad to i zdaje się, że właśnie do tego Shafiq potrzebował jej niecodziennych umiejętności. No bo który archeolog parał się tak całkowicie nieprzyziemną sztuką, jak wróżbiarstwo? A jednak – najwyraźniej każde umiejętności mogły być czasami przydatne, nawet to. Tak jak animagia. Guinevere dużo łatwiej było się gdzieś dostać, nacisnąć jakąś zapadnię, albo nie nacisnąć jej wcale, niż rosłemu człowiekowi. No i fakt, że potrafiła przetrasmutować tylko część ciała, też był niezwykle przydatny.
- Tak, znam tę historię – ktoś, kto mieszkał w Egipcie, kto pochodził z Aleksandrii, nawet jeśli był czarodziejem, musiał ją znać. - Pochodzę z Aleksandrii – wyjaśniła mu i uśmiechnęła się, unosząc jeden kącik ust w górę. - Podobno to tam właśnie zmarła Kleopatra – dodała i ponownie pochyliła się nad tekstami. Na krótko, bo Cathal znowu się odezwał. - Nie będzie – zapewniła go i ponownie opuściła wzrok. Była przyzwyczajona do dymu, głównie sziszy. Papierosy nie stanowiły dlań problemu, chociaż… śmierdziały nieporównywalnie bardziej. Szisza przy nich pięknie pachniała. Odezwała się ponownie dopiero po kilku minutach. - Moim zdaniem symbol Piramidy tutaj nie jest częścią symbolu wróżbiarskiego, tylko po prostu oznacza kraj, Egipt – powiedziała. Na pewno miało to znaczenie dla odbioru całego tekstu. - Tak samo Orzeł. Sądzę, że to oznaczenie na Rzym. Nie zrozum mnie źle, to nadal część przepowiedni… albo przestrogi, zwał jak zwał. Po prostu interpretowałabym to inaczej, nie jako suchy znak z wróżby – magia symboliki. Mogły tak wprowadzać w błąd jak prowadzić do skarbu, kwestia tylko tego, by dobrze wszystko zinterpretować. - Czego jestem pewna, to tego, że mowa jest o niebezpieczeństwie oraz zdradzie pochodzącej z bliskiego otoczenia. To nie brzmi jak majaczenia pijanego starca – uniosła w końcu spojrzenie ciemnych oczu na blondyna. - Wezmę je ze sobą, dobra? Pomyślę nad tym. To bardziej zawiłe niż z początku myślałam. Mnóstwo niuansów i trzeba brać poprawkę na to, że kiedyś posiadano nieco inną wiedzę, niż dysponujemy nią teraz. Muszę się nad tym zastanowić.
Grabie (zorganizuj się)