[25.03.1972]Przyjęcie u Yaxleyów, wątek zbiorowy

Dla niektórych zakład mógł być tylko głupią niewiadomą, dla niej, Prewetta z krwi i kości, był jedną z ważniejszych zasad jej życia. W końcu gdyby nie dawała swojego słowa, nie byłaby przecież wiarygodna, a chociaż kłamstwo wcale nie było jej obce, granie a wygrywanie i przegrywanie to zupełnie różne rzeczy w świecie hazardu. Jeżeli kłamałeś podczas rozgrywki, było dobrze dopóki nie byłeś na tym przyłapany. Jeżeli odmawiałeś uhonorowania zakładu, byłeś nic nie wartym śmieciem i nikt nie zamierzał już z tobą grać dalej.
Oczywiście, dostała napadu śmiechu kiedy tylko dostrzegła strój, który wybrał jej Logan – ale po tym, jak przez przegrany zakład wymogła na nim przemalowanie sklepu na różowy przez cały tydzień, nie spodziewała się czegokolwiek innego. W sumie już nawet potrafiła wyobrazić sobie całą tę sytuację, w której wszyscy rzucą jej w twarz to, co myślą o jej wyglądzie. Niech sobie gadają, oczywiście, cięty język był główną bronią ludzi którzy czuli się bezradni, a agresja wyzwalana była w tych, którzy bazowali na prymitywnych sprawach. Jeżeli nie dało się rozwiązać czegoś bystrym umysłem, cóż…choroba nie pomagała w formowaniu sobie opinii o innych. Wiedziała jednak lepiej niż żeby wypowiadać swoje myśli na głos.
Z Loganem w sumie nie wiedziała, jak to ujmować, bo bardzo często zaskakiwał ją wymyślaniem kolejnych wyzwań, bo to dawało jej kolejne zainteresowania albo możliwości wypełnienia swojej nudy dodatkową sytuacją. A że w większości wypadków kojarzono ją jako już i tak wybuchowy koktajl, nie zamierzała zmieniać tej opinii. Co nie znaczyło, że nie zamierzała zmienić tego stroju nieco pod siebie. Oczywiście samej sukienki nie zamierzała niszczyć, przynajmniej nie na pierwszy rzut oka, ale nikt nie zmusi ją do tego, aby mimo wszystko zrobić sobie kieszenie przez które mogła wsunąć dłonie pod materiał, mogąc też swobodnie wymacać różdżkę albo nóż, zawieszone mniejszymi paskami na spodniach do jazdy konnej i butach, które skrzętnie przykrywała różowa satyna połączona z krynoliną. Nikt nie mówił, że nie może ubrać czegoś poza dodatkami.
Nawet włosy zmieniła dziś na kolor jasnego blondu, wiedząc, że będą niezwykle pasowały do tych różowych bufiastych dramatów które Logan jako mężczyzna z gustem ale bez polotu, jak większość mężczyzn jeżeli chodziło o modę, wybrał dla niej. Uśmiechnęła się na jego widok, poprawiając lekko włosy pozwijane w misterne warkocze – fryzura równie skomplikowana co komfortowa do poruszanie się po okolicy. Chociaż żałowała, że nie mogli się po prostu naćpać, bawiłaby się pewnie równie dobrze a może nawet i lepiej, a mogłaby przyjść ubrana w cokolwiek.
- Loganie, niezmiernie miło mi cię spotkać. Czyżbyś wątpił w to, że zamierzam spełnić warunku zakładu? Myślałam, że znamy się już na tyle, abyś nie musiał. – W jej oczach pojawił się zaciekawiony błysk, kiedy ujęła jego dłoń. Oczywiście, że mogła wyglądać jak zjawisko z niebios, wyglądałaby w końcu pięknie nawet w worku po kartoflach, gdyby jednak zdecydowała się go założyć. Pewnie kiedyś by się zdecydowała, zwłaszcza jeżeli akurat dojdzie do sytuacji, w której Logan dostanie jej zemstę za ten wyskok.
Przeszła z nim przez miejsce, z zaciekawieniem spoglądając na miejsce oraz na towarzystwo, nie opuszczając towarzystwa Logana – może później będzie na to chwila, ale teraz głównie trzymała się swojego towarzystwa, nie przez nieśmiałość, ale głównie przez reakcję na jej sukienkę oraz informację, że jest towarzyszką Borgina, chciała się dowiedzieć jak ludzie zareagują.
- Geraldine, miło mi poznać. – Wyciągnęła dłoń w jej kierunku, gotowa uścisnąć ją jak kobieta biznesu, z, najwyraźniej, kobietą biznesu, do towarzystwa jednak dotarł ktoś jeszcze, na co uśmiechnęła się lekko, odbierając kieliszek od Borgina i upijając lekko alkohol. – Przyda ci się mniej. – Mrugnęła do niego.