Victoria była zmęczona i spanikowana, a na domiar wszystkiego, kiedy obudziła się, ktoś skradał się do jej pokoju. A później jej narzeczony bił się tam z jej przyjaciółką. To były kolejne nerwy, które odjęły jej racjonalności z myśli, by napisać do bliższych znajomych i ich ostrzec. Ale tak pomiędzy bogiem a prawdą – myślała, że to był atak wymierzony konkretnie w nią. Była aurorem. Była w Limbo. Sprzeciwiła się Voldemortowi… To było dwa dni po wywiadzie, jaki udzieliła Darcy’emu, co prawda jeszcze go wtedy nie opublikował, ale może ktoś się dowiedział…? Tak myślała wtedy – że to był celowy atak konkretnie na nią. A nie napisała do Laurenta, bo nie chciała go wystraszyć. Czuła, że zacząłby panikować. Ale mleko się rozlało. Było jej źle, że go po prostu nie poinformowała, że coś jest nie tak. Ani o tym, że musi się zaszyć na jakiś czas.
- Może powinnam – mruknęła. - Byłam ja, teraz ty. Kto wie kto będzie następny? Bo będzie na pewno – mruknęła. Będzie na pewno. Póki go nie złapią, skurwysyna. - Tak, znam. Dlatego nie napisałam. Nie chciałam cię straszyć, myślałam, że to atak wymierzony bezpośrednio i celowo we mnie, po wszystkim co się wydarzyło… Pewnie jestem oczywistym celem – westchnęła. - Laurent. Nie wiem czy go się da tak łatwo zatrzymać. Zamknięte okna i drzwi go nie zatrzymują – musieli porozmawiać. Poważnie. Przestać bawić się w ciuciubabkę i chowanego, przestać krążyć wokół tematu. Tak, Prewett był delikatny niczym płatki datury, i równie czarujący. Ale to nie znaczyło, że miał żyć w niewiedzy. - Eliksiry nasenne, tych mam mnóstwo. Wyjątkowo mi się nudziło na początku maja. I eliksiry wiggenowe. Uzupełniające krew. Mam też maści na rany, gdybyś potrzebował – po Beltane trzeba było uzupełnić zapasy. Jej ojciec miał roboty po pachy, a Victoria siedziała na dupie w domu… Uzupełniła więc zapasy… I zrobiła nowe. - Na mnie też goiło się długo. Jeszcze nie wszystko zeszło – przyznała i westchnęła, po czym delikatnie wyplątała się z jego uścisku i wstała, by okrążyć biurko i zajrzeć do szuflady jeszcze raz.
- Zazwyczaj sen po eliksirze jest na tyle mocny, że jeśli się coś śni, to się tego nie pamięta. Ale oczywiście, może. I właściwie to się śni. Zawsze się coś śni, niezależnie czy używa się eliksiru, czy nie – wyjaśniła mu, pochyliwszy się nad szufladą, by przekopać papiery. W końcu wydobyła jeszcze jedną kartkę i podała mu. Był tam kolejny rysunek, tym razem przedstawiający mężczyznę „ubranego po mugolsku”.
- Czy kojarzysz tego mężczyznę? Widziałeś go gdzieś, może nawet we śnie? – zapytała. Dopytywała i wierciła, bo musiała wiedzieć. Musiała. I musieli porozmawiać, a ona miała jeszcze jego zeznania do dokończenia.