To jeszcze nie był ten moment, w którym był gotów wyjść poza swoją strefę komfortu, która mieściła się znacznie dalej od rzuconego mu prosto w twarz prawdziwego stwierdzenia, że jednak zaczęło mu czegoś brakować w tym dotąd idealnie poukładanym życiu. Te wszystkie zmiany mogą go całkowicie przerazić, zwłaszcza że na ich podstawie mógłby zacząć chcieć doświadczyć wielu prawdziwych rzeczy z kimś, na kim zacznie mu zależeć. Do tej pory to nie miało miejsca... choć przy całej swojej krótkowzroczności on nawet mógłby tego nie dostrzec, gdyby jednak było inaczej.
Dotąd, gdy będąc sam na sam nie dotykali spraw codziennego życia czuł się dobrze będąc blisko Laurenta i dlatego pozwalał sobie na więcej swobody w słowach i gestach. Przez wszystko, co się doświadczał od czasu Beltane, co miało związek z tamtą rozmową, zdawał się odczuwać wyraźny niedosyt przez dopuszczenie do głosu nowej gamy swoich potrzeb. Pojawiały się nowe oczekiwania względem relacji z drugim człowiekiem. Łatwiej było dopuścić do siebie takie myśli, niż zrobić coś w tym kierunku. On nawet nie był na prawdziwej randce, takiej, która nie zakończyłaby się pójściem do łóżka.
— Swoją drogą... jak się mnie spodziewałeś to mogłeś chociaż zrobić kawę. — Pozwolił sobie na lekkie upomnienie tego mężczyzny, który najwyraźniej zapomniał jak potężną moc miała filiżanka dobrze przyrządzonej czarnej kawy. Tym dopiąłby swego i udobruchał go zupełnie. Zwłaszcza, gdyby podał słodką przekąskę. W rzeczywistości tego nie wymagał. Stanowiło to element tego swoistego przekomarzania się. Gdyby Laurent chciał wypić z nim kawę to sam by to zaproponował. Po powrocie do Londynu i odstawieniu Stłuczki do domu jak nic wstąpi do najlepszej klubokawiarni na Ulicy Pokątnej na pyszną kawę i ciasto.
— A nie symbolem zawsze doręczonej przesyłki? Uważasz, że coś to zmieni? — Pozwolił sobie zakwestionować całkiem oczywistą symbolikę sowy, wskazując na tę bardziej przyziemną. Dla niego nadal stanowiło to formę przekomarzania się z tym blondynem. Te dwie sowy spędziły ze sobą kilka dni, to jeszcze piętnaście do trzydziestu minut wiele nie zmieni. Po prostu było to nieuniknione. Stłuczka nie mogła tutaj zostać. Jeśli okaże się, że będzie potrzebować towarzystwa innej sowy, to jej to zapewni.
— Nie odmówiłbym kawałka. Nie powinienem był wzgardzić, to niedopuszczalne. — Przyznał wprost podczas drogi do salonu. Przez moment nawet się zastanawiał, czy Laurent mówi poważnie czy jednak żartuje. Okazało się, że to drugie i mógł wyrazić swoje lekkie rozbawienie. Nawet jeśli naprawdę było to niedopuszczalne. Migotek piekł obłędne ciasta.