Zrobiło się emocjonalnie niemalże od startu. Po pierwsze dlatego, że sprawa była jaka była, po drugie dlatego, ze to był Laurent… Dwie ofiary Sennego Koszmaru siedzące w jednym pomieszczeniu. Oczywiście, ze dalekie to było od zwyczajowego spisania zeznań. Suchego raportu, wypytania, podpisu i wystawienia delikwenta za drzwi. Ale Victoria nie umiała inaczej. Nie w tej sprawie, nie z nim… Wiedziała, ze nie zostanie dopuszczona do tej sprawy, że przejdzie jej koło nosa, bo była ofiarą i osoba, która zgłosiła temat wyżej. Nie zamierzała jednak zachowywać się całkiem nieprofesjonalnie. To spotkanie wyglądało jak wyglądało, zgoda, natomiast Victoria miała w planach doprowadzić to do końca dokładnie tak, jak należy. Wziąć się w garść. Wziąć Laurenta w garść i…
Ale na to był jeszcze czas. Prewett całkiem spanikował, widziała to w jego przerażonym spojrzeniu, wielkich, pięknych, niebieskich oczach, w których przeglądała się w przeszłości tyle razy… To były oczy, w których można się było zakochać. Oddychał szybko, płytko, trząsł się… Dlatego niemalże go zmuszała by patrzył na nią. Kiedy złapał ją za nadgarstek, kilka razy potarła kciukiem policzek, który trzymała. Naprawdę chciała mu dodać otuchy i siły, by się uspokoił. Był z nią, był bezpieczny, nic mu się nie mogło tutaj stać – w tym budynku, na tym piętrze, w tym pokoju razem z nią. Wszystko będzie dobrze. Nie pozwolę cię skrzywdzić. Chciała mu to znowu przekazać. Żeby zrozumiał, że nie jest z tym sam, że ma na kogo liczyć.
- Pomału – szepnęła. - Wdech i wydech. Wdech – wzięła wdech. - I wydech – wypuściła powietrze. - Rób to co ja. Wdech i wydech – unormowanie oddechu podczas takiej paniki potrafiło pomóc, a jako osoba, która wcześniej pracowała w Pogotowiu Ratunkowym – wiedziała jak się zachowywać z różnymi ofiarami… wypadków. Bo to zazwyczaj były wypadki. Rozszczepienie przy teleportacji… albo zrobienie czegoś dziwnego z magią na oczach mugoli. Ludzie wtedy panikowali – obie strony.
W końcu się uspokoił. A Victoria w tym momencie nie dbała o to, czy siedział prosto, czy nie. Nie miało to znaczenia.
- Pomalutku. Mamy czas – nie poganiała go, ani nie wyganiała. Zamierzała mu poświecić tyle czasu ile trzeba. - Ja? Po tej drugiej nocy całkowicie spanikowałam – uśmiechnęła się do niego lekko. Też była tylko człowiekiem. Też się czasami bała. - Sauriel mnie zabrał z domu na kilka dni. Nie chciałam tam być, a on nie potrzebuje spać, więc mógł nade mną czuwać. Bardzo potrzebowałam odpoczywać. Przespać słabość – westchnęła. - Doszłam do siebie i… strach jakoś sam… odszedł – schował się. Został przekuty na złość. - Świadomość, że mogę się do kogoś zwrócić trochę mi pomagała. I to, że nie zostałam z tym całkiem sama – dlatego oferowała mu pomoc, co tylko chciał, byle mu się polepszyło. Byle doszedł do siebie i odzyskał spokój ducha. - Potrzebujesz czegoś na uspokojenie? Albo boli cię coś? – zapytała po chwili gdy tak mu się przyglądała. - Będziesz miał siłę dokończyć to zeznanie? – podpytała jeszcze.