29.08.2023, 21:15 ✶
Nie mogłem powiedzieć, że odetchnąłem na słowa Ojca. Nie przepadałem, kiedy byłem na jego świeczniku, ale niestety w takich momentach musiałem na nim być by widział, że się angażuję i staram się sprostać jego wymaganiom. I swoim, gdyż moje wymagania były poniekąd jego wymaganiami. Co prawda, sam chciałem być antropologiem i sam wyszedłem z inicjatywą jego zostania, i trochę zamydliłem Ojcu oczy, podając w sumie rzeczowe powody, dla których warto, a teraz tworzyło się ich jeszcze więcej, stąd staż uzdrowicielski i te stracone lata, ale kiedy tak patrzyłem na to wszystko, to wcale nie takie stracone. Aby ci nowopoznawani członkowie mojego zespołu... Czułem, że stać mnie na więcej, że na zbyt długo nie zagrzeję tam miejsca. Wszyscy byli tam tacy młodzi i zapewne nie zamierzali nazbyt długo tam przebywać, choć zdawali się mieć fioła na punkcie tej roboty. Ale kto ich tam wie? Nie znałem ich aż tak dobrze.
Nie mogło mi umknąć jednakże to, że im więcej będzie ataków z naszej strony, tym więcej ciekawych zgonów będę miał do badania. Kuszące. Pociągała mnie tematyka śmierci, nekromancji, czarnej magii. Chciałem widzieć, jaki ma wpływ na czarodziejów wokół i ich organizmy. Chciałem oglądać, badać i oceniać. Pogłębiać to wszystko... Te najciekawsze przypadki, a nie ochłapy, którymi mnie zarzucano jako nowego. To sprawiało, że traciłem na cierpliwości, ale musiałem być cierpliwy. Powinienem powtarzać to sobie niczym mantrę. Tak będzie dobrze.
Cóż, awanse były kuszące i zamierzałem o tym porozmawiać z Ojcem. Z pewnością nie chciałem pozostać na zawsze oglądającym trupy. Aspirowałem wyżej. Chciałem coś znaczyć. Ojciec zapewniał mnie, że nie będę mięsem armatnim, ale jakoś nie chciałem w to wierzyć, nie byłem w stanie. Sądziłem, że wylecę stąd przy pierwszej lepszej okazji... Co dziwne i nie, bo przy Ojcu zawsze czułem się mały, niepotrzebny, niedostatecznie dobry. Mała mrówka w towarzystwie mamuta.
- Chętnie to omówię z tobą, Ojcze - odparłem na propozycję rozmowy w cztery oczy. Wpatrywałem się w wyimaginowaną kropkę na czole Ojca i zastanawiałem się, co ja najlepszego wyrabiałem. Życie nie było mi miłe. Podlizywałem się czy może bardziej panikowałem? Chciałem złapać za dłoń Vesperę i ją tu uziemić przy sobie, by mnie nie odstępowała na krok. ANI MI SIĘ WAŻYŁA TO ZROBIĆ, ale byłem dorosły i musiałem sam stawiać czoło Ojcu, szczególnie że chciał dla mnie dobrze. Dla mnie i dla rodziny również. Dla nas wszystkich zresztą.
- Co prawda od niedawna jestem antropologiem, ale mógłbym podjąć kroki mające na celu zwiększenie moich szans w przyszłej rekrutacji - zauważyłem, kiwając głową. Cały czas potakiwałem, kiedy tylko Ojciec mówił. Nawet wtedy, kiedy zapewniał, że jednak tym mięsem armatnim nie będę. I nie kiwnąłem jedynie wtedy, kiedy wspomniał o świecach i kadzidłach. Wtedy z kolei zamarłem, bo nie sądziłem by wiedział, że param się takimi drobnostkami jak kuchcenie z woskiem, ale najwyraźniej nic nie ukrywało się przed jego czujnym okiem. Szczególnie sytuacje mające miejsce w obrębach posiadłości w Little Hangleton. Przeklinałem siebie, że nie wynająłem do tych celów jakiegoś lokum, ale z powodów praktycznych preferowałem mieć wszystko na miejscu, pod ręką, poukładane. Nasz dom poza tym skrywał wiele tajemnic, więc moje tajemnice również mogły być tu bezpieczne... Przynajmniej tak się łudziłem do teraz.
Spojrzałem w bok, zapatrując się w ciężkie biurko ojca. Miałem ochotę podrapać się po głowie, bo było kilka takich sytuacji, których wolałbym by Ojciec nie wiedział, ale najwyraźniej nie mogło być inaczej. Przeklęte skrzaty domowe, chochliki czy inne trzpioty, co to dla niego podsłuchiwały i szpiegowały... Przeklinałem je, aczkolwiek nie zrobiłem nic. Stałem jak ten kołek.
Nie mogło mi umknąć jednakże to, że im więcej będzie ataków z naszej strony, tym więcej ciekawych zgonów będę miał do badania. Kuszące. Pociągała mnie tematyka śmierci, nekromancji, czarnej magii. Chciałem widzieć, jaki ma wpływ na czarodziejów wokół i ich organizmy. Chciałem oglądać, badać i oceniać. Pogłębiać to wszystko... Te najciekawsze przypadki, a nie ochłapy, którymi mnie zarzucano jako nowego. To sprawiało, że traciłem na cierpliwości, ale musiałem być cierpliwy. Powinienem powtarzać to sobie niczym mantrę. Tak będzie dobrze.
Cóż, awanse były kuszące i zamierzałem o tym porozmawiać z Ojcem. Z pewnością nie chciałem pozostać na zawsze oglądającym trupy. Aspirowałem wyżej. Chciałem coś znaczyć. Ojciec zapewniał mnie, że nie będę mięsem armatnim, ale jakoś nie chciałem w to wierzyć, nie byłem w stanie. Sądziłem, że wylecę stąd przy pierwszej lepszej okazji... Co dziwne i nie, bo przy Ojcu zawsze czułem się mały, niepotrzebny, niedostatecznie dobry. Mała mrówka w towarzystwie mamuta.
- Chętnie to omówię z tobą, Ojcze - odparłem na propozycję rozmowy w cztery oczy. Wpatrywałem się w wyimaginowaną kropkę na czole Ojca i zastanawiałem się, co ja najlepszego wyrabiałem. Życie nie było mi miłe. Podlizywałem się czy może bardziej panikowałem? Chciałem złapać za dłoń Vesperę i ją tu uziemić przy sobie, by mnie nie odstępowała na krok. ANI MI SIĘ WAŻYŁA TO ZROBIĆ, ale byłem dorosły i musiałem sam stawiać czoło Ojcu, szczególnie że chciał dla mnie dobrze. Dla mnie i dla rodziny również. Dla nas wszystkich zresztą.
- Co prawda od niedawna jestem antropologiem, ale mógłbym podjąć kroki mające na celu zwiększenie moich szans w przyszłej rekrutacji - zauważyłem, kiwając głową. Cały czas potakiwałem, kiedy tylko Ojciec mówił. Nawet wtedy, kiedy zapewniał, że jednak tym mięsem armatnim nie będę. I nie kiwnąłem jedynie wtedy, kiedy wspomniał o świecach i kadzidłach. Wtedy z kolei zamarłem, bo nie sądziłem by wiedział, że param się takimi drobnostkami jak kuchcenie z woskiem, ale najwyraźniej nic nie ukrywało się przed jego czujnym okiem. Szczególnie sytuacje mające miejsce w obrębach posiadłości w Little Hangleton. Przeklinałem siebie, że nie wynająłem do tych celów jakiegoś lokum, ale z powodów praktycznych preferowałem mieć wszystko na miejscu, pod ręką, poukładane. Nasz dom poza tym skrywał wiele tajemnic, więc moje tajemnice również mogły być tu bezpieczne... Przynajmniej tak się łudziłem do teraz.
Spojrzałem w bok, zapatrując się w ciężkie biurko ojca. Miałem ochotę podrapać się po głowie, bo było kilka takich sytuacji, których wolałbym by Ojciec nie wiedział, ale najwyraźniej nie mogło być inaczej. Przeklęte skrzaty domowe, chochliki czy inne trzpioty, co to dla niego podsłuchiwały i szpiegowały... Przeklinałem je, aczkolwiek nie zrobiłem nic. Stałem jak ten kołek.