Kiedy Brenna „ostrzegła” Victorię, że pewnego dnia stanie na progu jej domu, żeby zabrać ją na „randkę” do Zakazanego Lasu, Victoria pomyślała sobie tylko, że dlaczego niby nie, to byłoby przecież miłe, a poza tym to nie zgadzała się z teorią Brenny, że do trzech razy sztuka – bo Longbottom ubzdurała sobie, że kiedy Victoria wchodzi z nią do lasu to zaczynają dziać się rzeczy w miejscach. Z pewnością natomiast nie zgadzała się z twierdzeniem, ze kiedy są razem do „kupy”, to nagle przyciągają do siebie pecha. Brunetka nie wierzyła w większość takich przesądnych bajdurzeń, w większość wróżbiarzy i jasnowidzów też nie (były rzecz jasna wyjątki…).
Ale chyba nie spodziewała się, że Brenna znajdzie się na jej progu w środku nocy (i to dosłownie) nie dlatego, że komukolwiek groziło jakieś niebezpieczeństwo, bo śnił się jakiś… Nocny Zabójca (Victoria miała na niego już kilka przydomków), tylko dlatego, że zapragnęła teraz-dziś wybrać się do Lasu. I to bynajmniej nie na grzyby. Skrzatka Strzałka chyba była równie zdziwiona co Victoria, ale żadna z nich nie narzekała. Lestrange po prostu się ubrała w pierwsze co jej wpadło w ręce i nie było sukienką, a potem tak jak stała, była gotowa się przenieść… Kominkiem, potem teleportem… Ostatecznie trafiły dokładnie tam, gdzie miały trafić, dokładnie o tej porze, o której tam trafiły.
A było pięknie. Wschody słońca były piękne, Victoria znacznie bardziej lubiła je od zachodu – słońce budziło się i malowało niebo. A ta mgła… Ach ta mgła… Można się było zakochać.
- Powiedzmy, że byłam zbyt zaspana, żeby myśleć trzeźwo. Czy taka narracja ci pasuje? – rzecz jasna nie była to prawda. Victoria potrzebowała mało czasu, by dojść do siebie, po obudzeniu w dowolnych warunkach, bo jej sen zawsze był bardzo czujny. Victoria w ogóle nie zgadzała się z kolejną teorią Brenny – tą, w której ta niejako ją zepsuła. Ciemnooka miała po prostu ogromne pokłady tolerancji, cierpliwości oraz ciekawości. Ta niebezpieczna mieszanka powodowała, że była w stanie wytrzymać z Brenną, nic sobie nie robić z tego, ze za nią nie nadąża (a może w ogóle tego nie zauważać, co pozwalało oszukać mózg i sprawić, że jednak w swej życiowej powolności jednak doganiała Longbottom) i teraz udawać, że nic się nadzwyczajnego nie stało.
- Och, byłoby wspaniale. To taki rzadki składnik… - powiedziała i uśmiechnęła się pod nosem. Sierść jednorożca, albo włosy z jego grzywy lub ogona – było tyle rzeczy, jakie mogła z nich zrobić. Niech więc będzie, niech to będzie pretekst i wymówka, skoro Brenna ich potrzebowała. - Wycofać gdzie. Już wstałam i się ubrałam, po co to marnować? – to chyba przesądzało sprawę.
Zagłębiła się za swoją towarzyszką w różowawej mgle. Była lekko wilgotna i osiadała na skórze i włosach, przez co pukle Victorii skręciły się trochę mocniej.