31.08.2023, 23:20 ✶
Christopher Rosier lubił bale. Było na nich wszystko to, co lubił – alkohol, piękne stroje, piękne kobiety i dobre jedzenie. O ile oczywiście był to odpowiedni bal, ale on na innych się nie pojawiał. Były także doskonałą okazją do zaprezentowania jego kreacji, i wysłuchania komplementów na ich temat – a Christopher lubił także pochwały pod swoim adresem.
Tego dnia, na balu z okazji Yule, miały znaleźć się trzy kobiety, noszące jego nowe suknie. Tylko trzy, bo Christopher nie chciał, by każda kobieta mogła na takim wydarzeniu pochwalić się strojem jego projektu, by rywalizowały ze sobą i nie przyciągały należnej im uwagi. Nie projektował masówek, a jak sam wierzył: wyjątkowe suknie dla wyjątkowych kobiet.
Stał w rogu sali, u boku kuzyna i jednego z współpracowników ojca, z kieliszkiem szampana w ręku. Leniwe spojrzenie jasnych oczu przesuwało się po zgromadzonych, oceniając zarówno ich wygląd, jak i ubrania, które mieli na sobie. Na dłużej zatrzymał wzrok na swojej kuzynce, jakże pięknej w sukni, którą swego czasu – niedokończoną jeszcze – widziała Bellatrix. Teraz była już dziełem sztuki, błękitem skrzącym się jak od lodu na gorsecie i rękawach, a granatem usianym gwiazdami na spódnicy, doskonale dopasowanym do chłodnej urody panny Rosier.
- …ciekawe, czy wróci do pracy, teraz, gdy Leacha już nie ma. – Głos współpracownika ojca odzywał się za uchem Christophera niby natrętna mucha. Co go obchodziła jakaś szlama, teraz, gdy jej kariera przeminęła?
– Kto? – spytał nieuważnie, wzrok skupiając na wejściu, i na rodzinie Black. Jego usta powoli wygięły się w pełnym satysfakcji uśmiechu, gdy spojrzenie skupił na Bellatrix, kompletnie ignorując jej rodziców, w jego oczach wprawdzie czystokrwistych i wpływowych, ale na pewno niegodnych tego, aby poświęcać im szczególnie dużo uwagi.
– Pan Burke! Dzisiejszy gospodarz – zirytował się mężczyzna, wyraźnie niezadowolony, że Christopher słuchał go jednym uchem. – Porzucił pracę w Ministerstwie, bo nie chciał pracować ze szlamą.
– Tak, praca w Ministerstwie ma tę wadę, że czasem wymaga obracania się w nieprzyjemnym towarzystwie. Przepraszam panów… – rzucił Christopher, odstawiając na wpół opróżniony kieliszek na tacę kelnera. Ruszył prosto ku Bellatrix, bez wahania czy zastanowienia. Oczy się mu śmiały, kiedy do niej podszedł i wyciągnął rękę, kłaniając się lekko.
Wyglądała idealnie, ale nie wątpił, że tak będzie.
– Jesteś mi winna dwa tańce, Piękna – powiedział, przypominając jej o obietnicy, jaką mu złożyła. – Chcę zatańczyć z jedną z najpiękniejszych kobiet na tej sali. A poza tym muszę jakoś uciec przed panem Traversem. Polityka staja się jeszcze bardziej nudna w jego ustach.
Tego dnia, na balu z okazji Yule, miały znaleźć się trzy kobiety, noszące jego nowe suknie. Tylko trzy, bo Christopher nie chciał, by każda kobieta mogła na takim wydarzeniu pochwalić się strojem jego projektu, by rywalizowały ze sobą i nie przyciągały należnej im uwagi. Nie projektował masówek, a jak sam wierzył: wyjątkowe suknie dla wyjątkowych kobiet.
Stał w rogu sali, u boku kuzyna i jednego z współpracowników ojca, z kieliszkiem szampana w ręku. Leniwe spojrzenie jasnych oczu przesuwało się po zgromadzonych, oceniając zarówno ich wygląd, jak i ubrania, które mieli na sobie. Na dłużej zatrzymał wzrok na swojej kuzynce, jakże pięknej w sukni, którą swego czasu – niedokończoną jeszcze – widziała Bellatrix. Teraz była już dziełem sztuki, błękitem skrzącym się jak od lodu na gorsecie i rękawach, a granatem usianym gwiazdami na spódnicy, doskonale dopasowanym do chłodnej urody panny Rosier.
- …ciekawe, czy wróci do pracy, teraz, gdy Leacha już nie ma. – Głos współpracownika ojca odzywał się za uchem Christophera niby natrętna mucha. Co go obchodziła jakaś szlama, teraz, gdy jej kariera przeminęła?
– Kto? – spytał nieuważnie, wzrok skupiając na wejściu, i na rodzinie Black. Jego usta powoli wygięły się w pełnym satysfakcji uśmiechu, gdy spojrzenie skupił na Bellatrix, kompletnie ignorując jej rodziców, w jego oczach wprawdzie czystokrwistych i wpływowych, ale na pewno niegodnych tego, aby poświęcać im szczególnie dużo uwagi.
– Pan Burke! Dzisiejszy gospodarz – zirytował się mężczyzna, wyraźnie niezadowolony, że Christopher słuchał go jednym uchem. – Porzucił pracę w Ministerstwie, bo nie chciał pracować ze szlamą.
– Tak, praca w Ministerstwie ma tę wadę, że czasem wymaga obracania się w nieprzyjemnym towarzystwie. Przepraszam panów… – rzucił Christopher, odstawiając na wpół opróżniony kieliszek na tacę kelnera. Ruszył prosto ku Bellatrix, bez wahania czy zastanowienia. Oczy się mu śmiały, kiedy do niej podszedł i wyciągnął rękę, kłaniając się lekko.
Wyglądała idealnie, ale nie wątpił, że tak będzie.
– Jesteś mi winna dwa tańce, Piękna – powiedział, przypominając jej o obietnicy, jaką mu złożyła. – Chcę zatańczyć z jedną z najpiękniejszych kobiet na tej sali. A poza tym muszę jakoś uciec przed panem Traversem. Polityka staja się jeszcze bardziej nudna w jego ustach.