Przyglądała mu się bardzo uważnie. Widziała, że nie jest z nim najlepiej, że panika zrobiła swoje, a na pewno nie był jeszcze w pełni sił fizycznych – cokolwiek mu się przydarzyło. Mogła tylko zgadywać, a i tak znała efekt końcowy: na pewno potrzebował pomocy medyka, bo inaczej by… Nie chciała do siebie dopuścić myśli, że mogłoby go zabraknąć. Pojawił się w jej życiu zupełnie nagle, wpłynął w nie i… tak już został. Może i nie był odważny, może nie był asem pojedynków, ale po prostu miał inne zalety. Swój umysł, charyzmę, wrażliwość. To, że miał tak dobrą rękę do zwierząt, ale też i roślin. Absolutnie nie ceniła go dlatego, że kiedyś coś ich łączyło – bo gdyby tak było, to wraz z zakończeniem tego, zakończyłaby się też ta znajomość. A może nawet kwitła teraz bardziej?
Victoria pozwoliła mu tak nieelegancko siedzieć na krześle, a sama wstała i przeszła za biurko, na swoje pierwotne miejsce. Siadła tam i otworzyła kolejną szafeczkę biurka, by tym razem wyciągnąć odpakowaną już bombonierkę. Czekoladki były w kształcie fantazyjnych zwierzątek. Położyła ją na biurku i przesunęła w stronę krańca, bliżej Laurenta.
– Masz, zjedz sobie. Potrzebujesz energii. Nie są takie słodkie – mówiła mu już, że jest obdarowywana słodyczami różnej maści… A część naprawdę znosiła sobie do pracy, by od czasu do czasu sobie coś tam… uszczknąć. Nie, prezenty Sauriela z pewnością się nie marnowały. – Przecież widzę, że nie jest. Laurent, wiem, że teraz strach i panika biorą nad tobą górę. Ale pamiętaj, że to całkowicie normalne i nie jest to nic złego – wręcz była to całkowicie zdrowa reakcja, tak by powiedziała z perspektywy czasu. – Po prostu daj sobie czas. Obiecuję, że będzie lepiej – mogła mówić tylko ze swojej perspektywy… Oczywiście, była inną osobą, miała inny charakter. Ale bała się jak każdy inny człowiek. Ją też dopadały wątpliwości, tez panikowała. Cholera. Laurent nawet był tego świadkiem. I co wtedy robił? Głaskał ją, mówił do niej i oferował swoją pomoc. Ona robiła też dokładnie to samo. Nie był dla niej ciężarem. I wcale nie było tak, że był wiecznie nieszczęśliwy i tylko miał problemy… Przecież widziała go w chwilach, kiedy się cieszył. A teraz problemu na pewno sobie nie wymyślił. Kiedy musisz iść do magimedyka, bo jesteś ciężko ranny – to nie jest problem znikąd.
– Poczekaj chwilkę. Muszę uzupełnić zawiadomienie o to, co mówiłeś zanim… – machnęła ręką; rzecz jasna chodziło jej o to, jak przestała notować i zrobiła wielkiego kleksa, usuniętego już magią. Wróciła więc do pisania, od momentu, kiedy przestała to robić, by zanotować relację Laurenta, a ostatecznie westchnęła. – Byłeś z tym w szpitalu czy gdzieś zupełnie prywatnie? Masz wypis i raport o obrażeniach? Może być przydatny – była też ciekawa, ale tak prywatnie, czy typ zawsze robił swoim ofiarom to samo, czy jednak używał innych sztuczek.