Czekolada była bardzo zdrowa, oczywiście nie ta przesadnie wręcz słodka. Ale oprócz tego, że potrafiła dodać energii, to miała taką właściwość, że poprawiała humor. I można się było od tego uzależnić, była jak narkotyk… Na szczęście związek który za to odpowiadał, występował w nie aż takiej ilości w czekoladzie, była więc całkowicie bezpieczna. A na te smutki, strachy i paniki – była jak znalazł.
– Powinieneś sobie kupić trochę czekolady. Przynajmniej do czasu aż nie wydobrzejesz. Nie jestem co prawda lekarzem, ale jestem pewna, że by ci pomogła – zachęciła go delikatnie, kiedy zobaczyła, że dał się skusić. – Poza tym samym wyglądem potrafią poprawić humor, są urocze. Kiedyś dostałam bombonierkę w koty. Wiesz, kocie łapki, kocie główki, kocie ciałka, a do tego się ruszały – zaczęła mu wymieniać, chcąc go jednak zachęcić do tego kroku, bo czuła, ze teraz potrzebował takich małych rzeczy, żeby pomału wypłynąć z tego bagna. Bo to nie była morska toń, tylko mokradła. To, jak drżała mu dłoń, nie uszło jej uwadze.
Uśmiechnęła się pod nosem na „tego nie zapisuj”. No nie, nie zamierzała notować, że łazi po prywatnych medykach, żeby Florence, jego kuzynka, za dużo nie wiedział. Zapisała za to nazwisko osoby, która go tamtej nocy leczyła.
– Na pewno nie zaszkodzi – taki raport, rzecz jasna. Ona o taki poprosiła w szpitalu, na wszelki wypadek. A potem zamarła znowu, słuchając opisu tego, co tamten mężczyzna mu robił we śnie. Duszenie – tego się akurat domyśliła. Zapisała to szybko i bardzo po krótce, nie rozwodząc się nadmiernie nad tym obrażeniami, a kiedy skończyła, znowu na niego spojrzała. – Widzę, że ma jeden schemat, myślałam, że jest bardziej kreatywny – westchnęła. Duszenie, nóż, a potem… użycie magii. – Nie sądzę, żeby wiedział. Myślę, że to twój mózg robił projekcje snów, miejsca tobie znane, albo wyobrażone. W jakiś sposób ci bliskie, jak klif i morze. Tam czujesz się bezpieczny i tam chciałeś uciec. On po prostu… Korzystał z tego, co miał pod ręką. Tak uważam. Nie wydaje mi się, by on te sny tworzył Raczej… Wydaje mi się, że po prostu się do nich w jakiś sposób wkrada. Jest intruzem – zapatrzyła się na Laurenta, pozwalając, by te słowa osiadły. Uśmiechnęła się do niego ciepło. – Cieszę się, że nic ci nie jest, naprawdę – powiedziała cicho. I podsunęła mu dokument, który wypisywała. – Zerknij, czy się wszystko zgadza i podpisz tutaj i tutaj – wskazała mu palcem dwa miejsca. – Z dzisiejszą datą rzecz jasna. Jest szósty czerwca – dodała usłużnie.