Philip robił to, co zawsze - szedł do przodu. Dotąd nigdy nie oglądał się wstecz, nie zerkał przez ramię i nie rozgrzebywał swojej przeszłości. Na przestrzeni ostatnich miesięcy również tego nie robiłby, gdyby nie to, że narzucono mu moment refleksji nad swoim dotychczasowym życiem. Obojętność i zainteresowanie były dwiema stronami tej samej monety. W naprędce wykonanym przez niego rzucie wypadła ta druga. Przeszedł za nim taki kawałek. Było za późno na to, aby zawrócić. Przez całe lata zdołał zdobyć bogate doświadczenia w uciekaniu od wszystkich swoich problemów. One nie znikały niczym za dotknięciem różdżki. Było to wyłącznie pobożne życzenie.
Zostaw mnie. Powinien posłuchać tego polecenia i odwrócić się na pięcie, jednak tego nie zrobił. Nie zapytał również, czy on naprawdę tego oczekuje od niego. Powinien się zatrzymać i wykrzyczeć mu to prosto w twarz zamiast kazać mu to zrobić podczas marszu przerywanego zdejmowaniem z siebie ubrań. Domyślił się, do czego to zmierzało. Blondyn próbował uciec do morza. W przypływie złości usłyszał ze strony osób trzecich parę słów prawdy na swój temat, jednak usłyszeć a wziąć sobie do serca to dwie różne sprawy.
— A co, miałem do nich dołączyć i wdeptać Cię w błoto? — Wstawienie się za tym mężczyzną wydawało mu się słuszne w tamtym momencie. Po raz kolejny coś, czego podjął się w dobrej wierze, zwracało się przeciwko niemu. Pogłębiało się w ten sposób przekonanie, że nie było warto podejmować tego typu działań. Zawsze pozostawał gotowy do wzięcia udziału w słownej walce, jeśli dostawał ku temu dobry powód. Za wyjątkiem tych toczonych dla sportu. Dobrym powodem było to, aby nie pozwalać na to, aby takie nadęte paniusie traktowały kogoś na równi ze skrzatem domowym. Z pewnością byłoby znacznie lepiej, gdyby po prostu przysłuchiwał się stojąc bezczynnie. Może powinien dołączyć do tych kobiet i razem z nimi zmieszać z błotem Laurenta, skoro tak ochoczo daje się poniżać.
— To co tu jeszcze robisz?! Wskocz wreszcie do tego pieprzonego morza i płyń w cholerę! — Próbę zrozumienia drugiego człowieka i jego zachowania można uznać za coś ważnego. Zrozumienia Ciebie. Zwłaszcza przy uwzględnieniu tego, że wymagało to podjęcia pewnych starań z jego strony, nawet jak zakończyły się sromotną porażką. Przypieczętowaną przez samego Laurenta.
Młodszy mężczyzna postawił sprawę jasno - nic go to nie obchodziło i dał mu do zrozumienia, że świat nie kręcił się wokół niego. Powinien zdobyć się na odwagę w momencie szczerości, który właśnie nastał pomiędzy nimi. Nie zrobił tego, zamiast tego przywdział jedną ze swoich postaw obronnych. Pytanie, które skierował do Laurenta, powinien zadać również i sobie. Co ja tutaj robię. Wiejący od morza wiatr nie tylko targał jego włosy, lecz również zdawał się przenikać przez materiał jego marynarki i koszuli, kąsając przy tym skórę.