Nie zaprotestowała, kiedy poczuła dłonie na biodrach, ani kiedy na moment stópki oderwały się od ziemi. Musiała za to mocniej się złapać Sauriela, żeby oboje nie stracili równowagi.
– Czyli jednak chcesz mnie utuczyć – to był taki kręcący się pomiędzy nimi żart, który zaczął się, kiedy Sauriel zaczął jej znosić te wszystkie słodycze. Wiedziała, że robił to z sympatii i to było całkiem urocze. Wiadomo, kwiaty kochała bardziej niż czekoladki, ale i one ją rozczulały, bo Sauriel naprawdę się starał coś dla niej wynajdywać. Mój słodki ciężar. W jakiś sposób było to… Rozlewało się ciepłem na duszy. Oczywiście, że kontakt fizyczny kojarzył mu się źle – z bólem głównie. Z czymkolwiek co działo się u nich w domu, a to nie były pozytywne rzeczy. Victoria taka nie była; nigdy na Sauriela nie podniosła ręki. Raz różdżkę, do obrony przed nim, ale nawet nie użyła żadnego zaklęcia. Jej dotyk… Nie kojarzył się chyba z czymś negatywnym, co wywoływałoby ból, albo jakieś inne nieprzyjemne wrażenia.
To fakt, to był specyficzny temat. Ale chyba nie tak dziwny jak… jeden taki, który ze sobą odbyli… również dwa miesiące temu. O ciekawości, chęciach i seksie właśnie. Chyba nie powiedziałaby o Saurielu, że to mężczyzna, który się za dziewczętami nie uganiał. Ale z drugiej strony – ona też się za mężczyznami nie uganiała, nie skakała z kwiatka na kwiatek i tak dalej. Czy z Saurielem kiedyś było coś nie tak? Nie powiedziałaby. Skoro nie miał jakichś tam potrzeb to ich nie miał, no i tyle. Była chyba ostatnią osoba, która by go za to oceniła.
– Jest różnica pomiędzy gadaniem, a flirtowaniem – stwierdziła krótko. Tak, teraz „nic więcej mu nie pozostało”. A gdyby pozostało, to czy na flirtach z różnymi kobietami się kończyło? To chyba nie do końca było to, co chciała usłyszeć. Zresztą gdzie w tym wszystkim była ona? Nie nadawała się nawet do „zabawy”. – No ja ci na to nie odpowiem. Musisz się sam zastanowić – więc nie miała mu mówić niczego, bo odpowiedź zależała tylko od niego. Victoria wiedziała, czemu była zazdrosna. Ale nie mogła odpowiadać za niego. Uniosła na niego spojrzenie, kiedy tak się zbliżył i wręcz prosił, żeby się nie złościła. Przy „To serio nic nie znaczy” nawet cicho się zaśmiała. „Jakie to typowo męskie. Zawsze tak mówicie. Że to nic nie znaczy” – ale nie powiedziała tego na głos. Po prostu przez moment przypatrywała się minkom Sauriela, aż w końcu pokręciła głową i westchnęła. – Dobrze już dobrze. Nie jestem zła – bo nie była. Znosiła to wszystko w ciszy i z godnością, przynajmniej do dzisiaj. I nie po to pisała z rana sowę, żeby się z nim spotkać.
– Możemy porozmawiać? – powiedziała w końcu. – O wczoraj, ale nie o żabach – tylko o tym, co prawdziwie poważne. Można było zauważyć, że Victoria jest jakaś taka… może nie pobudzona. Ale na pewien sposób wystraszona. – Znowu miałam… wspomnienie.