Starała się wnieść do jego życia trochę światła i pozytywu. Opowiedział jej co działo się za zamkniętymi drzwiami, że nikogo tak właściwie nie obchodził jego stan, czy mu źle, czy go coś boli… Ją obchodziło. Była też na siebie zła, że w ferworze tego co się działo przez ostatni miesiąc, nie znalazła czasu, by trochę poeksperymentować i może znaleźć coś, to ułatwi mu w pewnych aspektach życie. Będzie dla niego jakimś tam ratunkiem w gorszych momentach… Miała to ciągle w głowie, nie zapomniała o tym. Nawet zaczęła sobie robić jakieś notatki, by co lepsze pomysły jej nie umknęły, gdy już będzie miała na to wszystko czas.
Nawet już mu mówiła, ze kogoś poszuka. Udała się nawet do kowenu, by tam porozmawiać z kimś, kto nieco bardziej się na tym zna. Ta sesja, która miała miejsce wczoraj, wyszła jednak zupełnie przypadkowo, w końcu nie wiedziała, że Laurent potrafi takie rzeczy. I to on jej to zaproponował. Reszta potoczyła się bardzo szybko.
– Hm… Nie fizycznie – no fizycznie nic jej nie było. Uśmiechnęła się do niego jednak, lubiła, kiedy tak do niej mówił. Chociaż do żadnej róży podobna nie była. – To nie był jakiś długi seans, był jakiś problem utrzymać połączenie, nie znam się na tym. W każdym razie… dusza babci jest w Limbo – a to już coś, jakiś konkret. – I udało się z nią skontaktować. Była nawet chętna do rozmowy – dodała i złożyła ręce, splatając ze sobą palce. Miała nadzieję, że Sauriel nie będzie tak stał i sobie gdzieś usiądzie, w końcu było tu sporo miejsca. – Wygląda też na to, że to co mam w głowie to… to faktycznie są jej wspomnienia. Zadałam jej kilka pytań odnosząc się do tego co widziałam i co ty też widziałeś, no i… To było jej. To naprawdę ona – Victoria nerwowo wplotła dłoń we włosy. Sauriel był bystry, była pewna, że połapie w mig to, do czego sami doszli po zobaczeniu wspólnie jednego ze wspomnień. – Pytałam ją czy nie wie co mi jest. Twierdzi, że nie umarłam, że żyję, tylko straciłam swoją energię i trzeba było ją czymś zastąpić – to też było coś, jakaś dobra wiadomość: nie była trupem. Ale trochę jakby nim była. – Wygląda też na to, że babcia ma luki pamięci. Tak jakby… To co ja mam w głowie… Tak jakby jej to zabrałam – to przynajmniej sugerował Laurent, a ona nie miała powodu mu nie wierzyć. Na moment zamilkła i odetchnęła kilka razy nie patrząc teraz na Sauriela. – Sauriel… Ona naprawdę była wampirem. Czułam to. Ten głód. Krew. Strach drugiej osoby. Ekscytację. I ja… Ja prawie… Prawie rzuciłam się na człowieka. Gdyby nie stał wtedy spokojnie tylko uciekł, a widziałam, że się bał, bo zaczęłam się dziwnie zachowywać, to bym… to… – dopiero teraz spojrzała na Rookwooda. Teraz już wiedziała co musiał przeżywać. Czuła to każdą komórką swojego ciała. Naprawdę mu współczuła… I podziwiała jednocześnie. Że tak perfekcyjnie nad sobą panował. I to nie tak, że bała się teraz tego, co on mógłby jej zrobić, wiedząc to, co wiedziała, co czuła. Nie. Bała się tego, co sama mogła zrobić, nawet nie zgodnie ze swoją naturą: bo nadal była człowiekiem, nie wygłodniałym wampirem. A te wspomnienia… One robiły z nią co chciały.