05.09.2023, 20:37 ✶
- To też nie tak, że im mniejsze, to lepiej, bo z kolei nie mogą się palić za krótko. Nie mogą zniknąć przed końcem rytuału - zaśmiałem się, dopiero teraz zwracając na to uwagę. Nigdy nawet nie brałem pod uwagę zrobienia miniaturki świeczki, bo to było dla mnie naturalne, że ona musi być taka i chuj. Właśnie taką zawsze robiłem. Czasami wyższą, czasami niższą. Bądź co bądź bawiły mnie reakcje Sauriela. Nawet głupie świeczki potrzebowały odpowiednich umiejętności do zrobienia.
- Cóż, czarnego kota mógłbym zrobić, gdybyś w końcu przestał tak rżeć z tworzenia świeczek - odparłem pół poważnie, pół rozbawiony. Alkohol uderzał mi do głowy, więc nie żywiłem do niego urazy. Poza tym Sauriel miał taki charakter, że czarodziej robił się przy nim od razu lżejszy, prostszy, mniej zdyscyplinowany. Trzeba było na to uważać, bo nie zawsze można było aż tak się wyluzować, ale czasami takie coś się przydawało by przypadkiem nie zwariować. Tak, właśnie doceniałem towarzystwo Sauriela „Czarnej Owcy” Rookwooda. - Normalnie nie robię takich fanaberii, ale skoro to prezent, to nie ma sprawy. Nic nie musisz mi dawać. Po prostu pozostańmy w dobrych stosunkach, cokolwiek by się nie działo - zaproponowałem już bardziej rzeczowo. Niby się uśmiechałem, ale kiedy tak pomyślałem o budowaniu siatki znajomości, to szczególnie wsparcie rodziny było ważne, a niezależnie od tego jaki był Sauriel, to jednak mój kuzyn. Wiedziałem, że pomimo poluźnienia naszej relacji, wciąż mogę na niego liczyć, ale pragnąłem by o tym pamiętał. Podobnie jak on o tym, że też ma we mnie sojusznika.
- Szczególnie, że jesteś biedny - odparłem już z przytykiem, z cwanym uśmiechem wymalowanym na twarzy. Zaśmiałem się, podnosząc niemy toast. Whisky wchodziła jak trzeba. - I te ogórki chętnie przygarnę. Ogórki zawsze w cenie - przyznałem, szczególnie kiedy chodziło o ciąże u tych naszych kobiet. Sauriel w sumie jeszcze nie miał okazji przejść przez to, co ja trzykrotnie. Najlepiej przydałaby się paleta ogórków, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że tym razem z brzuchem miała chodzić moja siostra bliźniaczka. Wciąż nie mogłem w to uwierzyć, a jednak... Stało się.
- I wybacz... Za rzadko ze sobą przebywamy. Przyznam szczerze, że kiedy masz polewę z każdego tematu po drodze, to łatwo jest zapomnieć, że jesteś żądną krwi bestią - zaśmiałem się, choć zapewne nie powinienem. Gdyby tak stanąć na drodze głodnego Sauriela, zapewne nie skończyłoby się to dla mnie dobrze. Szczególnie że, biorąc pod uwagę opinie mojej żony, byłem całkiem kuszący.
Słowa, które wyznał na temat wampiryzmu dały mi do myślenia. Nigdy tak naprawdę się nie zastanawiałem, jak to by było być wampirem, a powinienem. Przecież to temat godny przy badaniu śmierci. Czemu w tym przypadku śmierć się nie dokonała, tylko pozwoliła przezwyciężyć się pradawnej klątwie? Co w niej było takiego wyjątkowego, że nie pozwalała zbierać żniwa?
- Cóż, czarnego kota mógłbym zrobić, gdybyś w końcu przestał tak rżeć z tworzenia świeczek - odparłem pół poważnie, pół rozbawiony. Alkohol uderzał mi do głowy, więc nie żywiłem do niego urazy. Poza tym Sauriel miał taki charakter, że czarodziej robił się przy nim od razu lżejszy, prostszy, mniej zdyscyplinowany. Trzeba było na to uważać, bo nie zawsze można było aż tak się wyluzować, ale czasami takie coś się przydawało by przypadkiem nie zwariować. Tak, właśnie doceniałem towarzystwo Sauriela „Czarnej Owcy” Rookwooda. - Normalnie nie robię takich fanaberii, ale skoro to prezent, to nie ma sprawy. Nic nie musisz mi dawać. Po prostu pozostańmy w dobrych stosunkach, cokolwiek by się nie działo - zaproponowałem już bardziej rzeczowo. Niby się uśmiechałem, ale kiedy tak pomyślałem o budowaniu siatki znajomości, to szczególnie wsparcie rodziny było ważne, a niezależnie od tego jaki był Sauriel, to jednak mój kuzyn. Wiedziałem, że pomimo poluźnienia naszej relacji, wciąż mogę na niego liczyć, ale pragnąłem by o tym pamiętał. Podobnie jak on o tym, że też ma we mnie sojusznika.
- Szczególnie, że jesteś biedny - odparłem już z przytykiem, z cwanym uśmiechem wymalowanym na twarzy. Zaśmiałem się, podnosząc niemy toast. Whisky wchodziła jak trzeba. - I te ogórki chętnie przygarnę. Ogórki zawsze w cenie - przyznałem, szczególnie kiedy chodziło o ciąże u tych naszych kobiet. Sauriel w sumie jeszcze nie miał okazji przejść przez to, co ja trzykrotnie. Najlepiej przydałaby się paleta ogórków, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że tym razem z brzuchem miała chodzić moja siostra bliźniaczka. Wciąż nie mogłem w to uwierzyć, a jednak... Stało się.
- I wybacz... Za rzadko ze sobą przebywamy. Przyznam szczerze, że kiedy masz polewę z każdego tematu po drodze, to łatwo jest zapomnieć, że jesteś żądną krwi bestią - zaśmiałem się, choć zapewne nie powinienem. Gdyby tak stanąć na drodze głodnego Sauriela, zapewne nie skończyłoby się to dla mnie dobrze. Szczególnie że, biorąc pod uwagę opinie mojej żony, byłem całkiem kuszący.
Słowa, które wyznał na temat wampiryzmu dały mi do myślenia. Nigdy tak naprawdę się nie zastanawiałem, jak to by było być wampirem, a powinienem. Przecież to temat godny przy badaniu śmierci. Czemu w tym przypadku śmierć się nie dokonała, tylko pozwoliła przezwyciężyć się pradawnej klątwie? Co w niej było takiego wyjątkowego, że nie pozwalała zbierać żniwa?