Trzeba było przyznać, że wybranie się do knajpy w samo Yule miało w sobie coś… buntowniczego, to święto wszak należało spędzić z rodziną, zwłaszcza jeśli na co dzień żyło się na innym kontynencie. Niby nietaktem było wyjść, wyrwać się od ciotek i wujków, ale kiedy skończyło się wspólne świętowanie, każdy jakoś rozchodził się do swoich spraw. Też mniej ludzi kręciło się po ulicach, Guinevere liczyła więc na to, że w tym okresie Dziurawy Kocioł nie będzie przepełniony po brzegi – ale też że nie będzie nazbyt pusty. Nie pomyliła się.
Świąteczna atmosfera wciąż była wyczuwalna w powietrzu. Ludzie byli jacyś tacy… bardziej wyluzowani, spokojniejsi, chociaż niektórzy, zupełnie tak jak ona, szukali wytchnienia od rodziny. Można ich było kochać najbardziej na świecie, tęsknić, myśleć, gdy było się daleko, ale od nadmiaru potrafiła rozboleć głowa to i nic dziwnego, że czasami… potrzebne było otrzeźwienie. Nie wracała przecież już jutro do Egiptu, miała wraz z rodziną zostać w Anglii jeszcze trochę czasu – zdążą się jeszcze wszyscy napatrzeć na siebie i nagadać.
Upiła kilka łyków kremowego piwa, nawet się oblizała i odruchowo wytarła piankę, która osiadła jej na górnej wardze. Koło niej zrobił się mały ruch – odwróciła w tę stronę głowę z ciekawością, by dostrzec niewysoką dziewczynę, gdzieś o głowę niższą od niej samej (Guinevere liczyła sobie około 175 cm wzrostu), ale taką śliczną… Uśmiechnęła się do niej lekko, mrużąc ciemne oczy i zaraz wróciła do swojego kufla z piwem kremowym, nasłuchując co też dziewczę zamawia, bo może sama podsłucha coś ciekawego, co warto byłoby spróbować? McGonagall była bardzo ciekawa nowych smaków, próbowania nowych rzeczy, zwłaszcza, że nie była w swoim rodzinnym Egipcie.
Wtedy też jakiś mężczyzna siedzący nieopodal dość głośno odezwał się na temat… zdaje się, że chyba obecnego Ministra Magii Wielkiej Brytanii? Guinevere odwróciła się w jego kierunku i zmrużyła oczy w zastanowieniu, przekopując pamięć o wszystkie informacje, jakie mogły mieć z tym coś wspólnego. Zdaje się, że ciotka Esme przy obiedzie coś opowiadała o niejakim Leachu, mugolskiego pochodzenia Ministrze Magii, który nie cieszył się zbytnim poważaniem głównie czarodziejów czystej krwi. Dlaczego? A to akurat łatwo można było zgadnąć.
– Hmm? – wymsknęło jej się inteligentnie, kiedy taka zamyślona dosłyszała po swojej prawej stronie dziewczęcy głos, odwróciła się zaraz, by przekonać się, że to ta panienka, o której uśmiechnęła się wcześniej, chyba się do niej odezwała. Patrzyła na nią – więc nie chyba, na pewno, tym bardziej, że w jej spojrzeniu dostrzegła że najwyraźniej oczekuje na jakąś odpowiedź. – Chyba brakuje w ludziach szacunku do kogoś, kto jest obecnym Ministrem, prawda? – powiedziała po chwili. Mówiła płynnie, bez zająknięcia, chociaż w jej głosie dało się dosłyszeć pewien akcent zdradzający, że kobieta nie może pochodzić stąd. – Powiedziałabym, że to dziwne, w końcu sam się na stanowisko nie wybrał – dodała i uśmiechnęła się raz jeszcze. Nie badała gruntu. Ostatecznie co ją obchodziła polityka Wielkiej Brytanii, nie mieszkała tutaj, natomiast starała się grzecznie przekazać swoje zdanie, że dziwi ją to, że kogoś na takim stanowisku pozwalano sobie traktować tak źle… O ile choć połowa tego, co mówiła ciotka Esme to prawda, to w Wielkiej Brytanii naprawdę mieli problem. I tym problemem nie był wcale Minister.