Victoria już się narażała i robiła to z pełną świadomością, przecież aurorom nie płacili tak dużo tylko dlatego, że byli piękni i młodzi, nie. Większość z nich była nawet oszpecona, mieli jakieś defekty. To nie była łatwa praca. Być może taka panienka jak Victoria w ogóle się do tego nie nadawała. Może powinna zostać w Czarodziejskim Pogotowiu. Albo obrócić się w kierunku Departamentu Tajemnic. Albo faktycznie w stronę sądownictwa i pójść w ślady babci, której imię dumnie nosiła jako drugie. Może powinna zająć się na poważnie eliksirami. Ale ktoś taki jak Victoria i aurorzy… Chyba nie mogła z tym wiązać całego życia. A jednak póki co było jak było.
I być może narażała się też przez to, że tak trwała u boku Sauriela. Że zaakceptowała go i gdzieś tam… widziała jakąś przyszłość. Niełatwą, ale widziała. Może zupełnie błędnie i niepotrzebnie. Prawdopodobnie jej odczucia były zupełnie niechciane przez Sauriela, ale choć potrafiła swoje emocje maskować przed światem, to przed samą sobą prędzej czy później się już po prostu nie dało. Chciała mieć… normalny dom, którego nigdy nie miała – i nie chodziło rzecz jasna o budynek, lecz o gamę emocji, która się z tym wiązała. Chciała być doceniana za to co robiła i za to co osiągnęła, ale też za to, jaka po prostu była. Chciała tego ciepła, którego nie zaznała przez całe życie, a które mogła obserwować u niektórych innych znajomych. Niezbyt mówiła o tym na głos, właściwie to wcale o tym nie mówiła, bo co by miała… Wielkie pieniądze wcale nie przynosiły ze sobą szczęścia. Po prostu ułatwiały życie. Ale to wszystko.
Chciała być potrzebna. I dlatego też chciała mu pomóc, tak po prostu. Walka toczona w pojedynkę prędzej czy później skazana była na porażkę – sam powinien to wiedzieć najlepiej. Co mógł zrobić sam? Jeszcze jako wampir? Osoba, która wcale nie dysponuje zawrotną ilością pieniędzy?
– Meksyk? I jak się tam dostaniesz? – nie była wcale pewna czy żartował z tym Meksykiem. Wręcz czuła podskórnie, że nie żartował wcale. I o ile… mogła mu pomóc się tam dostać, to niewiele by mu pomogła. Nie znała tam nikogo, jak by mu załatwić lokum? Co miałby tam robić? Do cholery, był w końcu wampirem. No i… co najważniejsze – ona by tam z nim zostać nie mogła… bo… co by tam robiła? W końcu by uschła, sama, bez znajomych, bez bliskich, rzecz jasna wcale nie chodziło o rodzinę. A miała wrażenie… że on wcale by nie chciał, by ona tam z nim była. To nie było miłe, dobre wrażenie. Nie chciała jednak, by cokolwiek z tego przebiło się na wierzch. – Podziękujesz mi, kiedy będzie po wszystkim – bo teraz za co niby? Nic przecież nie zrobiła.
Nie trwało długo, a Sauriel pożegnał się i wrócił do siebie. Victoria była pewna, że miał mnóstwo rzeczy do przemyślenia. Ona zresztą też.