11.09.2023, 00:35 ✶
Patrick zmarszczył brwi, gdy dotarło do niego, że Alanna była jakaś poirytowana. Nie, nie skojarzył irytacji ze swoją osobą. Po pierwsze dlatego, że naprawdę nie wiedział czym mógłby ją zirytować i, że w ogóle miał taką moc, by wyprowadzić ją z równowagi. Po drugie, na co dzień pracowała w Ministerstwie Magii a tam jednak było mniej gwarno i hałaśliwie, niż tutaj. Także dla niego oczywistą odpowiedzią na jej zły humor było to, że z jakiegoś powodu musiała się zatrudnić jako barmanka. Może to był pub jakiegoś jej wujka? Albo przegrała jakiś dziwny zakład? Niektórzy czarodzieje mieli skłonności do dziwacznych zakładów. Albo zaprzyjaźniła się z jakimś mugolem podczas interwencji? To by miało sporo sensu.
- Co ty właściwie tutaj robisz? – zapytał z zaciekawieniem.
Inna sprawa, że gdyby nawet zrozumiał, że była zła na niego, to złość była jakąś przyjemną odmianą po: wow, rzeczywiście jesteś zimny. Czy mogę cię dotknąć? O matko, jak trup! Ale ty chyba nie jesteś trupem?! Słuchaj, normalnie o to nie proszę, ale może byśmy sobie zrobili zdjęcie? Jak właściwie jest po drugiej stronie?
Tak, jakby to, co się stało podczas Beltane teraz na nowo go zdefiniowało. A to przecież była kompletna nieprawda, bo Patrick był zdefiniowany od wielu lat. Był czymś zdecydowanie więcej niż zimną skórą i pytaniami o limbo.
- Może piwo? – zaryzykował. – Podaj mi takie, które uważasz za najlepsze.
Skoro Alanna tutaj pracowała to pewnie znała się na rzeczy. Patrick patrzył na nią z zainteresowaniem, zastanawiając się – sam uciekał od tego tematu, a teraz paradoksalnie wracał do niego myślami – jak poradziła sobie podczas Beltane. Czy zdążyła na czas uciec z Polany Ognisk? Chyba tak. Inaczej mogłaby tutaj już nie stać.
- Ja wciąż pamiętam o tej naszej herbacie… - rzucił zamiast tego. – Po prostu ostatnio trochę za dużo się dzieje dookoła. – Tak, zdawał sobie sprawę, że zasłanianie się nagłym wzrostem popularności było raczej słabe, ale tak naprawdę nie chodziło mu tylko o popularność. I nawet nie o bycie Zimnym. Tylko o ojca, którego niespodziewanie zaczął poznawać, chociaż wcale nie chciał go poznawać. I o to, że po prostu potrzebował czasu, by wszystko sobie ułożyć w głowie.
- Co ty właściwie tutaj robisz? – zapytał z zaciekawieniem.
Inna sprawa, że gdyby nawet zrozumiał, że była zła na niego, to złość była jakąś przyjemną odmianą po: wow, rzeczywiście jesteś zimny. Czy mogę cię dotknąć? O matko, jak trup! Ale ty chyba nie jesteś trupem?! Słuchaj, normalnie o to nie proszę, ale może byśmy sobie zrobili zdjęcie? Jak właściwie jest po drugiej stronie?
Tak, jakby to, co się stało podczas Beltane teraz na nowo go zdefiniowało. A to przecież była kompletna nieprawda, bo Patrick był zdefiniowany od wielu lat. Był czymś zdecydowanie więcej niż zimną skórą i pytaniami o limbo.
- Może piwo? – zaryzykował. – Podaj mi takie, które uważasz za najlepsze.
Skoro Alanna tutaj pracowała to pewnie znała się na rzeczy. Patrick patrzył na nią z zainteresowaniem, zastanawiając się – sam uciekał od tego tematu, a teraz paradoksalnie wracał do niego myślami – jak poradziła sobie podczas Beltane. Czy zdążyła na czas uciec z Polany Ognisk? Chyba tak. Inaczej mogłaby tutaj już nie stać.
- Ja wciąż pamiętam o tej naszej herbacie… - rzucił zamiast tego. – Po prostu ostatnio trochę za dużo się dzieje dookoła. – Tak, zdawał sobie sprawę, że zasłanianie się nagłym wzrostem popularności było raczej słabe, ale tak naprawdę nie chodziło mu tylko o popularność. I nawet nie o bycie Zimnym. Tylko o ojca, którego niespodziewanie zaczął poznawać, chociaż wcale nie chciał go poznawać. I o to, że po prostu potrzebował czasu, by wszystko sobie ułożyć w głowie.