Obecność szczurów na terenie kuźni mogła odstraszać wielu klientów, na domiar tego te bezczelne gryzonie potrafiły się wślizgnąć do ich domu i wkraść się do spiżarni, powodując tym prawdziwe spustoszenie w zapasach. Jego żona nie tolerowała tych gryzoni bardziej od niego, zwłaszcza jeśli pałętały się po kuchni. Przepędzanie szczurów działało jedynie na krótką chwilę i problem rozpoczynał się od nowa. Naprawdę powinien zakupić przynajmniej jednego kuguchara. W przeciwieństwie do swojego syna nie był zwolennikiem przenoszenia szczurów gdziekolwiek, tylko używania topora, młota albo magii. Tego typu deratyzacja była szybka i skuteczna.
Każdy rzemieślnik wiedział, kiedy był czas na pracę i na zasłużony odpoczynek. Dagur nie praktykował podejmowania się pracy w stanie zmęczenia, gdyż ceną za to była jakość wytwarzanych przez nich przedmiotów. Kowal, któremu zależy na zrealizowaniu jak największej ilości zamówień jak najkrótszym czasie nie zasługuje na miano wprawnego rzemieślnika. Jego pierworodny bardzo dobrze przyswoił kolejną z jego lekcji dotyczących prowadzenia interesów.
— Białego niczym śnieg na górskich szczytach w naszej ojczyźnie. — Dagur potwierdził w ten sposób, że chodzi o białego szczura. Dla niego szczur, jak szczur, zapchlony szkodnik, jednak dla tamtej czarownicy musiał być naprawdę szczególny. To czyniło tę całą sprawę bardzo poważną, pomimo całej absurdalności sytuacji. — Ostatnie na co zwracam uwagę to umaszczenie pałętających się tutaj szkodników. — Sam pogładził swoją rudą brodę wzdłuż krańców szczęki. Mógł widzieć tego szczura i to nawet nie raz.
— Wiem jedynie, że panna Macmillan jest wielbicielką tych stworzeń i może chodzić o preferencje dotyczące umaszczenia swoich pupili. Prosiła o białego. Szary być nie może. Z pewnością odkryłaby to, że szczur jest czarny. Jak dla mnie mogłaby zabrać sobie wszystkie żyjące tutaj szczury, ale wtedy musiałaby sobie je sama wyłapać niczym kuguchar. Jesteśmy zbyt zajęci na tego typu polowania. — Powiedział Hjalmarowi to, co sam zdołał wywnioskować z otrzymanego listu. Na pergaminie została zapisana bardzo szczegółowa prośba. Niczego nie obiecywał pannie Macmillan, jednakże zamierzał spróbować spełnić jej prośbę i złapać dla niej jednego szczura. Większa ich ilość nie wchodziła w grę. To szczury powinni się bać go.
— Dla panny Macmillan najwyraźniej jest. Ja używam tego, co mam pod ręką... młota, topora albo różdżki. Tylko wtedy wiele nie zostaje ze szczura. — Stwierdził z ciężkim westchnięciem, by zaraz potem przypomnieć synowi sprawdzone i skuteczne sposoby na łapanie szczurów. Dagur dzielił zwierzęta na użyteczne i zupełnie zbędne. Gryzonie zaliczał od razu do tej drugiej kategorii.
— Wykonanie takiej klatki to jedyne wyjście, jeśli mamy przekazać pannie Macmillan żywego szkodnika w pożądanym przez nią umaszczeniu. Są wszystkożerne. Co im dasz to zeżrą. — Przychylił się do sugestii swojego syna, skoro mieli przekazać tamtej czarownicy żywego szczura. Zwabienie je do klatki jedzeniem to była jedyna opcja. Zbudują taką klatkę i spróbują zwabić szczury do jej wnętrza jedzeniem.