13.09.2023, 14:46 ✶
– To nie problem, Geraldine – zapewniła Florence, wchodząc za Yaxleyówną do mieszkania. Przywykła do tych wezwań, a chociaż rzadko udzielała konsultacji prywatnych, to jednak osoby jej bliskie były pod tym względem wyjątkiem. Nie wzbraniała się wprawdzie jakoś strasznie przeciwko opłatom za nie, ale też nie liczyła sąsiadki nawet tak wysoko, jak przypadkowych pacjentów, którzy uparli się, że chcieli wizyty domowej Bulstrode.
– Tak, ale zamknij wszystkie okna. Powinnaś wciągnąć zapach dymu. Uprzedzam, że może być trochę odurzający podczas rytuału, miałam na razie za mało okazji do sprawdzenia, jak wpływa na ludzi.
Sauriel i Victoria byli dopiero dwoma „obiektami”. A to, co działo się z nimi podczas łamania więzi i po niej, mogło być bardzo indywidualne, zależne od nich, ich wzajemnych uczuć, tego, co stało się na Polanie Ogni i co popchnęło ich do udziału w wiankowym rytuale. Nie miała pojęcia, jak podziała to na Geraldine, ale chętnie się dowie. Zważywszy na to, że miała przeprowadzić ten rytuał na sobie. Wolała jednak upewnić się, że będzie w stanie to zrobić, bo łamanie „klątwy” na kimś to jedno, a łamanie jej na samym sobie…
– Na pewno damy radę – zapewniła ją, łagodniej, bo wyglądało na to, że Geraldine rytuał bardzo doskwiera. Dla samej Florence… był czymś, co wydawało się niemal naturalne, wkradało się tak subtelnie, że nigdy by tego nie zauważyła, gdyby nie walka z wampirzycą. A i tak zdecydowała o jego złamaniu, bo nie chciała, aby jakaś magia mieszała w relacji jej i Patricka. – Chociaż byłoby dobrze, gdyby zadziałało za pierwszym razem, bo do każdej próby potrzeba nowego kompletu świec. Równy okrąg, na tyle duży, żebyś mogła w nim wygodnie usiąść.
Poczekała aż Yaxleyówna wyjmie świece, a potem dla pewności, poprawiła jeszcze ich ułożenie i oceniła krytycznym okiem kogoś, kto dostrzegał zawsze każde odchylenie od normy.
– Nie odpalaj ich, zrobię to ja, kiedy zaczniemy rytuał. Jeżeli jesteś absolutnie pewna, siądź w środku. Staraj się nie mówić niepotrzebnie, ale gdybyś poczuła się źle, coś zaczęło boleć, byłoby ci słabo, koniecznie mnie o tym poinformuj – poinstruowała Bulstrode. Łamanie tej więzi było delikatnym procesem, a magomedyczka nie chciała popełnić żadnego błędu.
– Tak, ale zamknij wszystkie okna. Powinnaś wciągnąć zapach dymu. Uprzedzam, że może być trochę odurzający podczas rytuału, miałam na razie za mało okazji do sprawdzenia, jak wpływa na ludzi.
Sauriel i Victoria byli dopiero dwoma „obiektami”. A to, co działo się z nimi podczas łamania więzi i po niej, mogło być bardzo indywidualne, zależne od nich, ich wzajemnych uczuć, tego, co stało się na Polanie Ogni i co popchnęło ich do udziału w wiankowym rytuale. Nie miała pojęcia, jak podziała to na Geraldine, ale chętnie się dowie. Zważywszy na to, że miała przeprowadzić ten rytuał na sobie. Wolała jednak upewnić się, że będzie w stanie to zrobić, bo łamanie „klątwy” na kimś to jedno, a łamanie jej na samym sobie…
– Na pewno damy radę – zapewniła ją, łagodniej, bo wyglądało na to, że Geraldine rytuał bardzo doskwiera. Dla samej Florence… był czymś, co wydawało się niemal naturalne, wkradało się tak subtelnie, że nigdy by tego nie zauważyła, gdyby nie walka z wampirzycą. A i tak zdecydowała o jego złamaniu, bo nie chciała, aby jakaś magia mieszała w relacji jej i Patricka. – Chociaż byłoby dobrze, gdyby zadziałało za pierwszym razem, bo do każdej próby potrzeba nowego kompletu świec. Równy okrąg, na tyle duży, żebyś mogła w nim wygodnie usiąść.
Poczekała aż Yaxleyówna wyjmie świece, a potem dla pewności, poprawiła jeszcze ich ułożenie i oceniła krytycznym okiem kogoś, kto dostrzegał zawsze każde odchylenie od normy.
– Nie odpalaj ich, zrobię to ja, kiedy zaczniemy rytuał. Jeżeli jesteś absolutnie pewna, siądź w środku. Staraj się nie mówić niepotrzebnie, ale gdybyś poczuła się źle, coś zaczęło boleć, byłoby ci słabo, koniecznie mnie o tym poinformuj – poinstruowała Bulstrode. Łamanie tej więzi było delikatnym procesem, a magomedyczka nie chciała popełnić żadnego błędu.