Heather nie widziała nic złego w tym, że Camerona nie było przy niej podczas walki. Wiedziała, że jego umiejętności przydadzą mu się później. Tak już został stworzony ten świat, że każda osoba, która po nim stąpała miała inne predyspozycje. Lupin nie był wojownikiem, nie powodowało to jednak, że nie spoglądała na niego z podziwem. W końcu to on był przy niej, kiedy się obudziła cała obolała. Trzymał ją za rękę, dbał o nią, jak tylko mógł, kiedy przechodziła proces rekonwalescencji. Robił to, w czym był najlepszy. Za to była mu ogromnie wdzięczna (nie można też pominąć tego, że wytrzymywał z nią, kiedy ciągle narzekała i marudziła na to w jakim stanie się znajduje).
Wood w przeciwieństwie do swojego przyjaciela nie rozmyślała już o minionych wydarzeniach. Było, minęło, doszła do siebie - będzie mogła walczyć dalej. Nigdy nie przejmowała się tym, że ktoś może się o nią martwić. Taką drogę już wybrała i zamierzała się jej trzymać. Szczególnie, że Brenna zaufała jej na tyle, że powiedziała jej o Zakonie, ba, nawet zapytała, czy chce do nich dołączyć. Nie mówiła o tym Cameronowi, wiedziała, że zacząłby panikować. Minie pewnie trochę czasu, nim mu się do tego przyzna. Na razie będzie mógł spać choć trochę spokojniej.
- Mówiłam ci już, że pismaki tak mają. - Heather niespecjalnie przepadała za dziennikarzami, właściwie specjalnie się nimi bawiła, aby pisali o niej te wszystkie głupoty, sama podsuwała im plotki, chociaż akurat tej jednej... to nie była jej sprawka. - Nie, nie zasugerowałam im nic, a powinnam? - Przyglądała mu się uważnie. Widziała, że się denerwuje, bo zaczynał się jąkać. Niedobrze, nie uważała, żeby to był powód do paniki. - Możesz mówić, co ci się tylko podoba Camiś. Liczę na twoją wyobraźnię. - Dodała jeszcze z uśmiechem. Wierzyła w jego umiejętności oratorskie, chociaż praktycznie nie istniały. Nie obchodziło ją jednak, co będą o nich pisać. - Wiesz, że jesteśmy teraz jedną z najpopularniejszych par? Brygadzistka Wood spadająca gwiazda quidditcha i młody, uzdolniony stażysta z Munga, myślę, że czytelnicy nas kochają. - Większość gospodyń domowych uwielbiała czytać historie o takich romansach, wcale jej nie dziwiło, że o nich piszą. Zresztą nie było w tym zbyt wiele kłamstwa, Ruda naprawdę kochała Camerona całym swoim sercem, tyle, że jeszcze nie do końca wiedziała, co to oznacza.
- Brawo! Przy mnie to się jeszcze wiele nauczysz. To była ta baba, która próbowała wylicytować Erika, brata Brenny, ale jej się to nie udało, bo zrobił to Malfoy. - Przypomniała jeszcze Cameronowi cały bieg wydarzeń, który miał miejsce podczas balu.
- Tak przy ludziach, oni robią to samo! - Spoglądała na Camerona, żeby zobaczyć, jak mu idzie. Wierzyła, że poradzi sobie wyśmienicie z tą małżą, czy innym glutem. - Nie pogardziłabym rosołem twojej mamy, myślę, że byłby dużo smaczniejszy od tego czegoś. - Pokazała palcem na to, co znajdowało się na talerzu.
Heath była wpatrzona w Camerona, kiedy tak urzekająco się jąkał przed kelnerem. Był naprawdę uroczy, czuła ciepło na serduszku kiedy na niego spoglądała. Zupełnie jej nie przeszkadzało to jego nieokrzesanie, jeszcze się wiele nauczy, to dopiero jego początek drogi na salonach. Uwielbiała go za to, że nigdy jej nie odmawiał, zawsze stał przy jej boku, nie patrząc w ogóle na to, jak bardzo niekomfortowe były dla niego te przyjęcia.
Jakoś przebrnęli przez wszystkie posiłki, doszli do deseru. - Ależ ślicznie pachnie ten tort, a do tego smakuje jak lemoniada cytrynowa, zimne piwo i lody porzeczkowe. - Odparła jeszcze. - Jak to w ogóle możliwe? - Nie jadła jeszcze nigdy w życiu czegoś takiego.
Po torcie upiła wino do końca, wtedy zostali zaproszeni na koncert. Skorzystała z pomocy Camerona, żeby zgrabnie się wydostać zza stołu. Złapała go pod ramię, mogli podejść bliżej, aby przyjrzeć się artystce. - Szkoda, liczyłam na to, że będziemy mieli chwilę dla siebie, ale pewnie nadrobimy to wieczorem. - Powiedziała jeszcze cicho, aby nikt przypadkiem nie usłyszał, co mówi i ruszyli razem przed siebie, aby obserwować koncert.