W przypadku czarodzieja kultura osobista była bardziej skomplikowana. Może i przywitał się jak należy, ale wciąż był bezczelny i niezbyt szczodry w swym obdarowywaniu innych uprzejmościami. Bycie swoistym dżentelmenem traktował jako zabawę, a więc porzucał ją, gdy stawał się poważny. No, chyba że czego innego wymagała nieszczęsna, rodzinna sytuacja.
Uśmiechnął się rozbawiony, gdy dziewczyna odbiła piłeczkę i to z nawiązką. Widać było, że w domu wbijano jej kulturę osobistą do głowy jak wierszyk. Jak nakręcana zabawka. Kiedy "dygnęła" on skłonił się uprzejmie.
- Rodzice byliby z nas dumni. - rzucił, mając krzywy uśmiech na twarzy, który momentalnie zamienił się w lekkie skonfundowanie. Nie jest martwa? Zamrugał oczami i przytaknął jedynie, postanawiając nie ciągnąć tego tematu.Brenna wydawała się zaskakująco zaznajomiona z mieszkańcami cmentarza, ale jakoś Esmé nie był tym zaskoczony. Z jakiegoś powodu czuł, że to właśnie ten typ człowieka koleguje się z duchami. I nie miał tego na myśli w żaden obraźliwy sposób. Zwyczajnie Brenna była tak bezkompromisowo pogodna i przyjazna. A przynajmniej na tyle, na ile Esmé mógł ją znać.
Musiał przyznać, że trochę za nią nie nadążał. A uważał się za całkiem... bystrego. Ledwo zdążył jej przytaknąć na informację o duchu-mężczyźnie i zanim o niego zapytał, to panna Longbottom przeprosiła i... ekhem, krzyknęła ile sił w płucach. Delikatnie mówiąc. Esmé nie tak wyobrażał sobie wywoływanie duchów. Naprawdę słabo znał się na duchach i rytuałach z nimi związanych, ale on podejrzewałby, że to cisza, jakieś świece i może magiczne narzędzie jest niezbędne, by duch się zjawił.
A jednak nie. Adelajda nagle się zjawiła. Zjawiła. Ekhem, duch młodej kobiety zdecydowanie zaskoczył Esmé, lecz nie... że był duchem, a że rzeczywiście odpowiedział na wrzaski Brenny. Koniec końców - nie był to pierwszy duch jakiego widział. Czarodziej nie odzywał się, bo nie wiedział nawet co powiedzieć. Okazywało się, że dziewczyny znały się lepiej, niżeli Esmé podejrzewał, więc nie wtrącał się. Szybko padło pytanie o niego i został przedstawiony z duchem. Znaczy Adelajdą. Podszedł nieco bliżej Adel i uśmiechnął się do niej nieznacznie, lecz jego spojrzenie było jak najbardziej przyjazne.
- Esmé Rowle. - odparł krótko, skłaniając się nieco teatralnie, wykonując przy tym szerokie ruchy ręką, która zawędrowała na serce. - Ucałowałbym panienki dłoń, gdyby to tylko było możliwe. - naturalnie był to mały żart, bo młodemu czarodziejowi daleko było do aż tak kulturalnych gestów. Wyprostował się i spojrzał to na Brennę, to na Adelajdę, aż w końcu zatrzymał oczy na pannie Longbottom.- Widzę że różnica kilku wieków nie przeszkadza w przyjaźni. - rzucił luźnym, przyjaznym komentarzem, bo... nie chciał za bardzo zagadywać. Nie wiedział o co tutaj tak naprawdę chodziło, a po prostu był czegoś świadkiem. Najpierw nieco biernym, a teraz już jak najbardziej aktywnym. Pozwolił przejąć pałeczkę Brennie, będąc też po prostu ciekawym tego, co powie. I po co szukała Adel. Czy tylko po to, żeby sobie porozmawiać? To się miało okazać.