Jedna z pierwszych misji, gdzie Nicholas miał się wykazać. Zlecenie nie było zwyczajnie trudne. Dostał pomocnika, który miał być wsparciem, na wypadek sytuacji, gdyby coś poszło nie tak. Już na miejscu, poznając charakter Pardusa, Papilio wiedział, że musi to wziąć na siebie. Oby więc się udało.
Yaxley załatwianie spraw, jak sprzątnąć kogoś, wolał także usunąć dosłownie jednym zaklęciem, bez bawienia się w jakieś tortury, jeżeli nie było konieczne w tym wszystkim przesłuchanie. To też miał być dowód na to, że umie bez problemu odbierać cudze życie. Jeżeli mieli oczyścić świat z brudów, to nawet licząc trupy. Każda wojna ich liczyła, każda bitwa, każda potyczka.
- Jeżeli masz na to taką ochotę i starczy na to czasu.Wzruszył lekko ramionami, jakby byłoby kompletnie obojętnie, jaką śmierć zgotuje im jego towarzysz. Jednak dodać swoje musiał.
- Ja preferuję szybkie działanie. Nie tracąc niepotrzebnie czasu.
Nigdy nie wiadomo, czy czasami w pobliżu nie znalazłby się jakiś auror. Przechodzący, a w najgorszym przypadku mieszkający mieszkanie obok. Na wszystko trzeba być przygotowanym i uczulonym. Nicholas z pozytywnych cech, był cierpliwy. Lecz i to miało również swoje pewne granice. Nie przejął się tym, że został porównany do tych z kijem w tyłku. Na te słowa odparł bez emocji, z obojętnością i chłodem w głosie.
- Być może.
Nie potwierdził do razu, ale zaznaczył, że może być jednym ze sztywniaków. Nie przeszkadzało mu to. Nie liczył też na to, że nagle by się zaprzyjaźnili. Na to nie było tu miejsca.
Kiedy znaleźli się przed wejściem do wnętrza mieszkania, Yaxley zdążył jeszcze zwrócić uwagę koledze, aby weszli po cichu. Być może przewidział, że ten będzie chciał wejść z hukiem. Ciekawa koncepcja, ale nie wiedzieli ile dokładnie osób może tam przebywać. Narobienie hałasu zwróci uwagę okolicznym. Najwyraźniej Pardus musi być w patrolu z kimś, kto myśli głową a nie butami.
Z pomocą zaklęcia z różdżki Rookwooda, mogli wejść do środka. Nicholas wyciągnął swoją różdżkę, trzymając w dłoni, okrytej rękawicą. Wszedł do środka za towarzyszem. Palące się światło tylko było problemem. Mugolacy nie spali. Przynajmniej nie wszyscy. To znaczyło, że nie będą mieli czasu aby wyciągać im flaki.
Szepnął do niego. Co znaczyło, że chodzi o szybkie zabicie. Bez cackania się i podejmowania rozmów.
Korytarz, na jakim się znaleźli, po lewej stronie miał wejście na górę. Tam znajdowały się dwa pokoje. Po prawej było wejście do salonu i kuchni. A dalej najprawdopodobniej do łazienki. Musieliby się podzielić. W salonie przebywał mężczyzna, który mógł kończyć swoją papierkową robotę. Na górze w jednym pokoju spała, albo szykowała się do spania kobieta. W kolejnym pomieszczeniu nie było wiadomo czy jest ktoś jeszcze. Może dzieci?