15.09.2023, 19:42 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.08.2026, 18:22 przez Lorraine Malfoy.)
Maiden.
Mother.
Crone.
Mother.
Crone.
![[Obrazek: imgproxy.php?id=fl3Bjxn.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=fl3Bjxn.png)
Lorraine Malfoy
Listen, as though I am the voice of goddess, or an angel, talking to you.
I promise I'll be very gentle.
I promise I'll be very gentle.
Bogom nie szło nawet liczyć jak wiele godzin spędził nad jej płótnem. Nie wystarczało już przeniesienie pięknej postaci Lorraine na obraz czy nawet wplecenie weń nici wspomnień, by tchnąć życie. Nie. Niedosyt wciąż pozostawał. Głód poznania tego co znajdowało się za woalem istnienia.
Musiał zacząć od fizyczności — więc z każdym kolejnym pociągnięciem pędzla czynił ją bliższą Bogini. Dziewica zmieniała się w Matkę, a ta w Staruchę. Matka rodziła dziecko, dziecko stawało się Dziewicą. Obdarte z szat czystości godziło się z gwałtem na boskim ciele i naturze zachodząc w ciążę, rodząc w krwawym połogu. Ciało wiotczało od tego aktu, a Starucha umierała widząc jak wabiące spojrzenie ciało Dziewicy dojrzewa. Niekończący się cykl wyrwanej przemocą niewinności.
Ale na tym nie kończyła się fizyczność — po śmierci następował rozkład. Więc Baldwin nakładał warstwy farby, pozwalając swojej muzie gnić, toczoną przez pieczołowicie namalowane robactwo.
Setki szkiców, rysunków, prób i błędów — wszystko dla chwili tego uniesienia, gdy naćpany od oparów farb, werniksu i terpentyny, prowadził ciało aż do momentu, gdy jedyną rzeczą, która ostała się na płótnie, stawała się pojedyncza kość. Mielił ją — a z jej bieli powstawał nowy podkład. I znów malował swoją Dziewicę, tak niewinną i nieświadomą aktu, który przyjdzie jej przetrwać.
Musiał zacząć od fizyczności — więc z każdym kolejnym pociągnięciem pędzla czynił ją bliższą Bogini. Dziewica zmieniała się w Matkę, a ta w Staruchę. Matka rodziła dziecko, dziecko stawało się Dziewicą. Obdarte z szat czystości godziło się z gwałtem na boskim ciele i naturze zachodząc w ciążę, rodząc w krwawym połogu. Ciało wiotczało od tego aktu, a Starucha umierała widząc jak wabiące spojrzenie ciało Dziewicy dojrzewa. Niekończący się cykl wyrwanej przemocą niewinności.
Ale na tym nie kończyła się fizyczność — po śmierci następował rozkład. Więc Baldwin nakładał warstwy farby, pozwalając swojej muzie gnić, toczoną przez pieczołowicie namalowane robactwo.
Setki szkiców, rysunków, prób i błędów — wszystko dla chwili tego uniesienia, gdy naćpany od oparów farb, werniksu i terpentyny, prowadził ciało aż do momentu, gdy jedyną rzeczą, która ostała się na płótnie, stawała się pojedyncza kość. Mielił ją — a z jej bieli powstawał nowy podkład. I znów malował swoją Dziewicę, tak niewinną i nieświadomą aktu, który przyjdzie jej przetrwać.
Trwali w tym tańcu od lat.
Podejrzewał, że w swojej łaskawości Bogowie dbali, by rodzili się i umierali wspólnie, wcielenie za wcieleniem, dusza za duszą. Bez niej nie istniała ta rodzina. Nie istniał nawet on. Pamiętał czasy, gdy była Dziewicą, tak doskonałą w swojej czystości. Wiedział, że doczeka czasów, aż stanie się Staruchą, a jej drżące palce z trudem będą wystukiwać Nokturny Chopina na zdezelowanym pianinie w nędznym zaułku Podziemnych Ścieżek. Uczynił ją Matką, bo nikt inny nie miał na tyle odwagi, by to zrobić, choć dziecko, które jej ofiarował było równie martwe co ona.
Podejrzewał, że w swojej łaskawości Bogowie dbali, by rodzili się i umierali wspólnie, wcielenie za wcieleniem, dusza za duszą. Bez niej nie istniała ta rodzina. Nie istniał nawet on. Pamiętał czasy, gdy była Dziewicą, tak doskonałą w swojej czystości. Wiedział, że doczeka czasów, aż stanie się Staruchą, a jej drżące palce z trudem będą wystukiwać Nokturny Chopina na zdezelowanym pianinie w nędznym zaułku Podziemnych Ścieżek. Uczynił ją Matką, bo nikt inny nie miał na tyle odwagi, by to zrobić, choć dziecko, które jej ofiarował było równie martwe co ona.
A gdy cię zapomni to, co ziemskie,
do cichej ziemi powiedz: Płynę.
Do bystrej wody powiedz: Jestem.
do cichej ziemi powiedz: Płynę.
Do bystrej wody powiedz: Jestem.
Tancerka wpierw, która nagle swoje ciało trwożne zatrzymała jak gdyby wlano spiż w jej istnienie dziewczęce, smutna i zasłuchana — kiedy z woli przemożnej wtargnęła muzyka w jej przemienione serce. Już bliska była choroba. Już owładnięta jej cieniem krew napierała mroczna, lecz podejrzliwie i z drżeniem ku naturalnej wiośnie parła popędem samym, wciąż hamowana ciemnością, upadkiem, dławionym porywem, świeciła ziemskim blaskiem. Aż biciem serca straszliwym weszła w otwarte bez nadziei drzwi. — Sonety do Orfeusza, Rainer Maria Rilke |
— OFICJALNY SPOT REKLAMOWY NECRONOMICONU —
— ZACZEPKI —
— NPCS —
— LORE RODZINY LORRAINE —
— LORE NOKTURNU —
— PORTRET AUTORSTWA DESMONDA MALFOYA —
— ZACZEPKI —
— NPCS —
— LORE RODZINY LORRAINE —
— LORE NOKTURNU —
— PORTRET AUTORSTWA DESMONDA MALFOYA —
They see her as the Earth Figure, a demi-goddess whose special charge is to protect the tribes through her powers of violence. She is Reverend Mother to their Reverend Mothers. To pilgrims who seek her out with demands that she restore virility or make the barren fruitful, she is a form of antimentat. She feeds on that proof that the analytic has limits. She represents ultimate tension. She is the virgin-harlot, she is vulgar, witty, knowledgeable to a depth that terrifies, cruel when she is most kind, unthinking while she thinks, and when she seeks to build, she is as destructive as a coriolis storm.
— Dune Messiah, Frank Herbert
Frida
Lalka — to przemożna potrzeba, a zarazem jeden z najbardziej uroczych instynktów małych dziewczynek. Troszczyć się o kogoś, okrywać, stroić, ubierać, rozbierać, ubierać na nowo, pouczać, łajać nieco, kołysać, pieścić, usypiać, wyobrażać sobie, że coś jest kimś — w tym zawiera się cała przyszłość kobiety. Tak marząc i szczebiocąc, robiąc wyprawki i pieluszki, szyjąc sukieneczki, staniczki i kaftaniki, dziecko staje się dziewczynką, dziewczynka staje się młodą dziewczyną, młoda dziewczyna — kobietą. Ostatnia lalka zamienia się w pierwsze dziecko. Równie trudno sobie wyobrazić małą dziewczynkę bez lalki, jak kobietę bez dziecka: obie są prawie równie nieszczęśliwe. — Nędznicy, Victor Hugo |
Orfeusz
He never sleeps, he says. He says he’ll never die. He bows to the fiddlers and sashays backwards and throws back his head and laughs deep in his throat and he is a great favorite, the judge. He wafts his hat and the lunar dome of his skull passes palely under the lamps and he swings about and takes possession of one of the fiddles and he pirouettes and makes a pass, two passes, dancing and fiddling at once. His feet are light and nimble. He never sleeps. He says that he will never die. He dances in light and in shadow and he is a great favorite. He never sleeps, the judge. He is dancing, dancing. He says that he will never die.
Godność króla żebraków wymagała, aby jadał na złotym talerzu, nawet kiedy nie miał co włożyć do gęby. Nie był królem, choć nosił swoje splugawione nazwisko niczym koronę. Nie był królem, choć miał swój orszak, który razem z nim śmiał się i płakał. Nie, Armand Malfoy był kimś więcej niż królem. Całe światy rodziły się i ginęły na skinięcie jego pióra. Wszystko, co istniało, było zależne od jego tchnienia, od słów, jakie wybrał, aby to opisać, przyoblekając kość w ciało, przemieniając złoto w proch. Wszystko, co istniało, istniało tylko dlatego, bo taka była jego wola. Złota misa była trybularzem, w którym składał ofiarę całopalną dla jedynego boga, jakiego znał.
Dla samego siebie.
Orfeusz był wolnym, ponieważ wyrzekł się świata, w którym wszystko musiało mieć przypisaną wartość. Wybór poety, tak o tym mówił. Wielu wierzyło, że wystarczyło sypnąć mu galeonami pod stopy, aby mieć go na własność. Wierzyli, że sprzedałby każdego, jeżeli tylko taki naszedłby go kaprys. Próżna zachcianka próżnego człowieka, który życie spędzał na próżnowaniu. Łatwiej było nazwać go hedonistą, bo odnajdywał piękno w podłości swego położenia. Nie interesowały go jednak przyziemne przyjemności — nie w sposób, w jaki myśleli o tym inni.
Orfeusz był najbardziej rozpasanym z ascetów. Znał zarówno dostatek jak i biedę, posmakował wielkości, a potem splunął nią, aby przepłukać usta deszczówką z brudnej rynny.
Dawno już zdusił w sobie instynkt uczynienia swojego życia bardziej komfortowym. Nie dlatego, że nie rozumiał potrzeby posiadania domu, do którego można byłoby wracać. Rozumiał aż nazbyt dobrze. Potężna była to potrzeba, przeciwstawiał się jej jednak całym sobą, dlatego nikt nie miał nad nim kontroli. Nie miał niczego wartościowego, więc nikt nie mógł mu niczego zabrać, niczego narzucić. Nikt nie zmusiłby go do podporządkowania. A cywilizacja potrzebowała porządku, podporządkowania określonym wartościom: Armand Malfoy mianował się tej cywilizacji wrogiem, uosabiał bowiem popęd do chaosu, którego człowiek cywilizowany nie potrafiłby zaakceptować. Udowadniał to sobie niszcząc piękne misy wysadzane szmaragdami. Udowadniał to sobie, gdy palił najtańszy tytoń, nosił zapuszczone ubrania. Pisał na skrawkach papieru, nie na drogich pergaminach, a pisząc, zasiadał przy kulawym stole, który chwiał się przy każdym ruchu.
Najbardziej chyba tęsknił za książkami, a jednak nie zawahałby się ani chwili przed ogołoceniem z reszty kartek tych, które posiadał, gdyby zabrakło mu bibułek do skręcania papierosów.
— Blood Meridian, Cormac McCarthy
Godność króla żebraków wymagała, aby jadał na złotym talerzu, nawet kiedy nie miał co włożyć do gęby. Nie był królem, choć nosił swoje splugawione nazwisko niczym koronę. Nie był królem, choć miał swój orszak, który razem z nim śmiał się i płakał. Nie, Armand Malfoy był kimś więcej niż królem. Całe światy rodziły się i ginęły na skinięcie jego pióra. Wszystko, co istniało, było zależne od jego tchnienia, od słów, jakie wybrał, aby to opisać, przyoblekając kość w ciało, przemieniając złoto w proch. Wszystko, co istniało, istniało tylko dlatego, bo taka była jego wola. Złota misa była trybularzem, w którym składał ofiarę całopalną dla jedynego boga, jakiego znał.
Dla samego siebie.
Orfeusz był wolnym, ponieważ wyrzekł się świata, w którym wszystko musiało mieć przypisaną wartość. Wybór poety, tak o tym mówił. Wielu wierzyło, że wystarczyło sypnąć mu galeonami pod stopy, aby mieć go na własność. Wierzyli, że sprzedałby każdego, jeżeli tylko taki naszedłby go kaprys. Próżna zachcianka próżnego człowieka, który życie spędzał na próżnowaniu. Łatwiej było nazwać go hedonistą, bo odnajdywał piękno w podłości swego położenia. Nie interesowały go jednak przyziemne przyjemności — nie w sposób, w jaki myśleli o tym inni.
Orfeusz był najbardziej rozpasanym z ascetów. Znał zarówno dostatek jak i biedę, posmakował wielkości, a potem splunął nią, aby przepłukać usta deszczówką z brudnej rynny.
Dawno już zdusił w sobie instynkt uczynienia swojego życia bardziej komfortowym. Nie dlatego, że nie rozumiał potrzeby posiadania domu, do którego można byłoby wracać. Rozumiał aż nazbyt dobrze. Potężna była to potrzeba, przeciwstawiał się jej jednak całym sobą, dlatego nikt nie miał nad nim kontroli. Nie miał niczego wartościowego, więc nikt nie mógł mu niczego zabrać, niczego narzucić. Nikt nie zmusiłby go do podporządkowania. A cywilizacja potrzebowała porządku, podporządkowania określonym wartościom: Armand Malfoy mianował się tej cywilizacji wrogiem, uosabiał bowiem popęd do chaosu, którego człowiek cywilizowany nie potrafiłby zaakceptować. Udowadniał to sobie niszcząc piękne misy wysadzane szmaragdami. Udowadniał to sobie, gdy palił najtańszy tytoń, nosił zapuszczone ubrania. Pisał na skrawkach papieru, nie na drogich pergaminach, a pisząc, zasiadał przy kulawym stole, który chwiał się przy każdym ruchu.
Najbardziej chyba tęsknił za książkami, a jednak nie zawahałby się ani chwili przed ogołoceniem z reszty kartek tych, które posiadał, gdyby zabrakło mu bibułek do skręcania papierosów.
Ewangelia według Lorraine