• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Czarodzieje Kroniki Przyjęci do gry v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 8 Dalej »
Lorraine Malfoy

Lorraine Malfoy
Our Lady of Sorrows
and you don't seem the lying kind
a shame that I can read your mind
and all the things that I read there
candlelit smile that we both share
wiek
25
sława
IV
krew
czysta
genetyka
wila
zawód
Infobrokerka, właścicielka zakładu pogrzebowego
Spowita nimbem wyższości i aureolą sięgających niemal do ziemi srebrzystoblond włosów, Lorraine wygląda dokładnie tak, jak powinien wyglądać Malfoy z krwi i kości. A jednak... Coś hipnotyzującego jest w jej czystym, wysokim głosie, w sposobie, w jaki intonuje słowa. Coś w pełnych gracji ruchach, w przenikliwym spojrzeniu jasnoniebieskich oczu, skrytych pod ciężkimi od niewyspania powiekami. Przedziwny czar półwili, który wyróżnia Lorraine z tłumu mimo raczej przeciętnej postury (1,67 m), długo nie pozwalając ludziom zapomnieć o jej uśmiechu. Wygląda na istotę słabą, wątłego zdrowia. W przeszłości, Lorraine zmagała się z zaburzeniami odżywania, przez co teraz cechuje ją nienaturalna wręcz kruchość. Chorobliwie chuda, kości zdają się niemal przebijać delikatną, bladą skórę. Uwagę zwracają zwłaszcza wydelikacone dłonie o długich, smukłych palcach, w których często obraca w zamyśleniu srebrny pierścionek z emblematem rodu Malfoy. Obyta towarzysko, zawsze wie, co powiedzieć, i jak się zachować. Bez względu na okoliczności dba o zachowanie nienagannej postawy. Ubiera się w otrzymane w spadku po bogatszych kuzynkach, klasyczne, mocno zabudowane suknie, na których wprawne oko dostrzeże ślady poprawek krawieckich. W naturze półwili leży przyciągać cudze spojrzenia, może dlatego Lorraine nosi się bardzo konserwatywnie, nigdy niemal nie odsłaniając ciała. Najczęściej spowita jest od stóp do głów w biel, choć chętnie stroi się również w odcienie zieleni i błękitu. Zawsze otula ją mgiełka ciężkich perfum, których nieznośnie wręcz słodki zapach służy tuszowaniu klejącej się do Lorraine mdłej woni śmierci.

Lorraine Malfoy
#4
15.09.2023, 19:42  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.08.2026, 18:22 przez Lorraine Malfoy.)  




Maiden.
Mother.
Crone.


[Obrazek: imgproxy.php?id=fl3Bjxn.png]
Lorraine Malfoy


Listen, as though I am the voice of goddess, or an angel, talking to you.
I promise I'll be very gentle.

Bogom nie szło nawet liczyć jak wiele godzin spędził nad jej płótnem. Nie wystarczało już przeniesienie pięknej postaci Lorraine na obraz czy nawet wplecenie weń nici wspomnień, by tchnąć życie. Nie. Niedosyt wciąż pozostawał. Głód poznania tego co znajdowało się za woalem istnienia.
Musiał zacząć od fizyczności — więc z każdym kolejnym pociągnięciem pędzla czynił ją bliższą Bogini. Dziewica zmieniała się w Matkę, a ta w Staruchę. Matka rodziła dziecko, dziecko stawało się Dziewicą. Obdarte z szat czystości godziło się z gwałtem na boskim ciele i naturze zachodząc w ciążę, rodząc w krwawym połogu. Ciało wiotczało od tego aktu, a Starucha umierała widząc jak wabiące spojrzenie ciało Dziewicy dojrzewa. Niekończący się cykl wyrwanej przemocą niewinności.
Ale na tym nie kończyła się fizyczność — po śmierci następował rozkład. Więc Baldwin nakładał warstwy farby, pozwalając swojej muzie gnić, toczoną przez pieczołowicie namalowane robactwo.
Setki szkiców, rysunków, prób i błędów — wszystko dla chwili tego uniesienia, gdy naćpany od oparów farb, werniksu i terpentyny, prowadził ciało aż do momentu, gdy jedyną rzeczą, która ostała się na płótnie, stawała się pojedyncza kość. Mielił ją — a z jej bieli powstawał nowy podkład. I znów malował swoją Dziewicę, tak niewinną i nieświadomą aktu, który przyjdzie jej przetrwać.
Baldwin Malfoy
[+]Ewangelia według Lorraine
Wiara była przedziwną rzeczą. Dla Lorraine zawsze wydawała się czymś przyrodzonym, czymś, co towarzyszyło jej zanim jeszcze dostała imię; zanim jeszcze jej istnienie było w ogóle wiadomym. Wiara była tym, co ukształtowało ją cudownie w łonie matki, tym, co natchnęło lędźwia ojca. Wiara była ciałem, była też myślą, jaka za tym ciałem stała. Nie istniał więc czas, kiedy nie wierzyła.
Nie umiała tego wyjaśnić.
Wiele razy zanurzała się legilimencją w cudzych wspomnieniach, szukając tego, które było pierwszym. Oto postawiła sobie za cel odkryć wzór, objaśnić genezę: wydestylować boski pierwiastek, z którym wedle przypowieści winien rodzić się człowiek. Wydobywała na wierzch wspomnienia wykrzywionych bólem twarzy matek. Dłoni ojców, pochylających się nad kołyskami. Wspomnienia bogactw i biedy, miękkich pościeli obok zatęchłej bielizny, wspomnienia głodu i dostatku. Nieważne, jak przywitał je świat, dziecko wydawało w końcu swój pierwszy krzyk. Wreszcie zrozumiała: każde z nich chciało do matki.
Wtedy dopiero zarzuciła swe poszukiwania. Być może od samego początku powinno być to dla niej czymś oczywistym. Tajemnice wiary zawsze przypominały Lorraine lekko uchylone drzwi. Zbliżała się do nich po to tylko, żeby zatrzymać się tuż na progu.
Wiedziała, że za drzwiami zobaczyłaby swoją matkę. Za nią zaś zobaczyłaby matkę swej matki. Cały świat rodzący się w krzykach rodzących matek, każda z nich rozdarta i rozdzierana. Na samym zaś końcu czekałaby pramatka. Nawet ona krzyczałaby jednak za swoją matką.
Lorraine nie miała matki. Wiary uczyła się więc na kolanach ojca, który z natury był człowiekiem bezbożnym. Bluźnierczą była jego wiara, jeżeli wiarą można było w ogóle nazwać przekonania, jakie żywił: tak jak Armand wierzył bowiem, że ludzie są bliscy bogom, tak Lorraine wierzyła, że bogowie są bliscy ludziom.
Nie widziała w tym żadnej sprzeczności. Tak samo jak i w tym, że drzwi do tajemnicy pozostawiła uchylonymi.
[+]Kolekcja świętych obrazków
Lorraine Malfoy napisał(a):Nie bez powodu powtarzała przecież w myślach, że jest wilą, nie kobietą. Pozostawała odseparowaną od tej śmiesznej walki między pierwiastkami męskiego i żeńskiego. Wychowana została bowiem przez człowieka, który miał się za boga poezji. Może i był bogiem. W końcu umarł i zmartwychwstał. Nie kwestionowała tego, bo była jego dzieckiem, jego dziedziczką. Boskość musiała więc po nim odziedziczyć tak samo jak odziedziczyła nazwisko. Odziedziczyła po nim przekonanie, że zawsze będzie lepszą, nieważne, że była córką, nie synem, bo to nigdy dla Armanda nie miało znaczenia. Wzrastała w poczuciu wyższości, które jednak nie oddaliło jej od ludzi, lecz do nich przybliżyło. Tak jak bowiem Armand uważał, że ludzie są bliscy bogom, tak Lorraine uważała, że bogowie są bliscy ludziom. Kochała więc jak bogini. Kochała kobiety, kochała mężczyzn. Kochała miłością beznadziejną, pozbawioną złudzeń, a jednak mile łechtaną obietnicami bez pokrycia. Kochała miłością wybaczającą, ale i pełną pogardy wobec dysproporcji, okrutną i nieskończenie czułą zarazem. Taką była właśnie miłość wili. W swej niestałości przypominała płynącą wodę. Przypominała ją także w stałości, bo nie sposób było przecież zmienić jej biegu. Nawet gdy próbowano, rzeka lojalnie powracała do swego koryta. A gdy nie mogła wrócić, wylewała swą miłość na ziemię, która nie mogła wytrzymać jej naporu.
Kochała świat równie posesywnie jak bogini kocha owoce swego łona.

Lorraine Malfoy napisał(a):"Czujesz się lepsza, oceniasz innych z moralnego piedestału, który naprawdę budujesz na kłamstwach. Na bzdurach zaczerpniętych z mugolskich religii…"

— Ja jestem lepsza. — Było coś rozbrajającego w sposobie, w jakim to przyznała, a zrobiła to bez żadnego zastanowienia. Oczy jej błyszczały wesołością, gdy odsłoniła zęby w uśmiechu. […] Bardziej skupiła się na bluźnierczym wspomnieniu mugolskich bogów, które było jej obrzydliwym. Wyraz samozadowolenia malujący się na jej twarzy przybladł wówczas, jak gdyby usłyszała dysonansową nutę w ulubionej piosence. Nie mówiła o grzechu w rozumieniu mugolskiej religii. Grzechem był występek przeciwko naturze, taką, jaką ją stworzyła Matka w swej mądrości. Nie odezwała się słowem, zachowała jednak przeniewierstwo przyjaciela w pamięci.

Lorraine Malfoy napisał(a):A jednak dla świata prezentowała się dokładnie tak, jak powinna: słabość była cnotą kobiety, uprzejmość — zbroją damy, a lojalność wobec rodu służyła jako tarcza, za którą chowały się obie.

Nawet jeżeli Lorraine nie była kobietą, lecz wilą.

— Pytasz, jak nam to pomoże przetrwać wojnę, jeżeli myśleć będziemy o rodzinie? Odpowiem: rodzina to wspólny front; to twierdza, to armia. Rodzina to jeden w wielu. Pytasz, po co snuć opowieści o czasach minionych? Odpowiem: bo winniśmy być tacy, jacy byliśmy przez wieki. Chyliliśmy głowy przed królami, którym sami wkładaliśmy korony na głowy. Uważać powinieneś, kogo czynisz królem: przed nim decydujesz się bowiem klękać. Ja klękam tylko przed Matką. Nie jestem poglądami ani z tymi, którzy rozrzedzają cenną naszą krew, zadając się z elementem mugolskiego pochodzenia, ani z tymi, którzy ślepo podążają za lordem bez prawdziwego nadania, bo wierzę, że i mugole mają swoje miejsce w boskim porządku. Klękam w kowenowej kaplicy pewna swej wiary, bo klękanie przez Boginią nie przynosi poniżenia, lecz siłę. Klękanie przed ludźmi zawsze jest poniżającym. Ty, być może, nie jesteś wierzącym. Wyciągnij jednak naukę… Nie poniżaj się wyborem. Tron można stracić, koronę sprzedać, ale nazwisko pozostaje dobrem dziedzicznym. Nikt nie jest w stanie zabrać ci tego, kim jesteś: płynie w tobie krew Malfoyów, a krew jest świętością, choć w inny sposób, niż myślisz; niż myślą o tym inni.
Nie musisz się wcale wykazywać, aby być kimś. Urodziłeś się kimś. Nie odrzucaj tego, zniżając się do ich poziomu. Ataki nie są winą naszej rodziny, ale po cóż przekonywać o tym pospólstwo. Król nie wychodzi na pole, żeby kłócić się z chłopem pańszczyźnianym: poniżyłby się, odrzucając swój majestat. Może pogrozić mu batem w rękach wasala, może w swej łaskawości nadać mu przywilej, ale nie zakłada na siebie chomąta. Balansować należy między strachem a miłością. A jeżeli wciąż masz wątpliwości
— na twarzy Lorraine pojawił się delikatny uśmiech — módl się.

Lorraine Malfoy napisał(a):— Zawsze zaczynasz od końca… — sprzeciwiła się szeptem Lorraine, podnosząc głowę, aby wreszcie spojrzeć mu w oczy. Spojrzenie miała przenikliwe, ale niepozbawione czułości. Przez chwilę wyglądała tak, jak gdyby próbowała się uśmiechnąć. Nie udało jej się. — …A ból jest przecież początkiem wszystkiego. […] Matka powija w bólach dziecko, Dziewicę, która w bólu traci swe dziewictwo. Ból odbiera piękno, dając w zamian mądrość. Starucha ma już tylko ból. W boleściach wydaje ostatnie tchnienie, które staje się pierwszym tchnieniem świata. — Nie do takich wyznań przywykł. Nie były to prawdy wiary, którą mógł zgłębiać w kowenie. Prędzej brzmiały jak bluźnierstwa, ale Lorraine wypowiadała je z powagą, jak gdyby niczego w życiu nie była tak pewna, jak tego, że ból, który wciąż promieniował od niedoleczonego barku, jest boskim objawieniem. — Czasem ból jest po prostu bólem. Czasem trzeba go poczuć. Nawet bogowie czują ból. A ty… Ty jesteś tylko człowiekiem.
[+]Rozsypane paciorki różańca
♦ W lustrze Ain Eingarp widzę fortepian: ten sam, który moja rodzina zmuszona była sprzedać, by uregulować długi. Nikt przy nim nie siedzi, ale eleganckie klawisze wykonane z kości słoniowej uginają się pod dotykiem palców niewidzialnego pianisty, wprawiając w ruch smyczki. Nie muszę słyszeć muzyki, by rozpoznać prostą kołysankę, którą kiedyś skomponował dla mnie ojciec.
♦ Bogin przyjmuje przy mnie formę zapamiętale tańczącej wili, dziwnie podobnej do mnie. Ta wila jest moją matką. Moją prawdziwą matką. Wygląda jak gdyby tańczyła, ale to jej ciało targane wiatrem zwiesza się z gałęzi drzewa, na którym powiesiła się na krótko po moich narodzinach. Dopiero kiedy nieruchomieje, dostrzegam jej zakrwawione łono. Jesteśmy podobne. Tak podobne, że nie jestem pewna, czy to nie moje ciało zwisa z jabłoni. Nie chcę umrzeć tak samotnie jak ona. Nie chcę umrzeć i zostawić mojego dziecka samotnym. Nie chcę nigdy więcej samotności.
♦ Amortencja pachnie mi domem. Oparami farb i werniksu, pokrytymi intensywną mieszanką perfum, sama nie wiem, czy męskich, czy damskich. Czuję kubańskie cygara, które kojarzą mi się z Otto, i jego silnymi ramionami. Ponad to wszystko najsilniej przebija się jednak dusząca woń kowenowych kadzideł i… Palonego opium. Zapach, który ogarnia mnie za każdym razem, kiedy zanurzam twarz we włosach Maeve.
♦ Moje ulubione zaklęcie to legilimens. Jest coś szalenie uzależniającego w nurzaniu się w odmętach ludzkich umysłów: gdzieś pomiędzy misternymi strukturami pamięci i chaotycznymi splotami cudzych myśli odnajduję sens życia.
♦ Mój patronus przyjmuje formę węża — kobry królewskiej.
♦ Wróżbiarstwo to dla mnie niewinna obsesja: pół mieszkania zajebane wycinkami z horoskopów i taliami tarota, najgorzej. Chcę wierzyć, że los mi sprzyja, bo sprawami doczesnymi potrafię zająć się na własną rękę.
♦ Czarna magia? Cóż, prawdziwe czarnoksięstwo mieszka na mych wargach i języku. Zawsze wiedziałam, że prędzej czy później będę musiała zagłębić się w mroczne arkana tej sztuki, jeżeli chcę osiągnąć prawdziwą wielkość. Czarna magia jest dla mnie wyłącznie narzędziem w drodze do celu, a nie celem samym w sobie.
♦ Za swoje największe osiągnięcie uważam moje Imperium Sekretów; rozbudowaną siatkę szpiegowską i misterną sieć przepływu tajnych informacji, która rozciąga się przez cały Nokturn na resztę magicznego Londynu, niczym oblepione pajęczynami gniazdo akromantuli z kilkorgiem par wszystkowidzących oczu… Wciąż jednak aspiruję do czegoś więcej.
♦ Stoję po stronie mojej rodziny. Zaczynam rozumieć, że nie wszyscy jej członkowie muszą nosić nazwisko Malfoy.
♦ Moje serce w całości należy do nich.
[+]Kartki wyrwane z modlitewnika
Jego spojrzenie zdawało się zapadać w niej jak w słodkim trzęsawisku z obrzydliwego lukru. Wprowadzała go w dziwny nastrój, wartki strumień jego myśli zamieniała w ospałą rzekę srebrzystego miodu, z którego ciężko było cokolwiek odłowić. Gdy spędzał z nią zbyt dużo czasu, zaczynał czuć się jak dzieciak posadzony przed workiem cukierków. Smakował wciąż i wciąż jej obecność, mimo że czuł się pełen i miał dość. Słodycz zapychała zmysły, nie dopuszczała niczego innego. Oblepiała przełyk i zęby, od pewnego momentu myślał tylko o tym, aby się jej pozbyć, a jednak nie przestawał.
Peregrinus Trelawney

Kiedy mówiła taka przejęta, brzmiało to niczym jakieś kazanie. Jakby wszyscy Śmierciożercy zostali złapani, a Lorraine była tą, która miała udzielić im ostatniego namaszczenia przed sądem ostatecznym. Jakby miała ich uświadomić o wszelkim złu, które dokonali w swoim życiu. Jakby miało to cokolwiek zmienić w ich żywotach, które w większości były już spisane na stratę.

Stanley Andrew Borgin

Bardziej niż tańczące pod zasłoną woalek panie z dobrego domu podobała mu się teraz ona — ktoś na kogo wcześniej nie zwróciłby aż takiej uwagi — wtedy bardziej niż uniesienia interesowała go po prostu kariera. Dziś, kiedy tu siedział, postać o tak iście arystokratycznej urodzie, a jednocześnie duszą zszarganą byciem potworem zdolnym do pożerania cudzych serc, wydawała mu się o wiele bliższa. Tylko Lorraine wciąż ukrywała swąd spalenizny pod grubą warstwą eleganckich perfum. Pozowana dama — niegotowa na to, co on już chwycił i nie zamierzał tego puszczać. Ach, podobało mu się to określenie. Pozowana dama.
Umbriel Degenhardt

Ale umysł wypełniała jej tylko i wyłącznie słodka piosenka, której melodia ciągnęła ją gdzieś dalej i dalej, w objęcia skrytej między falami istoty. Kojarzyła jej się w tym momencie Lorraine. Jej przyjemna, upijająca aura, którą potrafiła roztaczać dookoła siebie, kiedy korzystała z wilego uroku. Jej dotyk, tak samo jak ten kryjącej się w toni syreny, zachęcał do pozostania w jej objęciach na dłużej, na zawsze, a jej pocałunki pozwalały zachłysnąć się trwającą w tym momencie chwilą.

Ambrosia McKinnon

Nad nim pochylała się ta dziwna istota. Białe włosy, obłąkańcza mieszanka słów, które zlewały się mężczyźnie w dziwną pieśń, zaśpiew upiorzycy. W szarych oczach Othella zagościła trwoga. Były takie momenty, gdy bywał ludzki, aż nazbyt, żeby mu się to podobało. Teraz lękał się, jak przy sennym paraliżu. Taki słaby… Lorraine mogła uczynić z nim cokolwiek chciała. Niewysławialnie się tego bał.

Othello Fawley
[+]Trumienka zakopana w lesie
— Stworzeni na obraz bogów — powtórzył za nią czarodziej w tonie lekkim co prawda i wskazującym na jego niezbyt wielkie zaangażowanie w religię, lecz w żadnym razie nie kpiącym. — Spotkania z bogami opisują jako wielkie złączenie. Dusze wzlatujące ku słońcu, które zatopione w jego świetle same stają się światłem, kropla włączona do oceanu boga. A ty z tego złączenia z boginią wynosisz pretensję. I jakże to ludzkie. Pomyślałaś, że bogini mogła okazać i inne ludzkie ułomności? Jak kłamstwo? — Być może zakrawało to na bluźnierstwo, nazywać Boginię Matkę kłamczuchą, lecz w zuchwalsze już sposoby zdarzało się Peregrinusowi Trelawneyowi podważać jej autorytet całokształtem swoich prac. — Jeśli wierzyć, że to bogini była pierwszą przyczyną, początkiem świata, musiał też istnieć i moment, gdy była samą i samotną. Samotność nie przechodzi łatwo przez gardło. — Bawił się tak chwilę ideą, lecz nie przywiązał do niej nadto. Oddał ją Lorraine, aby zrobiła z nią, co tylko zechce.
— Czujesz się tutaj samotny ze mną? — spytała nagle Lorraine, nie podnosząc jednak oczu znad ścieżki, jak gdyby samo spojrzenie na Peregrinusa miało na nią sprowadzić gniew bogów. — Tak jak w tamtym lesie? W lesie z zaświatów?
— Jesteś wierząca, więc pozwól, że opowiem ci to w ten sposób — zaczął w końcu, ważąc każde słowo. — Czasem gdy się spotykamy, zastanawiam się, czy aby nie ślę słów do ciebie w pustkę. Jak gdy modlisz się i wątpisz, czy to ona słyszy cię, czy to cały wszechświat słucha i porywa litanie, zanim do niej dotrą. Lecz w tych momentach, gdy już poczuję twoją obecność… Kropla włączona do twojego oceanu? Trudno wtedy uwierzyć, że nasze obecności nie były kiedyś jedną. — Spojrzał na nią, aby na własne oczy obejrzeć tę obecność ewidentną, choć nieuchwytną. Spacerującą z nim po lesie białogłową ikonę Bogini z kowenowej kaplicy. Bliską reprezentację czegoś, co pozostawało daleko nieuchwytne. Pojawiającą się niespodziewanie wśród najgłębszych zakamarków jego duszy.

Trwali w tym tańcu od lat.
Podejrzewał, że w swojej łaskawości Bogowie dbali, by rodzili się i umierali wspólnie, wcielenie za wcieleniem, dusza za duszą. Bez niej nie istniała ta rodzina. Nie istniał nawet on. Pamiętał czasy, gdy była Dziewicą, tak doskonałą w swojej czystości. Wiedział, że doczeka czasów, aż stanie się Staruchą, a jej drżące palce z trudem będą wystukiwać Nokturny Chopina na zdezelowanym pianinie w nędznym zaułku Podziemnych Ścieżek. Uczynił ją Matką, bo nikt inny nie miał na tyle odwagi, by to zrobić, choć dziecko, które jej ofiarował było równie martwe co ona.
Baldwin Malfoy





A gdy cię zapomni to, co ziemskie,
do cichej ziemi powiedz: Płynę.
Do bystrej wody powiedz: Jestem.


Tancerka wpierw, która nagle swoje ciało trwożne
zatrzymała jak gdyby wlano spiż w jej istnienie dziewczęce,
smutna i zasłuchana — kiedy z woli przemożnej
wtargnęła muzyka w jej przemienione serce.
Już bliska była choroba. Już owładnięta jej cieniem
krew napierała mroczna, lecz podejrzliwie i z drżeniem
ku naturalnej wiośnie parła popędem samym,
wciąż hamowana ciemnością, upadkiem, dławionym porywem,
świeciła ziemskim blaskiem. Aż biciem serca straszliwym
weszła w otwarte bez nadziei drzwi.

— Sonety do Orfeusza, Rainer Maria Rilke

— OFICJALNY SPOT REKLAMOWY NECRONOMICONU —
— ZACZEPKI —
— NPCS —
— LORE RODZINY LORRAINE —
— LORE NOKTURNU —
— PORTRET AUTORSTWA DESMONDA MALFOYA —


They see her as the Earth Figure, a demi-goddess whose special charge is to protect the tribes through her powers of violence. She is Reverend Mother to their Reverend Mothers. To pilgrims who seek her out with demands that she restore virility or make the barren fruitful, she is a form of antimentat. She feeds on that proof that the analytic has limits. She represents ultimate tension. She is the virgin-harlot, she is vulgar, witty, knowledgeable to a depth that terrifies, cruel when she is most kind, unthinking while she thinks, and when she seeks to build, she is as destructive as a coriolis storm.
— Dune Messiah, Frank Herbert



Frida
POSTAĆ AUTORSTWA: BALDWIN MALFOY
Lalka — to przemożna potrzeba, a zarazem jeden z najbardziej uroczych instynktów małych dziewczynek. Troszczyć się o kogoś, okrywać, stroić, ubierać, rozbierać, ubierać na nowo, pouczać, łajać nieco, kołysać, pieścić, usypiać, wyobrażać sobie, że coś jest kimś — w tym zawiera się cała przyszłość kobiety. Tak marząc i szczebiocąc, robiąc wyprawki i pieluszki, szyjąc sukieneczki, staniczki i kaftaniki, dziecko staje się dziewczynką, dziewczynka staje się młodą dziewczyną, młoda dziewczyna — kobietą. Ostatnia lalka zamienia się w pierwsze dziecko. Równie trudno sobie wyobrazić małą dziewczynkę bez lalki, jak kobietę bez dziecka: obie są prawie równie nieszczęśliwe.
— Nędznicy, Victor Hugo



Orfeusz
POETA PODZIEMI
He never sleeps, he says. He says he’ll never die. He bows to the fiddlers and sashays backwards and throws back his head and laughs deep in his throat and he is a great favorite, the judge. He wafts his hat and the lunar dome of his skull passes palely under the lamps and he swings about and takes possession of one of the fiddles and he pirouettes and makes a pass, two passes, dancing and fiddling at once. His feet are light and nimble. He never sleeps. He says that he will never die. He dances in light and in shadow and he is a great favorite. He never sleeps, the judge. He is dancing, dancing. He says that he will never die.
— Blood Meridian, Cormac McCarthy

Godność króla żebraków wymagała, aby jadał na złotym talerzu, nawet kiedy nie miał co włożyć do gęby. Nie był królem, choć nosił swoje splugawione nazwisko niczym koronę. Nie był królem, choć miał swój orszak, który razem z nim śmiał się i płakał. Nie, Armand Malfoy był kimś więcej niż królem. Całe światy rodziły się i ginęły na skinięcie jego pióra. Wszystko, co istniało, było zależne od jego tchnienia, od słów, jakie wybrał, aby to opisać, przyoblekając kość w ciało, przemieniając złoto w proch. Wszystko, co istniało, istniało tylko dlatego, bo taka była jego wola. Złota misa była trybularzem, w którym składał ofiarę całopalną dla jedynego boga, jakiego znał.

Dla samego siebie.

Orfeusz był wolnym, ponieważ wyrzekł się świata, w którym wszystko musiało mieć przypisaną wartość. Wybór poety, tak o tym mówił. Wielu wierzyło, że wystarczyło sypnąć mu galeonami pod stopy, aby mieć go na własność. Wierzyli, że sprzedałby każdego, jeżeli tylko taki naszedłby go kaprys. Próżna zachcianka próżnego człowieka, który życie spędzał na próżnowaniu. Łatwiej było nazwać go hedonistą, bo odnajdywał piękno w podłości swego położenia. Nie interesowały go jednak przyziemne przyjemności — nie w sposób, w jaki myśleli o tym inni.

Orfeusz był najbardziej rozpasanym z ascetów. Znał zarówno dostatek jak i biedę, posmakował wielkości, a potem splunął nią, aby przepłukać usta deszczówką z brudnej rynny.

Dawno już zdusił w sobie instynkt uczynienia swojego życia bardziej komfortowym. Nie dlatego, że nie rozumiał potrzeby posiadania domu, do którego można byłoby wracać. Rozumiał aż nazbyt dobrze. Potężna była to potrzeba, przeciwstawiał się jej jednak całym sobą, dlatego nikt nie miał nad nim kontroli. Nie miał niczego wartościowego, więc nikt nie mógł mu niczego zabrać, niczego narzucić. Nikt nie zmusiłby go do podporządkowania. A cywilizacja potrzebowała porządku, podporządkowania określonym wartościom: Armand Malfoy mianował się tej cywilizacji wrogiem, uosabiał bowiem popęd do chaosu, którego człowiek cywilizowany nie potrafiłby zaakceptować. Udowadniał to sobie niszcząc piękne misy wysadzane szmaragdami. Udowadniał to sobie, gdy palił najtańszy tytoń, nosił zapuszczone ubrania. Pisał na skrawkach papieru, nie na drogich pergaminach, a pisząc, zasiadał przy kulawym stole, który chwiał się przy każdym ruchu.

Najbardziej chyba tęsknił za książkami, a jednak nie zawahałby się ani chwili przed ogołoceniem z reszty kartek tych, które posiadał, gdyby zabrakło mu bibułek do skręcania papierosów.
[+]Fresk fałszywej bogini









Z wzrokiem utkwionym we fresku, wyciągnęła rękę ku naściennemu malowidłu, po czym postąpiła krok do przodu. I kolejny. I kolejny. Nie wiedzieć kiedy, znalazła się tuż przy ścianie. Nie wiedzieć kiedy, jej palce gładziły powierzchnię pochlapaną tynkiem — i farbą, pomyślała, gdy wodziła powoli wzdłuż konturów fresku — i krwią. Było coś sensualnego w jej gestach, w sposobie, w jakim przylgnęła do zimnej ściany, ocierając się o nią jak stęskniony pieszczot kot. Gdzie jesteś?, zdawała się szeptać rozpaczliwie, chociaż z jej drżących ust nie padło choćby słowo, gdy sunęła dłońmi wzdłuż smug tynku, szukając Baldwina pośród chropawych impastów pozostawionych przez jego palce. Żadne westchnienie nie uleciało spomiędzy rozchylonych lekko warg. Oddychała ciężko, coraz ciężej, a jej pierś unosiła się gwałtownie, jak gdyby Lorraine nie wiedziała, czy śmiać się, czy szlochać. Pozostawała jej jedynie niema skarga. Gdzie jesteś?
Dlaczego jej to zrobił? Jak mógł jej to zrobić?
W bogini nie było nic z Lorraine. To jej twarz zawsze dawał przedstawieniom bogini, jej oczy — jej wspomnienia próbował zaklinać w swych płótnach, jak wezwania litanii wznoszone w jej intencji — zawsze w jej intencji. Dlaczego, pytała, tak samo dramatycznie, jak i on pytał w listach, dlaczego mi to zrobiłeś? Czym ci zawiniłam?
Odpowiadało jej milczenie, a milczenie było przecież najbardziej bluźnierczym z aktów, na jakie mogli sobie pozwolić. Bluźnierstwo. Bluźniercza bogini na bluźnierczym ołtarzu. Dla ciebie wszystko jest bluźnierstwem, czyż nie, Baldwinie?
W bogini nie było nic z Lorraine, ale w bogini nie było też nic z Baldwina. Widok kubistycznej kompozycji, modernistycznej kpiny wobec malarstwa klasycznego, które Baldwin kochał przecież najbardziej, kłuł ją w serce. To nie był jego styl.
To nie był Baldwin.

Gdzie jesteś, chciała zapłakać, bo chociaż patrzyła na obraz Baldwina, nie znajdowała w nim siebie. A co gorsza, nie znajdowała w nim jego. Gdzie jesteś, powtarzała. Przesunęła paznokciami po ścianie, jak gdyby chciała zdrapać z niej farbę zmieszaną z krwią, która była jej tak droga, warstwa po warstwie, zgrzytnęła zębami. Warstwa po warstwie, dopóki nie zdarłaby wszystkiego z tej ściany, łamiąc przy tym paznokcie. Dopóki nie odsłoniłaby zaklętego w dziele Baldwina. Pierwociny jego duszy, którą rozmazał na ścianie domu Anthony'ego. Potem pomazałaby fresk fałszywej bogini swymi własnymi pokrwawionymi palcami, gubiąc połamane paznokcie. Bo Lorraine chciała cierpieć i chciała krwawić.
Chciała, aby jej krew mogła zmieszać się z krwią Baldwina.









Nie było w niej zawahania, gdy przytuliła się policzkiem do chropowatej powierzchni ściany, przymykając oczy, w których widać było dzikość. Cała w tej chwili była dzika, dzika i przepyszna, jak gdyby na widok dzieła Baldwina pozbyła się wszelkich zahamowań. Uderzyć głową w ścianę. Rozciąć skórę na czole, a może roztrzaskać czaszkę, aby popłynęła gorąca krew. Uderz, pomyślała nieprzytomnie, no dalej, uderz. Oderwała na chwilę czoło od ściany, jak gdyby próbowała ocenić, jaka odległość byłaby wystarczająca. Jak mocno powinna wyrżnąć w ceglany mur, aby rozbić głowę.
Zamiast tego powoli oparła się czołem o ścianę.
We fresku Baldwina było wszystko, co stłumiła w sobie Lorraine w trakcie rozmowy z Anthonym. Wszystko, co przemilczała. Nic dziwnego, że widok własnej, wywleczonej na wierzch duszy ją przeraził. Jak wiele zamknąć można było milczeniu? Nic. Wszystko.
Gdyby Anthony stanął twarzą w twarz z własną duszą, czy zdołałby ją w ogóle rozpoznać? "Kiedy pierwszy raz ją zobaczyłem wraz z unoszącym się wkoło zapachem krwi, wzbudziła we mnie niepokój […] teraz zaś, za każdym razem gdy odwiedzam jej pokój, czuję spokój, którego brakuje mi poza nim", przyznał cicho Anthony, zupełnie jakby nie chciał przeszkadzać świeżo narodzonej bogini.
— Gdybyś widział te ściany tak, jak ja je widzę — wyszeptała Lorraine, na chwilę odwracając ku niemu twarz — było coś upiornego w tej twarzy, w pustych oczach, tak bezbrzeżnie smutnych, a może tak bezbrzeżnie obojętnych — było coś upiornego w tym szepcie, w tym głosie, tak obcym, tak odległym. — Nie czułbyś spokoju.
Bogini z fresku nie kpiła bowiem Lorraine. Kpiła z Anthony'ego. Z fałszu, jaki w nim tkwił, bo jak wiele można było rzeczy powiedzieć o Baldwinie, tak tego, że nie żył swoją prawdą, nie można mu było nigdy zarzucić. "Nie schowasz się przede mną", szeptał zdradziecki fresk, w który wlał to, co widziała, wchodząc do wnętrza jego głowy.
Kochała ten fresk. Tak samo kochała martwą synogarlicę, którą posłał jej ojciec. Nie bez powodu wypchała ją, po czym postawiła dumnie na widoku, tak, aby wszyscy odwiedzający Necronomicon mogli ją podziwiać. Dowód ojcowskiej miłości, oprawiony dłońmi córki. "Spójrzcie na me dzieło, o potężni…" I podziwiajcie. Czy istniało bowiem doskonalsze dzieło? Nie, przemknęło jej przez głowę, jeszcze nie. Wciąż na klęczkach przesunęła się dalej, aby móc sięgnąć w stronę zasłony. Jednej z dwóch zasłon, które stanowiły swoiste obramowanie wymalowanego na ścianie fresku. Pociągnęła mocno za drogocenny materiał. Nic się nie stało, co zresztą było do przewidzenia: sięgnęła więc po różdżkę, schowaną w rękawie sukni.
Zasłony opadły na ziemię.
Na twarzy Lorraine, której pierś wznosiła się i opadała w delikatnej zadyszce, odmalował się wyraz delikatnej satysfakcji. Szkoda, że Anthony nie słyszał wystąpienia Baldwina na Muzie. Być może wtedy spojrzałby na fresk inaczej.
"Spójrzcie na me dzieła, o potężni, i… Rozpaczajcie."
— Nie będzie żadnych obietnic — wyszeptała. — Nie będzie żadnych przysiąg. Nie ma większej przysięgi ponad krew na tej ścianie. To też i moja krew, Anthony. Baldwin… — Trzymała sztywno swoją bolejącą głowę, jak gdyby była dumna ze swego bólu. Jak gdyby chciała powiedzieć: ja — ja jedna umiem kochać go tak, jak na to zasługuje — ja, nie ty. Ja jedna go rozumiem. — Nigdy nie zamalujesz jego fresku. Nigdy go nie zakryjesz. — Nie wiedziała nawet, kiedy osunęła się na ziemię, kiedy jej kolana oparły się o zimną podłogę, jak wtedy, gdy klęczała w kowenie. — Nie zniszczysz go. Nigdy.
[+]Kropielnica na wodę święconą







Nie kroczyła.
Płynęła.
Ciało pozbawione ciężaru woli zdawało się przecież tak lekkim. Nie należało już do niej. Może nigdy nie należało do niej.
Nie była świadomą tego, co robi. Świadomość przypominała poszum wody, bijącej gdzieś w oddali. Lorraine była wodą poddającą się biernie nurtowi obcego wpływu. Nie bystrym strumieniem, lecz wspomnieniem strumienia, który wylał, stając się rozlewiskiem. Stopy jej bezgłośnie sunęły po stopniach, kiedy spływała leniwą kaskadą wzdłuż schodów. Ręce podtrzymywały rozlewające się na boki fałdy sukni o konserwatywnym kroju. Nie dało się jednak złapać wody. Zbyt łatwo przeciekała przez palce.

— Woda… — Jak wiele tęsknoty wydawało się mieścić się w tym jednym słowie, gdy obróciła je w ustach. Słodycz wina na języku zastąpił słony posmak morskiej wody. W Londynie nie ma wody, chciała powiedzieć Lorraine. Nie ma ziemi, bo zalano ją betonem. Nie ma powietrza. Zatrute zostało tak samo jak woda. I tak nigdy nie było jej tutaj wystarczająco, aby ukoić bezmiar wilej tęsknoty. Tęsknota wylewała się więc z wanny na podłogę. Zawodziła w rynsztokach, gdzie mieszała się z odchodami metropolii. Spływała zanieczyszczonymi kanałami do miejskich doków. Tutejsza woda dawno już zapomniała o tym, czym jest wolność. Nie śpiewała. Nie tańczyła. Była martwa, choć postępowała wciąż dalej, jak niekończący się kondukt pogrzebowy. Tamiza była ściekiem Londynu, angielskim odpowiednikiem greckiego Kokytos, spływającym popiołem. Nic już tutaj nie ma poza popiołem, chciała powiedzieć Lorraine. Nawet ognie zgasły. Tylko oczy półwili wciąż lśniły płomieniem świec stawianych na ołtarzu bogini podziemia. Była jej kapłanką, czuwającą u brzegów Lete, aby pomóc przeprawić się duszom przez porywistą toń. A może była samą boginią, gotową otulić wodami zapomnienia jak włosami spływającymi kaskadą na wątłe ramiona. Gdzie się kończyło jedno wspomnienie, tam powinno zaczynać się drugie. Ale te zbyt często przenikały się ze sobą w wypaczonej przez legilimencję pamięci Lorraine, która zamiast się nad tym zastanowić, po prostu… Wsłuchała się w odgłos płynącej wody.

— A gdy cię zapomni to, co ziemskie, do niewzruszonej ziemi powiedz: płynę. Do bystrej wody powiedz: jestem — odpowiedziała lekkim tonem, jak gdyby wiersz, który cytowała, nie był ciężki od znaczeń. To była przecież jej modlitwa. Być może jedyna, jaka wciąż się liczyła. Jej umysł musiał przypominać nurt porywistego strumienia, gdy pozwoliła zagłębiać się w nim legilimencją macosze. Zawsze w ruchu. Zawsze w ruchu. Myśli musiały płynąć, niepowstrzymane, bo zatrzymać się, znaczyłoby poddać się bez reszty wpływowi legilimencji. Musiała być jak woda. To nie było takie znowu trudne, odkąd przeczytała, że wile są z wodą szczególnie związane. Więc była wodą. Spróbuj schwytać wodę w ręce. Jeszcze nikomu się nie udało.
Prawie nikomu.
"Ja jestem Ozymandias", szeptał Baldwin, zanurzywszy palce w strugach jej włosów, spływających na ramiona lśniącą taflą. "Ty jesteś Nefertari." Nie rozpłynęła się pod jego dotykiem. Nie uciekła. Pozwoliła się zatrzymać w miejscu, które oboje od dawna nazywali przecież domem. Z Baldwinem czuła się bezpieczna. Może dlatego nie widać było po niej teraz żadnej obawy. Jakże wiele musiała jednak przejść, by móc powiedzieć po prostu: "jestem".
— Odgłos płynącej wody jest dla mnie tym, czym dla innych trzaskanie ognia w kominku. Nie miałam nigdy problemów z zasypianiem w przestrzeni dormitorium Slytherinu, pośród szemrzących zamkowych lochów odnajdywałam bowiem potrzebny mi spokój. Tylko za tym tęsknię na Nokturnie… Choć nocami słychać tam czasem pijackie szanty niosące się odległym echem po wodach kanału. — Uśmiechnęła się delikatnie. — Nie, szum wody mi nie przeszkadza. Nie jest ani kierunkowskazem, ani przestrogą. Jest niczym puls. — Jej smukłe palce, oparte o drewniany podłokietnik, zaczęły wystukiwać rytm z precyzją wskazówki metronomu. Stuk stuk. Stuk stuk. W takim samym, spokojnym metrum musiało bić serce w jej piersi. Nieprzerwanie wpatrywała się przy tym w twarz mężczyzny, jak gdyby chciała w ten sposób podzielić się z nim swoim spokojem. Stuk stuk. Stuk stuk.
[+]Psalmy pośród ruin









Niespiesznie powiodła palcami po klawiszach wyrysowanych ręką Mirandy. Po atrapie pianina, na której nauczyła się wygrywać melodie, choć bez odpowiedniego zaklęcia, spod klawiszy nie mogły popłynąć dźwięki. Muzyka, którą grała, grała tylko w jej głowie. Rozbrzmiewała w przestrzeniach umysłu Lorraine, zagłuszając to, czego półwila słyszeć nie chciała. Zagłuszając odgłosy miejsca, które kiedyś nazywała domem.
Nie odwróciła się, gdy usłyszała skrzypienie rozeschłych desek podłogi uginających się pod naporem czyichś kroków. Nie musiała. Znała te kroki — znała je, chociaż nigdy nie przynależały do tego domu — ale dom nie zawsze był tylko miejscem.
— Tego jeszcze nie słyszałeś — odezwała się w końcu. Choć muzyka nieco przycichła, palce półwili wciąż przebiegały po drewnianych klawiszach, wygrywając wciąż na nowo tchnącą smutkiem melodię.
Nie odwróciła się.
— Formalnie to wciąż madrygał. Bardziej melodyjny niż recytatyw, bardziej mówiony niż aria. A jednak czuć tutaj wczesnobarokową świeżość operowej formy, której Monteverdi jest ojcem, a Jacopo Peri — matką. — Ani na chwilę nie przerwała gry. — Il lamento della ninfa, nazwał go. Lament nimfy. "Miłości, miłości", zawodzi nimfa, "tyle mi zadałeś bólu". Ale to nie jest już próba przywrócenia starogreckiej monodeklamacji, ideału reprezentowanego przez klasyczny teatr. Chór rodem z antycznej tragedii, który opłakuje jej niedolę, choć trzyma się ściśle określonego metrum, rozbrzmiewa renesansową polifonią głosów. A śpiew nimfy jest w stylu recitativo arioso. Ciągnie dźwięki, jak gdyby mówiła i płakała jednocześnie. Jej ból nie mieści się w pięciolinii. Jej ból jest barokowy. — Uśmiechnęła się niemal, pozwalając wybrzmieć frazie w ciszy spowijającej ruiny. — "Pozwól mi umrzeć, żeby więcej nie cierpiała" — zanuciła cicho, zanim przetłumaczyła tekst madrygału na angielski — "albo kochaj mnie. A jeśli nie kochasz, zamilcz, proszę, i kochaj mnie, kochaj w milczeniu. Tak między gniewnymi łzami wznosiła głos do nieba." — Wygrawszy ostatnie nuty tetrachordu lamentacyjnego, płynnie przeszła do innej melodii, pozwalając palcom delikatnie oprzeć się o klawisze, gdy przeszła w bardziej modalną, statyczną harmonikę. — Mając w pamięci Lament Orfeusza z opery L'Orfeo, którą Monteverdi napisał blisko trzydzieści lat wcześniej — ciągnęła — Lament Nimfy, z jego silnie ekspresyjną melodyką, opartą na dysonansach i chromatyce, zdaje mi się… Zdaje mi się dalece smutniejszym. Dalece bardziej gniewnym. Lubię myśleć, Baldwinie, że ta nimfa to Eurydyka. Bo czy ktoś pochylił się kiedyś nad bólem Eurydyki?
[+]Pokrwawione kartki dramatu










Miłość Lorraine zawsze musiała być zmieszana z okrucieństwem. Nigdy nie wiadomo, gdzie kończyło się jedno, a zaczynało drugie. Była okrutna, będąc najbardziej czułą, maskując okrucieństwo czułościami. Była najbardziej czuła, gdy dopuszczała się okrucieństw.
Z Maeve, miłość po raz pierwszy była taka, jaka powinna być miłość.
— Kocham cię, Maeve — powiedziała Lorraine, wpatrując się w gwarną ulicę. Oparła się swobodnie o barierkę, na tyle blisko Maeve, aby ich ramiona mogły stykać się ze sobą bez jednoczesnego przytłoczenia wilą fizycznością. — Nie mówię tego wystarczająco często. — Nie pamiętała, kiedy ostatni raz wypowiedziała te słowa na głos. Miłość nie była jej pierwszym językiem. Mogła nią oddychać, mogła jej smakować, dotykać, żyć nią, ale nie potrafiła o niej mówić. Miłość — zawsze bardzo ostrożnie wypowiadała to słowo. Obracała je na języku, badając nieufnie syczące głoski, akcentowała na różne sposoby, próbując znaleźć ten jeden, właściwy.
— Miłość to mój puls, to krew, która mnie stworzyła. Miłość płynie w moich żyłach. Jak mam cię kochać, jeżeli nie pozwalasz mi ich dla ciebie otworzyć? — Wreszcie na nią spojrzała. Jeżeli tylko Maeve na to pozwoliła, ujęła jej dłonie jak gdyby chciała złożyć w nich swoje serce, te same, które jej przyobiecała. — Jak mam cię kochać, najdroższa? — powtórzyła pokornie, z wyraźnym przejęciem malującym się na twarzy. — Pokaż mi, jak mam cię kochać.
[+]Wężowe sploty gobelinu






Lorraine Malfoy stała pośrodku niewielkiej sali sytuowanej na piętrze gospody Danse macabre, wpatrując się w zaczarowany gobelin, który pokrywał ścianę naprzeciwko okna. Przyglądała mu się z takim samym skupieniem, z jakim przyglądała mu się lata temu, choć wtedy robiła to z wysokości ramion ojca: Armand Malfoy wziął córkę na ręce, aby ta mogła przyjrzeć się misternym zagięciom draperii, historii tętniącej w splocie nadgryzionej przez mole tkaniny, w ściegach, w których splatały się ze sobą czasy minione, i te, które dopiero miały nadejść. Gobelin rozciągał się na ścianie jak pajęczyna, w której trwali zaplątani królowie i chłopi, święci i grzesznicy, dzieci i starcy. Szkielet w koronie obejmował w pasie drżącego mnicha, wycieńczonego od wyrzeczeń pustelniczego życia. Dziewczyna w ciężkiej szacie wyszywanej złotogłowiem całowała nagą czaszkę młodzieńca odzianego w łachmany. Bose stopy dzieci deptały po szkarłatnych trenach królowych, które przyciskały je do swych gnijących łon. Nitki czerni i karmazynu przenikały się wzajemnie, tworząc obraz korowodu, który nigdy się nie kończył.

Danse macabre, wyjaśnił wtedy ojciec, którego głos zdawał się wnikać pomiędzy sploty materiału, budząc do życia zatarte przez czas detale haftu, taniec śmierci. Ciało za ciałem, kość w kość, ramię w ramię. Orszak nigdy się nie zatrzymuje. Wszyscy obracają się w kręgu złączonym krwią, bo śmierć, tak jak rewolucja, wprowadza swój ład: ulice spływają krwią tak samo błękitną, jak i czerwoną. Wszyscy wirują w rytm martwego mazura. Śmierć prowadzi, przywodząc do wspólnego korowodu królów i żebraków. Koronowane głowy i bose stopy spotykają się w prochu. Wszyscy rozpadają się i stwarzają w tym samym prochu. Orszak nigdy się nie zatrzymuje.

Trochę jak w tańcu wil?, spytała Lorraine, obejmując ojca za szyję.

Trochę tak, odpowiedział poważnie Armand.

Drgnęła, poruszywszy się w jego ramionach na widok węża, wypełzłego niespodzianie z otchłani oczodołów kościanego wodzireja, który prowadził w tańcu księżniczkę o równie pustych oczach. Wyhaftowany na tkaninie gobelinu wąż zaczął kąsać szyję kobiety, owinąwszy się wokół niej niczym kunsztowna kolia. Nic nie robił sobie z bezgłośnego protestu księżniczki, której bezkrwiste wargi rozchyliły się w niemej skardze. Jej szkieletowy partner uśmiechał się, szeroko — bez ust i bez cienia litości. Lorraine uśmiechnęła się, sunąc palcem po lśniących łuskach węża, wijącego się w syczącym, serpentynowym splocie wokół szyi kobiety, a Armand odwzajemnił jej uśmiech. Śmierć także się uśmiechała, jednako do wszystkich, a jej oczy nie różniły się niczym od oczu ojca spoglądających w stronę ukochanej córki.

Lorraine Malfoy miała oczy swojego ojca.

Dobrze wiedziała, że świat nie jest sprawiedliwy, a jednak, wpatrując się w puste oczy śmierci utrwalonej w gobelinie, Lorraine czuła ten sam spokój, jaki ogarniał ją w kaplicy zakładu pogrzebowego. Życie mogło nie być sprawiedliwe, ale śmierć już tak. Gobelin pulsował w półmroku, szepcząc cicho w zagięciach materiału, w zmęczonych splotach, które pamiętały więcej niż jakiekolwiek ludzkie oczy. Nucąc ponurą pieśń, której nuty odbijały się w wyszytych na gobelinie kręgach krwi. Pieśń, której rytm wyznaczał łoskot opadających pod gilotyną głów. Koronowane głowy i bose stopy spotykają się w prochu, powtarzała w myślach słowa ojca. Księżniczki – wciąż jeszcze czuła niesmak na wspomnienie tytułu, jakim zwrócił się do niej Rodolphus — i prostytutki. Królowie i żebracy. Bogacze i poeci. Aurorzy i Śmierciożercy. Wszyscy rozpadamy się i stwarzamy w tym samym prochu.

Wyciągnęła rękę, aby popieścić węża, który wciąż wił się wokół szyi księżniczki uwięzionej pośród splotów gobelinu. Teraz nie potrzebowała pomocy ojca, aby dosięgnąć jego połyskliwych łusek. Gad nastawił łeb, wyraźnie zadowolony z jej pieszczoty. Lorraine uśmiechnęła się lekko. Uśmiechać wydawał się także wąż, który wysuwał swój rozdwojony język, wyszyty za pomocą cienkiej, czerwonej nitki.
[+]Opowieści z czasów podboju








— Od opowieści o wojnie wywodzi swój początek nasz ród — powtórzyła Lorraine. — Od opowieści o podboju, którego skutki widoczne są nie tylko w naszym prawie, architekturze i heraldyce, ale i w języku, jakim się posługujemy. Podboju Anglii przez Normandię dokonanego przez króla Wilhelma Zdobywcę… Choć wprzódy znany był pod innym imieniem. Był Wilhelmem Bękartem, normandzkim książątkiem, szukającym żołnierzy, gotowych poprzeć jego sprawę. Wielki nasz przodek zaciągnął się w służbę księcia, choć nie był żołnierzem. Armand Malfoy był… Nikim. Przybył znikąd. Nie nosił niczyich barw. Nikomu nie przysięgał. Nikt nie znał jego imienia. A jednak okazał się potężniejszym niż cała armia księcia razem wzięta. To on przeprowadził jego statki przez wodę. To on przepowiedział kurs komety, zwiastującej pogrom. To on spętał wolę przeciwników księcia, doprowadzając do druzgocącego zwycięstwa. — Lorraine opowiadała starannie wyuczoną legendę tak, jak gdyby sama była jej uczestniczką. Wreszcie zmuszona była jednak wziąć głęboki oddech, zanim podjęła opowieść dalej. — Potężny był to czarodziej. To po nim otrzymał imię mój tata. Po tym, który ustanowił nasz ród na angielskiej ziemi. Po zakończeniu kampanii wojennej, wielki nasz przodek wyróżniony został przez samego Wilhelma Zdobywcę. Z królewskiego nadania przypadł mu majątek ziemski w Wiltshire, gdzie wzniósł swój dom, Malfoy Manor. Nie chciał rezydencji na królewskim dworze. Król był dla niego tylko narzędziem. Niczym więcej. Ostatecznie liczyła się bowiem tylko rodzina. Tylko jej wpływy. Na przestrzeni wieków traktowaliśmy więc kolejnych władców jako narzędzia. Nie zawsze wiedzieliśmy, jak się nimi posługiwać, nie wszyscy nasi przodkowie posiadali bowiem odpowiednią biegłość. Niektóre narzędzia okazywały się zaskakująco precyzyjne, inne, rozczarowująco wręcz tępe… Nawet wtedy, gdy kierowała nimi wprawna ręka. Nie urodziliśmy się, żeby walczyć w wojnach. Normandia narodziła się z przemocy i ekspansji, ale nie stamtąd wzięliśmy swoje korzenie. My pochodzimy z dorzeczy Lotaryngii, z terenów pogranicza. Tam narodził się Armand Malfoy. Nikt nie wie, co działo się z nim, zanim wstąpił w służbę normańskiego księcia. Wiemy jednak, że to on uczynił go królem. To on uczynił go Zdobywcą. Nie zastanawiałeś się, dlaczego nigdy więcej nie uczestniczyliśmy bezpośrednio w mugolskich konfliktach? Dlaczego sami nie zawalczyliśmy o tron, lecz oddaliśmy go temu, którego zwali Bękartem? Mogliśmy sięgnąć po koronę, a jednak stwarzaliśmy królów, a potem niszczyliśmy nasze własne stworzenie. Sanctimonia vincet semper. "Świętość zawsze zwycięży". Tak brzmi nasze motto, motto Armanda Malfoya, choć częściej zwykliśmy mówić: "czystość zawsze zwycięży". Czystość krwi urosła bowiem w naszych oczach do świętości. A jednak czystość nie ocaliła nas tej nocy. Dotknął nas jednako gniew tych, którzy rzekomo walczą w imię rasowej czystości, jak i tych, których uznajemy za czystości pozbawionych. Cofnąć musimy się więc nie do tego, co czyste, ale do tego, co święte. Do tego, co dla Armanda Malfoya było wartościowszym niż angielski tron, przed którym złożył lenno ze swych ambicji. Do rodziny. Do domu, którego nigdy nie miał. Wiltshire podobno przypomina Lotaryngię. A może raczej zatarte wspomnienie o Lotaryngii, którą zostawił za sobą?

Była taka zapalczywa w swych przekonaniach. Niemal naiwna w swej wierze. Lorraine Malfoy była na swój sposób fanatyczką. Świętość, mówiła, a jej szeroko otwarte oczy błyszczały w ferworze wyznawczyni. Świętą była krew, jaką płynęła w jej żyłach, wierzyła w to ślepo — wierzyła po omacku wręcz — a pierścień Malfoyów na jej palcu był relikwium umacniającym tę wiarę.

Świętym było także jej imię.

Lotaryngia. Lorraine.



Yes, I am a master
Little love caster
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości





Wiadomości w tym wątku
Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 30.08.2023, 09:06
RE: Lorraine Malfoy - przez Morrigan - 15.09.2023, 19:41
RE: Lorraine Malfoy - przez Morrigan - 15.09.2023, 19:42
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 15.09.2023, 19:42
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 20.09.2023, 17:42
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 20.09.2023, 17:44
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 20.09.2023, 17:46
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 21.01.2025, 13:56

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa