16.09.2023, 19:50 ✶
Zamrugała parę razy, spoglądając na Stewarda. Amortencja. Ze wszystkich możliwych rzeczy, jakie jej przychodziły do głowy w związku z tym, co miała nieszczęście widzieć, amortencja pozostawała poza podejrzeniami.
Cóż, pamiętała Bulstrode i taki ruch do niej nie pasował; z drugiej strony, to też nie tak, że ludzie się nie zmieniają – a nie można powiedzieć, żeby od ukończenia szkoły miała z nią jakiś stały, bliższy kontakt. Zaraz… Odrzuciła go. Odrzuciła. Czyli…
… ramiona Carrow trochę opadły. Wstyd, naprawdę wstyd, że posądziła Patricka o zarywanie do niej przy jednoczesnym byciu zaręczonym z Florence. Tak, zdecydowanie nie powinna była się unosić – bo to na dłuższą metę nie była sprawa Alanny. Zwłaszcza że tak naprawdę do tej pory nie zaszło nic, co mogłoby sugerować, że miała jakiekolwiek prawo myśleć, że w tle czai się coś więcej.
Z pominięciem jej prawdziwej tożsamości, oczywiście. To cały czas nad nimi wisiało, nawet jeśli Steward nie zdawał sobie z tego sprawy. Pewnie, miał jakieś skojarzenia, ale od nich jednak było bardzo, bardzo daleko do stwierdzenia, że Carrow nie była tą osobą, za jaką się podawała.
- Przepraszam – powiedziała w końcu, znacznie łagodniej i odwróciła wzrok gdzieś w bok. Tak, tym krótkim wyjaśnieniem sprawił, że pojęła, jak bardzo absurdalne były jej oskarżenia. Pewnie, mogłaby podważać jego słowa, upierać się, że na pewno jej teraz ściemnia, tylko… po co?
Alanna może by poszła tym tokiem. Clare – nadal pamiętała, jaka była miłość jej życia. Odpuściła.
- Znajoma poprosiła o pomoc. Musiała zająć się czymś innym, a jednocześnie nie dało się ściągnąć kogoś innego, więc... – udzieliła w końcu odpowiedzi na zadane wcześniej pytanie, wzruszając przy tym ramionami. Zatem: nie, nie dorabiała sobie, bo ministerialna pensja nie wystarczała. Nie planowała te zmiany pracy. Po prostu nagły wypadek, tylko tyle i aż tyle…
… i zreflektowała, że Steward to chyba jednak jej nie słuchał? Wsparła się o bar, marszcząc brwi. Bo może to tylko mała takie dziwne wrażenie, średnio mające coś wspólnego z rzeczywistością.
Cóż, pamiętała Bulstrode i taki ruch do niej nie pasował; z drugiej strony, to też nie tak, że ludzie się nie zmieniają – a nie można powiedzieć, żeby od ukończenia szkoły miała z nią jakiś stały, bliższy kontakt. Zaraz… Odrzuciła go. Odrzuciła. Czyli…
… ramiona Carrow trochę opadły. Wstyd, naprawdę wstyd, że posądziła Patricka o zarywanie do niej przy jednoczesnym byciu zaręczonym z Florence. Tak, zdecydowanie nie powinna była się unosić – bo to na dłuższą metę nie była sprawa Alanny. Zwłaszcza że tak naprawdę do tej pory nie zaszło nic, co mogłoby sugerować, że miała jakiekolwiek prawo myśleć, że w tle czai się coś więcej.
Z pominięciem jej prawdziwej tożsamości, oczywiście. To cały czas nad nimi wisiało, nawet jeśli Steward nie zdawał sobie z tego sprawy. Pewnie, miał jakieś skojarzenia, ale od nich jednak było bardzo, bardzo daleko do stwierdzenia, że Carrow nie była tą osobą, za jaką się podawała.
- Przepraszam – powiedziała w końcu, znacznie łagodniej i odwróciła wzrok gdzieś w bok. Tak, tym krótkim wyjaśnieniem sprawił, że pojęła, jak bardzo absurdalne były jej oskarżenia. Pewnie, mogłaby podważać jego słowa, upierać się, że na pewno jej teraz ściemnia, tylko… po co?
Alanna może by poszła tym tokiem. Clare – nadal pamiętała, jaka była miłość jej życia. Odpuściła.
- Znajoma poprosiła o pomoc. Musiała zająć się czymś innym, a jednocześnie nie dało się ściągnąć kogoś innego, więc... – udzieliła w końcu odpowiedzi na zadane wcześniej pytanie, wzruszając przy tym ramionami. Zatem: nie, nie dorabiała sobie, bo ministerialna pensja nie wystarczała. Nie planowała te zmiany pracy. Po prostu nagły wypadek, tylko tyle i aż tyle…
… i zreflektowała, że Steward to chyba jednak jej nie słuchał? Wsparła się o bar, marszcząc brwi. Bo może to tylko mała takie dziwne wrażenie, średnio mające coś wspólnego z rzeczywistością.