[1969 | cyrk Bellów] When all else fails... Join the circus

Layla przez moment tylko czuła satysfakcję. Widziała już oczyma wyobraźni, jak Flynn zwija się dookoła własnego bólu gdzieś przy jej stopach. Na nieszczęście jednak, cofnął się, nie pozwalając uderzyć się w najbardziej wrażliwe miejsce. W jej głowie pojawiła się wiązanka wystosowana pod jego adresem, kiedy uświadomiła sobie, że zrobił to specjalnie. Specjalnie dał się kopnąć, o czym świadczył ten właśnie głupi uśmiech, który malował się na jego ustach.
Wybuchła? Dopiero teraz, kiedy w jej głowie wystrzeliły fajerwerki, ale nie te gniewu, który popchnąłby ją do rzucenia się na niego z pięściami, albo zwyczajnie z pazurami, żeby wydrapać mu oczu. Ktoś w przyglądającym się ich tłumie powiedział jej imię. Upominająco, tonem który obawiał się, że mógł spodziewać się wszystkiego, a jednocześnie takim, który miał nad wyraz dużo doświadczenia w obchodzeniu się z nią.
Nie odwróciła się jednak, ciemne oczy wbijając w stojącego przed nią mężczyznę z uporem maniaka. Czuła, że powinna odwrócić się czym prędzej i zejść z tej ich małej scenki. Zwyczajnie wycofać się, skoro już została upomniana, bo i bez tego wiedziała, że zrobi coś głupiego. Zamiast tego jednak zrobiła krok w jego stronę, zmniejszając wszelki dystans, który pozostał między nimi.
- Chciałbyś tego, prawda? - zapytała, przenosząc spojrzenie na policzek, który jej nadstawiał. - Ale nie zasłużyłeś jeszcze na to, żeby dostawać czego chcesz - sięgnęła dłonią, by objąć palcami jego kark. - Ale może kiedyś. Jak ładnie poprosisz - wyszeptała, zanim zbliżyła się w końcu, by go pocałować. Szybko i przelotnie, jakby na moment tylko straciła zdolność trzeźwego myślenia. Uśmiechnęła się do niego, z całą wyższością i poklepała go po piersi, zanim w końcu podniosła dłoń z kubeczkiem i chlusnęła mu w twarz resztą swojego picia. - Witaj w domu - rzuciła, cofając się z podniesienia i wykonując teatralny ukłon.