19.09.2023, 17:56 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23.09.2023, 15:31 przez Florence Bulstrode.)
Florence czytywała gazety. Rzecz w tym, że plotki o znanych ludziach niezbyt ją interesowały, zwłaszcza teraz. Pośród nagłówków wyłapywała raczej te na temat swojego brata, Patricka i ofiar Beltane niż o tym, kto dał wianek zawodnikowi quidditcha - co zresztą byłoby może tematem dla Czarownicy na pierwszą stronę, ale nie dla Proroka, zwłaszcza po takich wydarzeniach, do jakich doszło ostatnio. Wiedziała, kim jest Loretta, bo parę razy na nią wpadała. Wiedziała, kim jest Philip. Ich wzajemne relacje jednak zupełnie kogoś takiego jak Florence Bulstrode nie interesowały, nie wiedziała więc, kto był jego partnerką podczas Beltane.
Dym owionął Notta. Czy było to złudzenie, czy faktycznie tańczył wokół niego I przybierał kształty? Przez chwilę Philipowi zdawało się, że widzi Lorettę, odwracającą się do niego plecami i temu widokowi towarzyszył jakiś przedziwny żal.
Zaraz jednak znikła w dymie. Znów dostrzegał tylko zamazaną sylwetkę klątwołamaczki, poruszającej się po zewnętrznej stronie kręgu.
Nie mógł tego widzieć, ale Florence zmarszczyła brwi z pewnym niezadowoleniem, gdy oznajmił, że źle się czuje. Była to komplikacja, której być może nie mogła wykluczyć, ale która do tej pory podczas łamana rytuału się nie przydarzyła. I wzbudzała odrobinę irytacji, bo Bulstrode była osobą, która bardzo nie lubiła, kiedy coś szło nie po jej myśli. Na całe szczęście, była też człowiekiem zapobiegliwym. W końcu w jej pracy czasem coś szło nie tak, a gdy chodziło o klątwy, nie mogła sobie pozwolić na nieostrożność. To wprawdzie nie była klątwa... Ale w swej naturze odrobinę ją przypominała. Florence przeszło przez głowę, że Nott albo źle znosił ten konkretny rodzaj zapachu świec, albo jakąś jego część wcale nie chciała łamać rytuału. To drugie byłoby nieco zaskakujące, bo spodziewałaby się tego raczej przy rytuale udanym: że wola uczestnika udaremnia złamanie więzi. Ale skoro im nie wyszło?
- Proszę chwilę poczekać i poinformować, jeśli nie zacznie ustępować.
Wydobyła z torby kolejne kadzidło, odpaliła je i wyszeptała nad nim inkantację. A potem ruchem różdżki wyczarowała powiew, który zaniósł dym prosto ku pacjentowi. Przez chwilę czuł zapach szałwi, rozmarynu i czegoś jeszcze, czego nie potrafił rozpoznać. Nieprzyjemne efekty nie minęły może całkowicie, ale zaczęły słabnąć, żołądek przestał ściskać się w proteście, ból głowy stał się łatwiejszy do zniesienia.
Było to rozwiązanie czasowe, tyle jednak powinno jej wystarczyć. Prawie już zdołała przeprowadzić pełną procedurę.
Jeśli Nott nie oznajmił, że dłużej tego nie zniesie albo ze zaraz zacznie mdleć, Florence znów podjęła przerwaną wędrówkę. Mruczała cicho inkantację aż w końcu...
...świece wygasły, spalone szybciej niż w teorii powinny, gdyby były świecami zwykłymi, nie rytualnymi. Bulstrode, choć nie była u siebie, pozwoliła sobie machnąć różdżką, by otworzyć okno, skoro pacjent zgłaszał złe samopoczucie. Kolejny czar, kolejny ruch nadgarstka, i podmuch wiatru wywiał z pomieszczenia część dymu.
- Jak się pan czuje teraz, panie Nott?
Dym owionął Notta. Czy było to złudzenie, czy faktycznie tańczył wokół niego I przybierał kształty? Przez chwilę Philipowi zdawało się, że widzi Lorettę, odwracającą się do niego plecami i temu widokowi towarzyszył jakiś przedziwny żal.
Zaraz jednak znikła w dymie. Znów dostrzegał tylko zamazaną sylwetkę klątwołamaczki, poruszającej się po zewnętrznej stronie kręgu.
Nie mógł tego widzieć, ale Florence zmarszczyła brwi z pewnym niezadowoleniem, gdy oznajmił, że źle się czuje. Była to komplikacja, której być może nie mogła wykluczyć, ale która do tej pory podczas łamana rytuału się nie przydarzyła. I wzbudzała odrobinę irytacji, bo Bulstrode była osobą, która bardzo nie lubiła, kiedy coś szło nie po jej myśli. Na całe szczęście, była też człowiekiem zapobiegliwym. W końcu w jej pracy czasem coś szło nie tak, a gdy chodziło o klątwy, nie mogła sobie pozwolić na nieostrożność. To wprawdzie nie była klątwa... Ale w swej naturze odrobinę ją przypominała. Florence przeszło przez głowę, że Nott albo źle znosił ten konkretny rodzaj zapachu świec, albo jakąś jego część wcale nie chciała łamać rytuału. To drugie byłoby nieco zaskakujące, bo spodziewałaby się tego raczej przy rytuale udanym: że wola uczestnika udaremnia złamanie więzi. Ale skoro im nie wyszło?
- Proszę chwilę poczekać i poinformować, jeśli nie zacznie ustępować.
Wydobyła z torby kolejne kadzidło, odpaliła je i wyszeptała nad nim inkantację. A potem ruchem różdżki wyczarowała powiew, który zaniósł dym prosto ku pacjentowi. Przez chwilę czuł zapach szałwi, rozmarynu i czegoś jeszcze, czego nie potrafił rozpoznać. Nieprzyjemne efekty nie minęły może całkowicie, ale zaczęły słabnąć, żołądek przestał ściskać się w proteście, ból głowy stał się łatwiejszy do zniesienia.
Było to rozwiązanie czasowe, tyle jednak powinno jej wystarczyć. Prawie już zdołała przeprowadzić pełną procedurę.
Jeśli Nott nie oznajmił, że dłużej tego nie zniesie albo ze zaraz zacznie mdleć, Florence znów podjęła przerwaną wędrówkę. Mruczała cicho inkantację aż w końcu...
...świece wygasły, spalone szybciej niż w teorii powinny, gdyby były świecami zwykłymi, nie rytualnymi. Bulstrode, choć nie była u siebie, pozwoliła sobie machnąć różdżką, by otworzyć okno, skoro pacjent zgłaszał złe samopoczucie. Kolejny czar, kolejny ruch nadgarstka, i podmuch wiatru wywiał z pomieszczenia część dymu.
- Jak się pan czuje teraz, panie Nott?