20.09.2023, 09:20 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 20.09.2023, 09:21 przez Cathal Shafiq.)
Przytrzymał ją, kiedy tego potrzebowała. Może bywał chamem, ale na pewno nie na tyle, aby dać kobiecie, którą w dodatku lubił i z którą pracował, rąbnąć głową o kant stołu.
– Może usiądziesz? – zasugerował, kiedy upewnił się już, że McGongall nie planuje mdleć. – Domyśliłem się, kiedy wspomniałaś, że zapisała to Cassandra. Zastanawiam się po prostu, czy nie dlatego ty coś tu widzisz, a ja zupełnie nie.
Bo o co mogło chodzić? Dalekie pokrewieństwo? Szansa niby istniała, ale wioska była odizolowana od świata, a sądząc po tej „przepowiedni”, Cassandra umarła w tej wiosce. Bycie kobietą? Leta sprawdzała pergaminy pod kątem klątw. Trzecie Oko zdawało się Shafiqowi najbardziej prawdopodobne, ale to nie tak, że miał pewność.
Kiedy Guinevere udzieliła dokładniejszych wyjaśnień, kiwnął głową z pewnym wahaniem. Najpierw przeszło mu przez głowę, że gdyby umiała to kontrolować, byłoby to niezmiernie przydatne. Chwilę później uznał jednak, że bardzo cieszy się, że nie potrafiła robić tego typu rzeczy. Chyba czułby się przez cały czas śledzony i nabrał zwyczaju gwałtownego zmieniania planów, nawet jeżeli nigdy nie wydawała mu się osobą, która nadużywałaby takiej umiejętności.
Spojrzał po raz kolejny na pergaminy, pochylił się nad nimi, nawet lekko musnął róg palcem. Wciąż nic nie widział: nic poza całym mnóstwem liter, nie układających się w słowa.
– To musi być potężne zaklęcie, bo próbowałem zaklęć rozpraszających i ujawniających na wszystkim, co tu leży – powiedział z pewnym zastanowieniem. Cassandra musiała być nie tylko jasnowidzką i wieszczką, ale też potężną czarownicą, skoro nie umiał przełamać tego zaklęcia, ba, nawet nie zorientował się, że je rzucono. I to też było zaskakująco, bo przecież nikt z tej wioski nie chodził do Hogwartu. Gdyby było inaczej, wiedzieliby pewnie o jej istnieniu. A znikła w czasach, w których Hogwart miał minimum dwieście czy trzysta lat.
– Jesteś pewna? – spytał tylko, spoglądając na tył jej głowy, bo odwróciła się plecami do papierów i przy okazji jego. Nie, nie próbował odwodzić jej od tego pomysłu, chociaż nie zamierzał i do realizacji go zmuszać. Może powinien protestować, ale akurat na tyle draniem był, bo chciał wiedzieć, a kobieta sama się zdecydowała… – Nie patrz na nie, póki nie wrócę – rzucił, po czym odwrócił się i ruszył do wyjścia z namiotu.
Pojawił się z powrotem jakieś pięć minut później, prowadząc za sobą Nell Bagshot, niską blondynkę, która zmierzyła Genevieve spojrzeniem od stóp do głów. Znały się, oczywiście, bo Nell była i w Egipcie, i tkwiła tutaj od samego początku, ale teraz obserwowała ją, jakby widziały się pierwszy raz w życiu.
- Podejrzane pergaminy i wizje umarłych, no cudownie. Za dużo czasu spędzasz z Jamilem. Nie daj sie opętać, co?[/b]
– Może usiądziesz? – zasugerował, kiedy upewnił się już, że McGongall nie planuje mdleć. – Domyśliłem się, kiedy wspomniałaś, że zapisała to Cassandra. Zastanawiam się po prostu, czy nie dlatego ty coś tu widzisz, a ja zupełnie nie.
Bo o co mogło chodzić? Dalekie pokrewieństwo? Szansa niby istniała, ale wioska była odizolowana od świata, a sądząc po tej „przepowiedni”, Cassandra umarła w tej wiosce. Bycie kobietą? Leta sprawdzała pergaminy pod kątem klątw. Trzecie Oko zdawało się Shafiqowi najbardziej prawdopodobne, ale to nie tak, że miał pewność.
Kiedy Guinevere udzieliła dokładniejszych wyjaśnień, kiwnął głową z pewnym wahaniem. Najpierw przeszło mu przez głowę, że gdyby umiała to kontrolować, byłoby to niezmiernie przydatne. Chwilę później uznał jednak, że bardzo cieszy się, że nie potrafiła robić tego typu rzeczy. Chyba czułby się przez cały czas śledzony i nabrał zwyczaju gwałtownego zmieniania planów, nawet jeżeli nigdy nie wydawała mu się osobą, która nadużywałaby takiej umiejętności.
Spojrzał po raz kolejny na pergaminy, pochylił się nad nimi, nawet lekko musnął róg palcem. Wciąż nic nie widział: nic poza całym mnóstwem liter, nie układających się w słowa.
– To musi być potężne zaklęcie, bo próbowałem zaklęć rozpraszających i ujawniających na wszystkim, co tu leży – powiedział z pewnym zastanowieniem. Cassandra musiała być nie tylko jasnowidzką i wieszczką, ale też potężną czarownicą, skoro nie umiał przełamać tego zaklęcia, ba, nawet nie zorientował się, że je rzucono. I to też było zaskakująco, bo przecież nikt z tej wioski nie chodził do Hogwartu. Gdyby było inaczej, wiedzieliby pewnie o jej istnieniu. A znikła w czasach, w których Hogwart miał minimum dwieście czy trzysta lat.
– Jesteś pewna? – spytał tylko, spoglądając na tył jej głowy, bo odwróciła się plecami do papierów i przy okazji jego. Nie, nie próbował odwodzić jej od tego pomysłu, chociaż nie zamierzał i do realizacji go zmuszać. Może powinien protestować, ale akurat na tyle draniem był, bo chciał wiedzieć, a kobieta sama się zdecydowała… – Nie patrz na nie, póki nie wrócę – rzucił, po czym odwrócił się i ruszył do wyjścia z namiotu.
Pojawił się z powrotem jakieś pięć minut później, prowadząc za sobą Nell Bagshot, niską blondynkę, która zmierzyła Genevieve spojrzeniem od stóp do głów. Znały się, oczywiście, bo Nell była i w Egipcie, i tkwiła tutaj od samego początku, ale teraz obserwowała ją, jakby widziały się pierwszy raz w życiu.
- Podejrzane pergaminy i wizje umarłych, no cudownie. Za dużo czasu spędzasz z Jamilem. Nie daj sie opętać, co?[/b]