• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Czarodzieje Kroniki Przyjęci do gry v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 8 Dalej »
Lorraine Malfoy

Lorraine Malfoy
Our Lady of Sorrows
and you don't seem the lying kind
a shame that I can read your mind
and all the things that I read there
candlelit smile that we both share
wiek
25
sława
IV
krew
czysta
genetyka
wila
zawód
Infobrokerka, właścicielka zakładu pogrzebowego
Spowita nimbem wyższości i aureolą sięgających niemal do ziemi srebrzystoblond włosów, Lorraine wygląda dokładnie tak, jak powinien wyglądać Malfoy z krwi i kości. A jednak... Coś hipnotyzującego jest w jej czystym, wysokim głosie, w sposobie, w jaki intonuje słowa. Coś w pełnych gracji ruchach, w przenikliwym spojrzeniu jasnoniebieskich oczu, skrytych pod ciężkimi od niewyspania powiekami. Przedziwny czar półwili, który wyróżnia Lorraine z tłumu mimo raczej przeciętnej postury (1,67 m), długo nie pozwalając ludziom zapomnieć o jej uśmiechu. Wygląda na istotę słabą, wątłego zdrowia. W przeszłości, Lorraine zmagała się z zaburzeniami odżywania, przez co teraz cechuje ją nienaturalna wręcz kruchość. Chorobliwie chuda, kości zdają się niemal przebijać delikatną, bladą skórę. Uwagę zwracają zwłaszcza wydelikacone dłonie o długich, smukłych palcach, w których często obraca w zamyśleniu srebrny pierścionek z emblematem rodu Malfoy. Obyta towarzysko, zawsze wie, co powiedzieć, i jak się zachować. Bez względu na okoliczności dba o zachowanie nienagannej postawy. Ubiera się w otrzymane w spadku po bogatszych kuzynkach, klasyczne, mocno zabudowane suknie, na których wprawne oko dostrzeże ślady poprawek krawieckich. W naturze półwili leży przyciągać cudze spojrzenia, może dlatego Lorraine nosi się bardzo konserwatywnie, nigdy niemal nie odsłaniając ciała. Najczęściej spowita jest od stóp do głów w biel, choć chętnie stroi się również w odcienie zieleni i błękitu. Zawsze otula ją mgiełka ciężkich perfum, których nieznośnie wręcz słodki zapach służy tuszowaniu klejącej się do Lorraine mdłej woni śmierci.

Lorraine Malfoy
#5
20.09.2023, 17:42  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.07.2026, 22:00 przez Lorraine Malfoy.)  

o przeszłości


Dziewica
— Albowiem będziesz kiedyś dla kogoś, tak jak ja jestem dla ciebie teraz. A gdy zwątpisz, wystarczy, że przyjdziesz między groby. — Lorraine kroczyła między nimi pewnie, jak gdyby była tutaj częstym gościem. Znała przecież wszystkie epitafia wyryte na grobach. Znała też wyryte na nich imiona. — Tutaj spoczywają nasi przodkowie — wyszeptała. — Tu kiedyś spoczniesz i ty, gdy Starucha przyniesie ci śmierć. Ale najpierw Dziewica poprowadzi twą rączkę, abyś nauczył się czytać z napisów wyrytych na grobie twej matki. Nieraz za nią zatęsknisz. Ale nie złorzecz wtedy, nie rozpaczaj. A gdy przytulisz się do zimnego nagrobka, sama bogini Matka przygarnie cię do swego łona. Spójrz, powie. Spójrz, ci wszyscy ludzie byli przecież mymi dziećmi. Pokaże ci wszystkich, którzy byli przed tobą. Wszystkich, którzy będą po tobie.

Jedyna córka zubożałego arystokraty z rodu Malfoy, który doprowadził rodzinę na skraj bankructwa, przepuściwszy swoją część majątku zanim jeszcze Lorraine skończyła siedem lat. Choć szlachetnie urodzona, dorastała w biedzie. W domu najważniejszą wartością nie były pieniądze, lecz sztuka. Od najmłodszych lat uczyła się więc gry na fortepianie, kształcąc się pod okiem swojej matki, Mirandy, która zapewniła jej wychowanie i edukację godną dobrze urodzonej panny. Ojciec, Armand, zaszczepił w niej z kolei miłość do poezji, jak i dumę ze swojego pochodzenia. Prawdziwą matką Lorraine była bowiem wila — istota dzika, piękna i nieokiełznana — jedyna, jaką Armand Malfoy kiedykolwiek kochał naprawdę. Nie chcąc jednak sprowadzić na siebie gniewu Mirandy, Lorraine długo tłumiła swoje moce, starając się stać dla niej idealną córką kosztem ujarzmienia wilej natury. Wzrósłszy w cieniu tajemnicy determinującej każdy niemal aspekt jej życia, dopiero w trakcie nauki w Hogwarcie zdołała jako tako wyzwolić się spod wpływu przemocowej matki: w wakacje często podążała za ojcem na Podziemne Ścieżki, które szybko stały się dla niej drugim domem. W wieku piętnastu lat, w tajemnicy przed wszystkimi, wyprowadziła się na Nokturn, opuszczając na dobre ruderę w Little Hangleton, gdzie dorastała. Wciąż zajmowała się jednak muzyką, udzielając w wakacje lekcji gry i śpiewu dzieciom czystej krwi z bogatych domów.



Matka
Nie bez powodu powtarzała przecież w myślach, że jest wilą, nie kobietą. Pozostawała odseparowaną od tej śmiesznej walki między pierwiastkami męskiego i żeńskiego. Wychowana została bowiem przez człowieka, który miał się za boga poezji. Może i był bogiem. W końcu umarł i zmartwychwstał. Nie kwestionowała tego, bo była jego dzieckiem, jego dziedziczką. Boskość musiała więc po nim odziedziczyć tak samo jak odziedziczyła nazwisko. Odziedziczyła po nim przekonanie, że zawsze będzie lepszą, nieważne, że była córką, nie synem, bo to nigdy dla Armanda nie miało znaczenia. Wzrastała w poczuciu wyższości, które jednak nie oddaliło jej od ludzi, lecz do nich przybliżyło. Tak jak bowiem Armand uważał, że ludzie są bliscy bogom, tak Lorraine uważała, że bogowie są bliscy ludziom. Kochała więc jak bogini. Kochała kobiety, kochała mężczyzn. Kochała miłością beznadziejną, pozbawioną złudzeń, a jednak mile łechtaną obietnicami bez pokrycia. Kochała miłością wybaczającą, ale i pełną pogardy wobec dysproporcji, okrutną i nieskończenie czułą zarazem. Taką była właśnie miłość wili. W swej niestałości przypominała płynącą wodę. Przypominała ją także w stałości, bo nie sposób było przecież zmienić jej biegu. Nawet gdy próbowano, rzeka lojalnie powracała do swego koryta. A gdy nie mogła wrócić, wylewała swą miłość na ziemię, która nie mogła wytrzymać jej naporu. Kochała świat równie posesywnie jak bogini kocha owoce swego łona.

Okres ukończenia szkoły zbiegł się w czasie ze śmiercią rodziców Lorraine. Miranda, której Lorraine towarzyszyła aż do ostatniej chwili, zmarła na włochatość serca po wielu latach zmagań z chorobą. Armand natomiast — wierząc, że wypełnił swoje zobowiązania wobec rodu Malfoy — sfingował swoją śmierć, aby móc przenieść się na Podziemne Ścieżki, gdzie na przestrzeni lat zbudował znaczne wpływy, przybrawszy imię Orfeusza — Poety Podziemi. Pogrążona w żałobie Lorraine zdystansowała się wówczas od większości relacji, jakie nawiązała w szkolnej ławie, odizolowując się od wszystkich, za wyjątkiem rodziny. Przez kilka miesięcy pomieszkiwała u krewnych ze strony ojca: w gronie Malfoyów, Lorraine zawsze cieszyła się bowiem opinią doskonałej damy. Wciąż posiada bardzo dobre relacje ze wszystkimi przedstawicielami rodu, chętnie zajmując się dziećmi, jak i towarzysząc starszym krewnym. Jej lojalność wobec rodu Malfoy była jednak równie silna, co potrzeba niezależności. Lorraine, nieprzychylna idei zamążpójścia, postanowiła w pełni poświęcić się religii i służbie ubogim — a przynajmniej w taki sposób przedstawiła swoje racje stryjostwu, pod których opieką pozostawała — nieformalnie, zaczęła bowiem handlować informacjami poufnymi, dzięki wpływom ojca szybko stając się jedną z najważniejszych informatorek w londyńskim półświatku. Chociaż rodzina początkowo nieprzychylnie patrzyła na jej przykrywkę, jaką była praca w zakładzie pogrzebowym na Nokturnie, Lorraine dowiodła, że jest Malfoyom niezbędną: wciąż pozostaje pod zażyłą protekcją rodziny, nieoficjalnie pilnując interesów rodu Malfoy w annałach przestępczego półświatka. A jednak to nie w stronę Malfoy Manor spogląda, gdy mówi o domu. Domem Lorraine Malfoy jest Nokturn. Od sierpnia 1972 roku mieszka na stałe na piętrze zakładu pogrzebowego wraz z małą ghoulką, Fridą, którą przygarnął z ulicy jej brat stryjeczny, Baldwin Malfoy.



Starucha
Nic już tutaj nie ma poza popiołem, chciała powiedzieć Lorraine. Nawet ognie zgasły. Tylko oczy półwili wciąż lśniły płomieniem świec stawianych na ołtarzu bogini podziemia. Była jej kapłanką, czuwającą u brzegów Lete, aby pomóc przeprawić się duszom przez porywistą toń. A może była samą boginią, gotową otulić wodami zapomnienia jak włosami spływającymi kaskadą na wątłe ramiona. Długo ostatnio wpatrywała się w dno położonej w podziemiach studni, która jeszcze do niedawna stanowiła pomost między światem na powierzchni, a tym skrytym w głębinach. Oto był Styks. Kiedyś wystarczyło zanurzyć się w jego wodach, żeby przejść na drugą stronę, przejście zostało jednak przeniesionym. Teraz tylko Lorraine przeglądała się w jego spokojnej tafli jak w zwierciadle. A zwierciadło pokazywało bardzo wiele. To co było. To co jest. A czasem nawet to, co się jeszcze nie wydarzyło. Może dlatego oczy jej zdawały się ostatnio zimniejszymi. Zbyt długo trwała w bezruchu, wpatrzona w wodne zwierciadło. Lorraine Malfoy, biała wiedźma ze Ścieżek, z oczami jak bezdenne studnie.

Chociaż ostatnimi czasy coraz mniej widać ją na salonach, kojarzona jest w świecie wyższych sfer jako jedna z Malfoyów. Pojawia się niemal wyłącznie na rodzinnych uroczystościach, zawsze w otoczeniu kuzynostwa. Wielu zna ją jako utalentowaną pianistkę, przynależącą do elitarnego towarzystwa Muza, gdzie debiutowała z Balladami Chopina w wieku zaledwie piętnastu lat. Najwięcej kojarzy ją jednak z kowenu Whitecroft, to jej twarz nosi bowiem kilka najnowszych fresków wykwitłych na ścianach świątyni. Lorraine opiekuje się tamtejszym chórem, a choć sama śpiewa rzadko, woląc przygrywać innym na chwałę bogini, pomaga w przygotowaniu oprawy liturgicznej mszy i sabatów. Z kultem Matki związana jest od dziecka. Wiara jej zdaje się z wiekiem coraz bardziej żarliwą, zakrawając wręcz o fanatyzm. Od dłuższego czasu, kowen jest jedynym miejscem, w którym można spotkać Lorraine Malfoy, coraz silniej zdążającą w stronę Podziemnych Ścieżek.



— spis wspomnień i snów —
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości





Wiadomości w tym wątku
Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 30.08.2023, 09:06
RE: Lorraine Malfoy - przez Morrigan - 15.09.2023, 19:41
RE: Lorraine Malfoy - przez Morrigan - 15.09.2023, 19:42
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 15.09.2023, 19:42
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 20.09.2023, 17:42
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 20.09.2023, 17:44
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 20.09.2023, 17:46
RE: Lorraine Malfoy - przez Lorraine Malfoy - 21.01.2025, 13:56

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa