Z wielką chęcią wymieniłby się z Geraldine wiedzą na ten temat, oddając jej za darmo wszystkie wspomnienia związane z "tym". To też nie było tak, że Stanley czy jej bracia zabijali "niewinnych" ludzi. Każdy czymś zawinił w swoim życiu. Jakby się zastanowić to chociażby Charlie Dafoe zawinił tym, że oddalił się od rodzinnego domu i skończył jak skończył. Czy powinni go byli oceniać bo był tylko dzieckiem? Nie do końca, ale trochę na pewno, wszak po części sam sobie zgotował taki los.
Dobrze za to, że nie wspomniała o Brennie - wtedy mógłby się odwrócić na pięcie i po prostu wyjść z lasu albo robić całej ekspedycji pod górkę. W końcu kilka stworków tu czy tam, nie robiło zbyt wielkiej różnicy czyż nie? A już na pewno nie kiedy były w okolicy detektyw Longbottom. Trochę kłód pod nogi by jej nie przeszkodziło w życiu. Może wzięłaby wtedy w końcu ten pieprzony urlop od ministerstwa, aby ogarnąć okolicę... A tak to nie, musiał się z nią męczyć na co dzień, mówić "dzień dobry" czy sztucznie się uśmiechać. Prawdziwa katorga.
- To wcale, a wcale nie powoduje, że nasza sprawa wydaje się chociaż odrobinę prostsza - przyznał z ciężkim westchnięciem - Ale dementorzy chyba nie postarzają człowieka w takim względzie... duchowym? - zdziwił się, spoglądając w kierunku tłumu zgromadzonego nieopodal chłopaka - No wygląda jakby należała mu się solidna emerytura za przepracowanie 40 lat w jednym miejscu... - stwierdził widząc stan Charliego po raz kolejny. Dla Borgina wyglądał jak siedem nieszczęść i im dłużej przebywał w jego towarzystwie czy okolicy, coraz bardziej zaczynał mu współczuć. Stanley zastanawiał się nawet jakby to było gdyby któreś z nich znalazło się na miejscu tego chłopczyka ale nie doszedł do żadnych większych wniosków.
Nie miał problemów z tym, aby poczęstować Geraldine papierosem. Co więcej, tego wymagała szeroko pojęta kultura zwłaszcza kiedy miał wiedzę, że i kuzynka lubi sobie zapalić - Ciało raczej by nie umarło... Ale może umysł? Chociaż może zapadł by w jakąś śpiączkę... Coś jak przy poważniejszych urazach związanych z czaszką - wyjaśnił, dzieląc się swoją myślą - Ciekawe czy można to jakoś cofnąć. Jakby odwrócić cały proces starzenia tak, aby Charlie mógł się ponownie cieszyć dzieciństwem. Może amnezjatorzy mogliby coś pomóc w kwestii "tego" co go spotkało tutaj - zaproponował - Jego dziecięcy umysł nie był, nie jest i nie będzie raczej na to gotowy nigdy - dodał. Oczywiście chodziło mu o przetrawienie kwestii spotkania zjaw czy czymkolwiek to łajdactwo było.
- Koniec gdybania Geraldine bo jeszcze nas tu noc zastanie. Proponuję rozejrzeć się trochę po okolicy - zaciągnął się papierosem, a następnie ruszył powolnym krokiem, aby przepatrzyć okolicę. Stanley stawiał rozważnie krok za krokiem, starając się dostrzec jakieś konkretne znaki, które świadczyłyby o drodze, którą przybył tutaj dzieciak. Dla niego liczyło się wszystko co odstawało od wyglądu normalnego lasu... chociaż ciężko było nazwać knieję Godryka "normalną" po tym co się stało podczas Beltane.
Rzut na próbę dostrzeżenia jakichś śladów - trasy po której przybył tutaj Charlie. Korzystam z percepcji.
Akcja nieudana
Slaby sukces...
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972