[26 lipca 1972] Honorowy pojedynek | Strefa VIP-ów

Lyssy nie interesowało kto w tym całym sporze miał rację, czy o honor Loretty opłacało się w ogóle bić, ani czy przeciwnik Louvaina przedstawiał sobą cokolwiek, co sprawiałoby ze chociaż przez sekundę zastanawiałaby się, komu kibicować. Jedyne, co obchodziło ją w tym całym wydarzeniu to fakt, że Peregrinus wyjechał gdzieś w góry na wakacje, najwyraźniej zmęczony pełnymi dramatyzmu krzykami jej ojca, i teraz Vakel zamiast siedzieć w domu i badać retrogradację Merkurego ruszył się z domu. I postanowił zabrać ją ze sobą.
Było coś satysfakcjonującego w tym, że nie pojawili się ani w zadziwiających kreacjach, ani za pomocą chociażby wielkiego wozu, zaprzęgniętego w równie pokaźne konie, a i tak przyciągali spojrzenia. To znaczy, przyciągał je głównie Dolohov, ale ona mimowolnie znajdowała się w polu rażenia, starając się wyglądać tak, jakby znajdowała się na swoim miejscu i wychodziło jej to bardzo dobrze.
Lyssa opuściła delikatnie okulary palcem, spoglądając na swojego ojca, kiedy temu całkiem przypadkiem zebrało się na kasłanie, kiedy mijali kucyki i powóz w które były zaprzęgnięte. Uśmiechnęła się do niego lekko, z całą możliwą troską, na jaką była w stanie się zebrać.
- Nie powinieneś siedzieć tyle w przeciągach, papa. - rzuciła niezobowiązująco, zaraz na powrót dociskając okulary do nosa. Szła obok niego, podążając do wydzielonej dla VIPów strefy. Pytała się go właśnie, czy tego typu wydarzenia należą do raczej częstych i czy angielskie czarownice potrzebują, żeby ktoś bił się o ich honor, kiedy Dołohov wymruczał coś na zbycie, a potem zwyczajnie jej przerwał.
- A powinniśmy? - zapytała, oglądając się za wspomnianym Rabastanem. - Brzmisz trochę tak, jakbym miała znać każdego, kto jest w moim wieku - dodała jeszcze z nieco skwaszoną miną bo po prawdzie, aż tak nie ciągnęło jej do poznawania rówieśników. Znaczy, całkiem przyjemnie było mieć w swoim otoczeniu kogoś, kto rozumiałby jej rozterki, ale nie wychodziła z siebie, żeby kogoś takiego sobie zgarnąć do swojego życia. Obejrzawszy się za Rabastanem, co trwało chwilę, by zwyczajnie mu się przez moment bezczelnie przyglądała, obdarzyła jeszcze jego towarzyszkę krótkim spojrzeniem, a potem rozejrzała się dalej, po reszcie trybun, zauważając też znajomy profil Lockharta. Jeśli ich spojrzenia by się spotkały, to uśmiechnęłaby się do niego wesoło, a jeśli nie, cóż, postanowiła zostawić go sobie na potem.